محبت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

محبت (محبه) کلمه‌ای‌ست قرآنی، و از جملهٔ نزدیک‌ترین واژه‌هایی که در مقولهٔ عشق در آن‌جا یافت می‌شود.[۱] در ادب و فرهنگ فارسی، جلوه‌ها و نمودهای عالی از توصیف، تحریک، و تشویق به داشتن محبت نسبت به دیگران فراوان یافت می‌شود.[۲] از جمله:

مولوی گوید:

از محبت گردد او محبوب حـــق گرچه طالب بود، شد مطلوب حق[۳]
شد محبت را ظهور از اعتـــدال بــی محبت نیست عالــم را کمال
از محبت تلخ‌ها شیرین شود از محبت مس‌ها زرین شود
از محبت خارها گل می‌شود از محبت سرکه‌ها مل می‌شود
از محبت مرده زنده می‌شود وز محبت شاه بنده می‌شود

امروزه نیز برای جلب محبت، توسل به اوراد و سحر و جادو رواج دارد.[۴]

پای‌نوشته‌ها[ویرایش]

  1. حافظ‌نامه، شرح الفاظ ...، بخش دوّم، ص. ۱۱۶۷
  2. وحدت عالی انسانی، ص. ۳۸ - ۳۵
  3. مطلوب شدن نهایی طالب راستین، یا معشوق شدن عاشق صادق بعد از وصال، از جملهٔ مدل‌ها و اصول بنیادین در فهم و تبیین ادبیات عرفانی کهن و نیز عرفان اسلامی می‌باشد.
  4. «خواستنی». بازبینی‌شده در 14 MAY 2009. 

منابع[ویرایش]

  • لاهوری، ابوالحسن عبدالرّحمن ختمی. شرح عرفانی غزل‌های حافظ، با تصحیح و تعلیقات بهاءالدّین خرّمشاهی، کورش منصوری، و حسین مطیعی امین، در ۴ مجلّد، تهران: نشر قطره، ۱۳۷۴
  • خرّمشاهی، بهاءالدّین. حافظ‌نامه، شرح الفاظ، اعلام، مفاهیم کلیدی و ابیات دشوار حافظ، بخش اوّل، انتشارات علمی و فرهنگی، تهران، ۱۳۷۳
  • خرّمشاهی، بهاءالدّین. حافظ‌نامه، شرح الفاظ، اعلام، مفاهیم کلیدی و ابیات دشوار حافظ، بخش دوّم، انتشارات علمی و فرهنگی، تهران، ۱۳۷۹. ISBN ۹۶۴-۴۴۵-۱۷۴-۰
  • جعفری، علامه محمدتقی. وحدت عالی انسانی، گردآوری و تنظیم: محمدرضا جوادی، دفتر نشر فرهنگ اسلامی (در تکاپوی معرفت ۶)، ۱۳۷۸. ISBN ۹۶۴-۴۳۰-۶۸۶-۴