کارایی پارتو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

کارایی پارتو (به انگلیسی: Pareto efficiency) یا بهینه پارتو یک مفهوم در علم اقتصاد است با کاربردهایی در مهندسی و علوم اجتماعی. این اصطلاح پس از ویلفردو پارتو به این نام نامیده شد. یک اقتصاد دان ایتالیایی این مفهوم را در مطالعاتش از کارایی اقتصادی و توزیع درآمد استفاده کرد. مفروض است یک تخصیص آغازی از کالاها در میان مجموعه ای از افراد منحصربه‌فرد. یک تغییر برای تخصیص متفاوت که حداقل وضعیت یک فرد بهتر شود بدون بدتر شدن وضعیت دیگر افراد که این بهبود پارتو نامیده می‌شود. یک تخصیص وقتی تعریف می‌شود به عنوان کارایی پارتو یا بهینه پارتو که بهبودهای پارتو نتواند بیش‌تر شود.

کارایی پارتو در مقدمه[ویرایش]

دریک سیستم اقتصادی کارائی پارتو بر این دلالت می کند که یک تغییر در روند بازرگانی منجر به این می شود که وضع بعضی افراد بهتر و وضع بعضی افراد نسبت به شرایط قبلی بدنر شود. اگر تخصیص اقتصادی در هیچ سیستمی دارای کارائی پارتو نیست یک پتانسیل و عامل بالقوه ای برای بهبود پارتو و یک افزایش در کارایی پارتو از طریق تخصیص مجدد و بهبودها و پیشرفت‌هایی برای حداقل وضعیت خوب یکی از شرکت کنندگان بدون کاهش وضعیت خوب هیچ یک از شرکت کنندگان می‌تواند ساخته شود. در جهان واقعی هیچ کس به وسیله یک تغییر مفروض در بهبود کارایی اقتصادی زیان نمی‌بیند ممکن است یک یا بخش‌های بیشتری درخواست جبران (تلافی) کنند برای مثال اگر یک تغییر در سیاست اقتصادی تلقین شود که یک حفاظت قانونی که متوقف می‌کند انحصار را برای خروج و متعاقب آن بازار رقابتی می‌شود و کارایی بیشتر می‌شود. که در این حالت وضعیت انحصارگر بدتر می‌شود بهر حال زیان انحصار گر بیشتر است از جبران به وسیله سود ناشی از کارائی بیشتر. بدین معنی که یک انحصارگر می‌تواند جبران کند زیان را در حالی که هنوز یک سود کارایی تشخیص داده شده به وسیله سایرین در اقتصاد باقی‌مانده که محقق می‌شود. بنابراین تقاضای هر یک از بدتر می‌کند سودی را که دیگران با آن مواجه می‌شوند. در جهان واقعی تمرین می‌کنند که هزینه‌های اساسی اصطکاکی را جبران کند آن‌ها همچنین می‌توانند منجر به تحریف انگیزه در طول زمان شوند از ان جایی که اغلب تغییرات سیاسی جهان واقعی با بازیگرانی که مربوط به اتم و روش نظری آن نیستند اتفاق می‌افتد. کوشش‌هایی برای جبران، بنابراین ممکن است به مشکلات عملی و اساسی عدم ارائه (نمایش) و خطر اخلاقی و بی کفایتی و عدم کارائی قابل توجه به عنوان رفتار فرصت‌طلبانه همراه با تزویر و حیله بازیگران منجر شود. نظریه جبران فرضی بخشی از کارایی کالدور – هیکس است و همچنین معیار بالقوهٔ پارتو نامیده می‌شود. تحت شرایط ایده‌آل، می‌توان نمایش داد که سیستم بازارهای آزاد (رقابت کامل) به سمت نتیجه کارایی پارتو هدایت می‌کند. این به عنوان قضیه اول والفر نامیده می‌شود آن ابتدا از نظریه ریاضی توسط اقتصاددانان کیفری اثبات شده است (آرو و جراد دبرو). اگرچه نتیجه با ریاضت و دقت زیاد بود ولی ثابت نشد برای اقتصاد واقعی، زیرا برای دلیل و گواه فرضیات محدود کننده لازم است (بازارها برای همهٔ کالاهای ممکن وجود دارد، همه بازارها در تعادل کامل هستند، بازارهای رقابتی کامل هستند، هزینه معامله ناچیز است، اثرات خارجی نباید وجود داشته باشد و بازار سهام باید اطلاعات کامل داشته باشد). بعلاوه آن زمانی از نظر ریاضی ثابت شود که فقدان اطلاعات کامل بود یا فقدان بازارهای کامل، فروشگاه‌ها از نظر جنسی (نوعی، هر فروشگاهی نوعی خاص) کارایی پارتو دارند (قضیه گرین والد اسگلیتز)

بهبود پارتو و تئوری اقتصاد خرد[ویرایش]

