جامو و کشمیر

مقبوضہ کشمیر
مقبوضہ کشمیر; जम्मू और कश्मीर; ཇ་མུ་དང་ཀ་ཤི་མིར།; (به اردو: جموں اور کشمیر)
	— ایالت —
	باغ‌های شالیمار یکی از دلایلی که پادشاهان ایرانی کشمیر را بهشت روی زمین می‌نامیدند
; پرچم	; مهر
	ایالت جامو و کشمیر در هند
	مختصات: شرقی′۲۴°۷۶ شمالی′۴۵°۳۳ / ۷۶٫۴غرب ۳۳٫۷۵جنوب
کشور	هند
مرکز تابستانی	سرینگار
مرکز زمستانی	جامو
بزرگترین شهر	سرینگار
تاسیس	۲۶ اکتبر ۱۹۴۷
	دولت
- فرماندار
	مساحت
- جمعاً	۲۲۲٬۲۳۶ کیلومترمربع
	جمعیت (۲۰۱۱)
- کل	۱۲٬۵۴۸٬۹۲۶
- تراکم	۵۶٫۵/کیلومترمربع
منطقه زمانی	IST (یوتی‌سی ۰۵:۳۰+)
کد ایزو ۳۱۶۶	IN-JK
وب‌گاه	jammukashmir.nic.in/

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پرش به: ناوبری, جستجو

جامو و کشمیر شمالی‌ترین ایالات جمهوری هند است.

مرکز تابستانی این ایالت شهر سرینگار و مرکز زمستانی آن شهر جامو است.

بیشتر خاک این ایالت در رشته کوه‌های هیمالایا قرار گرفته است. این ایالت از شمال شرقی با جمهوری خلق چین مرزهای مشترک دارد و با ایالت‌های هیماچال پرادش و پنجاب از جنوب و بخش تحت نظارت پاکستان کشمیر معرف به کشمیر آزاد و منطقه شمالی کشمیر از غرب و جنوب غرب هم‌مرز است. منطقه سابق شاهنشین جامو و کشمیر مورد مناقشه بین کشورهای چین، هند و پاکستان است. ایالت هندی جامو و کشمیر توسط پاکستان به‌نام کشمیر اشغال‌شده هند نامیده می‌شود.^[۱]

جامو و کشمیر هجدهمین ایالت پرجمهیت هند است؛ جمعیت این ایالت در سال ۲۰۰۱م برابر با ۱۰٬۱۴۳٬۷۰۰ نفر بوده‌است.^[۲]

ایالت جامو و کشمیر به سه ناحیه تقسیم می‌شود: جامو، کشمیر و لِداخ (Ladakh). این ایالت دارای جاذبه‌های گردشگری بی‌شماری است. به «دره کشمیر» به‌سبب دورنماهای زیبا و رشته‌کوه‌های شگفت، « بهشت روی زمین» گفته می‌شود^[۳] و «جامو» به «محل معابد جذاب» معروف است که همه ساله صدها هزار زایر هندو و مسلمانان آن‌ها را زیارت می‌کنند. «لداخ» نیز به سبب کوه‌های دور از دسترس و زیبا و همچنین فرهنگ بودایی به « تبت کوچک» شهره است.^[۴]

جامو و کشمیر تنها ایالت هند با اکثریت مسلمان است. ۶۷٪ جمعیت این ایالت پیرو اسلام هستند و در دره کشمیر این آمار به ۹۵٪ می‌رسد.^[۵] این ایالت اجتماع پرتحرکی از هندوها، سیک‌ها و بودایی‌ها را داراست.^[۶]

بیشتر مردم جامو و کشمیر به زبانهای کشمیری، اردو، دوگری، پاهاری، بالتی، لاداکی، پنجابی، گوجری، و دادری صحبت می‌کنند. با این وجود اردو با رسم‌الخط فارسی، زبان اداری این ایالت است و اغلب مردم به زبان‌های هندی و انگلیسی به‌عنوان زبان دوم تکلم می‌کنند.^[۷]

[ویرایش] نگارخانه

دریاچه معروف دال. در کشمیر برخی از خانه‌ها بر روی قایق‌های کوچک ساخته شده‌اند.
دریاچه نگین (Nageen Lake)
دریاچه تسو میروری در لداخ.
دره کشمیر و دورنمای هیمالیا.
مسجدی در سرینگار.
معبد بودایی در سرینگار.
بوداگرایی جزءلاینفک فرهنگ لداخ است. مجسمه بودا در لیکیر بر فراز خانه راهبان بودایی.
بلم‌های چوبی یا خانه‌های قایقی موسوم به شیکاره بخشی از منظره دریاچه‌ها و رودخانه‌های دره کشمیر را تشکیل می‌دهند.
سفر با قایق چوبی در رودخانه زنسکار.
دریاچه مرتفع تاسو میروری در لداخ.