پارلمان فرانکفورت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نمادی از آلمان در انقلاب ۱۸۴۸

پارلمان فرانکفورت (به آلمانی:Frankfurter Nationalversammlung) نخستین پارلمان آزاد مبتنی بر انتخابات در تاریخ آلمان محسوب می‌شود. این پارلمان از ۱۸ مه ۱۸۴۸ تا ۳۱ مه ۱۸۳۱ در شهر فرانکفورت تشکیل شد. وجود این پارلمان نتیجه انقلاب ۱۸۴۸ آلمان بود که در کنفدراسیون آلمان رخ داد.

پس از مناقشات بحث برانگیز، پارلمان توانست قانون اساسی فرانکفورت را تدوین کند که عقیده حاکم بر آن، تشکیل یک امپراتوری آلمان مبتنی بر نظام پارلمانی بود. این قانون اساسی خواسته‌های جنبش‌های اجتماعی ملی گرایانه و لیبرالیست را برآورده کرده و بنیان حقوق بشر را مطرح نموده بود. اعلامیهٔ پارلمان فرانکفورت عملاً در تضاد با سیاستهای مترنیخ - معروف به کنسرت اروپا - قرار داشت. پارلمان موجودیت یک پادشاهی مشروطه تحت رهبری کایزر (امپراتور) را به رسمیت شناخت. پادشاه پروس - فردریش ویلهلم چهارم - از پذیرفتن عنوان امپراتور خودداری کرد؛ زیرا، از وجود پارلمانی که قدرت وی را محدود سازد، بیمناک بود. با این حال، در قرن بیستم عناصر و پایه‌های پارلمان فرانکفورت تبدیل به الگویی برای قانون اساسی وایمار در ۱۹۱۹ و قانون اساسی آلمان در ۱۹۴۹ گردید.

منابع[ویرایش]