این در نظر می گیرد که تحلیل‌های اقتصاد خرد فرض می شود که مطلوبیت افزودنی نیست و کاهشی هم نیست و فرض می شود مطلوبیت بین افراد مبادله می شود. استخدام در مبادله‌های مطلوبیت بین افراد هدایت می کند به مشکلات بزرگتر کالا، که عملیات سودگرانه پیشین مواجه می شود. همچنین یک سوال پیش می آید بطوریکه چگونه وزن‌ها تعیین شود و چه کسی وزن‌ها را تعیین کند همانطوریکه سوال دربارهٔ این است که چگونه مقایسه شود خوشی و لذت یا درد و رنج در بین خصوصیات فردی و افراد. کارایی در همهٔ اقتصادهای استاندارد – بنابراین به فقدان پیش رفت‌های پارتو بر می گردد. هیچ راهی نیست برای اظهار نظر کردن روی تخصیص نسبتاً خوب (در مفهوم عدالت توزیعی یا تساوی حقوق). یک تعادل کارا می تواند جایی باشد که یک بازیگر همهٔ کالاها را دارد و بازیگران دیگر هیچ کالایی را ندارند. (بعنوان یک مثال بی نهایت و حداکثر و حداقل)

بهینه پارتو ضعیف و قوی[ویرایش]

یک پارتو ضعیف (wpo) اسماً راضی می کند استاندارد یکسان را از نبود پارتو درجه پایین برای هر تخصیص دیگری، اما برای اهداف بهینه سازی پارتو ضعیف، یک تخصیص متفاوت در نظر گرفته شده است که بهبود پارتومی باشد فقط اگر تخصیص متناوب صریحاً بوسیلهٔ همهٔ افراد ترجیح داده شود بعبارت دیگر وقتی یک تخصیص ضعیف (wpo) می باشد امکان تخصیص متناوب وجود ندارد. اینکه سود مال چه کسی است که باعث این تخصیص می شود تحقیق می یابد. بهینگی ضعیف پارتو ضعیف تر از بهینگی قوی پارتو است به این مفهوم که شرایط برای پیکر سازی (مثال) wpo ضعیف تر هستند از شرایط Spo (بهینگی قوی). هر تخصیصی که یک spo می تواند در نظر گرفته شود هم چنین شرایط این را دارد که بعنوان یک wpo باشد اما یک نخصص wpo لزوماً واجد شرایط نیست که بعنوان یک spo باشد تحت هر شکل از بهینگی پارتو برای یک تخصیص متناوب بواسطهٔ پارتو بالاتر برای تخصیص آزمون شده و بنابراین امکان تخصیص متناوب برای کاربرد بعنوان اثبات و دلیل برای اینکه تخصیص آزمون شده مقدار بهینه یک امکان از تخصیص پیکری spo را ارضا کند (برآورده کند) یکی ممکن است شباهت یک نی برای توصیف که مجموعهٔ نیازمندی‌ها برای پیکرهٔ سراسر مجموعه wpo را در بر می گیرد، با ملاحظه هر ویژگی نیازمندهای پیکرهٔ spo برابر با قوی یا بزرگتر از قدرت نیازمندی‌های پیکرهٔ wpo هستند بنابراین نیازمندی‌ها برای پیکرهٔ wpo منحصراً ضعیف تر از نظر (میزان) نیستند یا ضعیف تر نیستند بر طبق افراد؛ بلکه یکی ممکن است مخصوصا آن را بیشتر توصیف کند و کاملاً در نظر بگیرید که یکی تقاضا او نیازمندها را برای برتری یک تخصیص رسیدگی می کند برطبق آن یک تعریف بر خلاف نیازمندهای برای آن برتری مطابق دیگران، مقایسه بین نیازمندی‌ها تعاریف نسبی و مربوطه تضاد مقایسه و قیاس است بین نیازمندی‌ها برای بهینگی: اثبات پستی wpo از یک تخصیص آزمون شده است، یک تخصیص متناوب باید حداقل در یکی از شرایط ویژه در زیر مجموعه Wpo با کل شود، ترجیحاً از انحصار در حداقل یا یکی از این شرایط یا دیگر شرایط spo باکل شود. بنابراین تقاضاها برای برتری پارتو ضعیف از یک تخصیص متناوب سخت تر هستند برای رضایتمندی (بعبارت دیگر، قوی تر) از نیازمندی‌ها و تقاضاها برای برتری پارتو قوی از یک تخصیص متناوب. علاوه برآن جریان هایی که هر spo یک wpo است (اما هر wpo یک spo نیست) از آن جائیکه wpo کاربردهای تعریف و توصیف برای هر تخصیص از اینکه نتایج ممکن انحرافی در هیچ بهبودی از حداقل یکی از خصوصیات، کاربردهای تعریف spo فقط برای آنها که اشتراک هر دو ی نیازمندی Wpo و نیازمندی مشخص تر (قوی تر) که حداقل یکی عدم پیشرفت را نشان می دهد، یک شکل ویژه از عدم پیشرفت، برای مثال بدتر شدن تعاریف قوی و ضعیف بهینگی ادامه می یابد برای برقراری درستی وقتی یک استنباط می کند اصطلاحی در مجموعه متن بوسیلهٔ رشته معنی شناسی: اگر یکی توصیف کند یک تخصیص که به عنوان wpo باشد و یکی ضعیف تر می سازد آنرا از کسی که بوسیله تعریف به عنوان یک spo می سازد: اگر از مفاهیم تخصیص X یک wpo باشد و تخصیص x یک spo باشد هر دو درست است، سپس مفهوم پیشین کمتر بحث برانگیز است از مفهوم بعدی که حمایت می کند از بعدی یکی باید ثابت کند هر چیزی را برای حمایت قبلی. بوسیلهٔ علامت یکسان، اگرچه مفهوم قبلی حاوی دلالت کردن و(تعیین کردن) را اثبات کمتر قضیه سازنده و انتخاب کننده دربارهٔ تخصیص است.

