شوهئی ایمامورا
| شوهی ایمامورا | |
| زاده | ۱۵ سپتامبر ۱۹۲۶ توکیو، ژاپن |
| درگذشته | ۳۰ مه ۲۰۰۶ توکیو، ژاپن |
| ملیت | ژاپنی |
| سالهای فعالیت | ۱۹۵۱ تا ۲۰۰۲ |
| فرزندان | دایسوکه تنگان |
| نقشهای برجسته | کارگردان، فیلمنامهنویس، تهیهکننده، بازیگر، دستیار کارگردان |
| صفحه در وبگاه IMDb | |
| فستیوال کن | |
|---|---|
|
|
|
شوهی ایمامورا (به ژاپنی: 今村 昌平 ؛ به انگلیسی: Shōhei Imamura) (زادهٔ ۱۵ سپتامبر ۱۹۲۶، درگذشتهٔ ۳۰ مه ۲۰۰۶) یک کارگردان ژاپنی بود. ایمامورا نخستین کارگردان ژاپنی بود که توانست دو جایزه نخل طلا را برنده شود. پسر بزرگ وی دایسوکه تنگان نیز فیلمنامهنویس و کارگردان است.
ایمامورا، پس از آکیرا کوروساوا دومین کارگردان برتر تاریخ سینمای ژاپن به شمار میآید.
محتویات |
زندگی و دوران فیلمسازی[ویرایش]
وی ابتدا به عنوان دستیار کارگردان وارد سینما شد و در فیلمهایی چون داستان توکیو و اوایل تابستان با یاسوجیرو اوزو همکاری کرد و در سال ۱۹۵۷ فیلمنامه یکی از شاهکارهای یوزو کاواستیما با نام خورشید آخرین روزهای شوگوناته را نوشت.
نخستین فیلم خود را در سال ۱۹۵۸ با نام آرزوی ربودهشده[۱] ساخت و پس از آن دو فیلم تمایل بیپایان[۲] و کمدی ایستگاه گینزا نیشی[۳] را کارگردانی کرد که چندان موفقیتی بهدست نیاوردند.
ایمامورا در خانوادهای از طبقهٔ متوسط، و پژشک در توکیو زاده شد. اگر چه وی در یک خانوادهٔ متوسط رشد یافت، ولی دشواریها و بدبختیهای مردم ژاپن بعد از جنگ جهانی او را واداشت تا محوریت فیلمهایش را بر مردم فقیر و طبقهٔ پایین کشورش بگذارد.
شوهی ایمامورا، در سال ۱۹۸۳ برای فیلم قصیده نارایاما[۴] موفق به کسب نخل طلای جشنواره فیلم کن شد و در سال ۱۹۹۷ با فیلم مارماهی[۵] یک بار دیگر این جایزه ارزشمند را به طور مشترک با فیلم طعم گیلاس ساخته عباس کیارستمی به دست آورد.
جوایز دیگر[ویرایش]
جایزه بهترین فیلم سال از آکادمی ژاپن[ویرایش]
- انتقام از آن من است در سال ۱۹۸۰
- قصیده نارایاما در سال ۱۹۸۴
- باران سیاه در سال ۱۹۹۰
جایزه بهترین کارگردان از آکادمی ژاپن[ویرایش]
- انتقام از آن من است در سال ۱۹۸۰
- باران سیاه در سال ۱۹۹۰
- مارماهی در سال ۱۹۹۸
پانویس[ویرایش]
منابع[ویرایش]
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا، «Shōhei Imamura»، ویکیپدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۲).
|