نمایش و ارائهٔ رسمی (بخش اضافی نیاز ها، احضار جهت بازبینی)[ویرایش]

لطفاً کمک کنید این مقاله بوسیلهٔ اضافه کردن منابع قابل اطمینان بهبود و پیشرفت یابد. یک بهینگی پارتو (ضعیف / قوی) یک عامل حداکثر برای رابطه دسته جزئی از بهبود پارتو/بهبود صریح پارتو: آن یک تخصیص بطوریکه تخصیص دیگری در«وضعیت بهتری» در مفهوم رابطه دسته نیست.

مرز پارتو[ویرایش]

مثالی از مرز پارتو: بیان موضوعات احاطه شده انتخاب هایی متحمل و ارزش‌های کوچکتر ترجیح داده می شود به شخص بزرگتر نقطه c روی مرز پارتو نیست زیرا به وسیله هر دو نقطهٔ A و نقطهٔ B احاطه شده است و نقاط A،B صریحابوسیلهٔ چیزی دیگری احاطه نمی‌شوند. داشتن یک مجموعه از انتخاب‌ها و راه ارزش آنها، مرز پارتو یا جبهه پارتو یک مجموعه از انتخابهایی است که کارایی پارتو هستند. مرز پارتو مخصوصا سبک و سنگین می کند مطابق با این مجموعه، بیشتر ملاحظه یک برد و اندازهٔ کامل هر پارمتر. مرز پارتو رسماً بعنوان جریان‌ها و تابع‌ها تعریف می شود. یک فضای طراحی با n پارامتر واقعی را در نظر بگیرید و برای هر نقطهٔ فضای طراحی ضابطه مختلف وجود دارد بوسیلهٔ قضاوت روی آن نقطه اجازه دهید علامات و نشانه‌ها تابعی باشد که هر یک فضای نقطه x را طراحی کند و یک ضابطهٔ فضای نقطه f(x) را طراحی کند. این اظهارات و مشاهدات راه ارزش گذاری طراحی‌ها ست. حال ممکن است بعضی از آنها احتمالاً طراحی نشوند. بنابراین x مجموعه ای طراحی‌های ممکن داخل باشد که باید مجموعه ای متراکم باشد سپس مجموعه ای که نشان می دهد ضوابط نقاط ممکن را f(x) است، تصویر مجموعه یx تحت فعالیت f که تصویر y نامیده می شود. ایجاد یک مرز پارتو بعنوان زیر مجموعهٔ y نقاط ممکن معیار آن می تواند فرض شود که ارزش‌های قابل برگشت هر پارامتر ضابطه کمتر یکدیگرند، بنابراین حداقل می شود هر اندازه از ضوابط برداری سپس مقایسه می شود ضوابط برداری نتایج: یک معیار برداری Y صریحاً تسلط می یابد (ترجیح داده می شود به) یک بردار و جهت Y* اگر هر پارامتر y بزرگتر متناظر y* و حداقل یک پارامتر صریحاً کمتر است: آن است، برای هر i و برای مقداریi. این نوشته شده بدین منظور که y صریحاً احاطه شده بوسیلهٔ y*. سپس مرز پارتو مجموعه از نقاط y که بوسیله سایز در نقطه y در برگرفته نشده است. رسماً تعریف دسته جزئی روی Y، بطور مثال دسته تولید (دقیق تر، شامل دسته ای روی Y بعنوان زیر مجموعه) و مرز پارتو یک مجموعه از عوامل حداکثری در رابطه با این دسته. الگوریتم برای محاسبهٔ مرز پارتو از مجموعه محدود تناوب هایی که در علم کامپیوتر مطالعه شده است، گاهی اوقات بعنوان مشکل برداری مربوط حداکثر برمی گردد یا تردید خط مرزی.

ارتباط با نرخ هایی جانشینی[ویرایش]

رابطه بین جانشینی برای همهی مصرف کنندگان یکسان است. یک مفهوم رسمی می تواند بوسیلهٔ در نظر گرفتن یک سیستم باm مصرف کننده بعنوان z=f(x) جایی است که حامل کالاهاست، هردو برای همهٔ i. محدودیت عرضه نوشته شده: مشکل بهینگی، لا گرانژ مورد استفاده قرار می گیرد. جایی λ تقویت کننده هستند. مشتق جزئی از لاگرانژ نسبت به یک کالا گرفته شده سپس مشتق جزئی از لانگرانژ نسبت به کالای دیگر گرفته میشود و J می دهد به پیروی و تبعیت سیستم معادلات.