بندر گناوه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
گناوه
کشور Flag of Iran.svg ایران
استان بوشهر
شهرستان گناوه
بخش مرکزی
نام(های) قدیمی گنابا، گنفه، جنابه و جنابا
مردم
جمعیت ۵۹٬۲۹۱نفر
رشد جمعیت متوسط رو به بالا
مذهب شيعه
آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه در زمستان10تا16 و در تابستان 29تا40
میانگین بارش سالانه ۱۵۰میلی‌متر
روزهای یخبندان سالانه 0
اطلاعات شهری
شهردار مهندس محمدی
ره‌آورد ماهی، بازار و تجارت
پیش‌شماره تلفنی ۰۷۷۲
وبگاه پرتال شهرداری گناوه

بندر گناوه یکی از شهرهای استان بوشهر ایران و مرکز شهرستان گناوه است.

این شهر از اقوام مختلفی تشکیل شده است. مهاجرینی که از روستاهای اطراف شهرستان به آن مراجعه کرده اند ریشه‌های لری دارند. اعراب نیز محله مخصوص خود را دارند. همچنین از اقوام دشتی نیز در گناوه ساکن هستند.

جمعیت[ویرایش]

بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت شهر گناوه ۵۹٬۲۹۱ نفر (۱۲۵۴۸خانوار) می‌باشد.[۱]

مشخصات جغرافیایی[ویرایش]

شهر بندری گناوه در طول جغرافیایی ۵۰ درجه و ۳۱ دقیقه شرقی و عرض جغرافیایی ۲۹ درجه و ۳۴ دقیقه شمالی قرار دارد. بندر گناوه مرکز شهرستان گناوه در ۱۶۰ کیلومتری شمال غربی بوشهر و در کرانه خلیج فارس واقع است.

آب و هوای گناوه گرم و مرطوب است و میزان بارندگی سالانه به طور متوسط ۱۵۰ میلی متر است. بزرگراهی به طول ۸۸ کیلومتر به سمت جنوب شرقی که تا برازجان امتداد دارد.

راه فرعی به طول ۲۱۳ کیلومتر به سمت شمال شرقی که بندر گناوه را به مرکز شهرستان ممسنی پیوند می دهد. راه اصلی به طول ۶۷ کیلومتر به سمت شمال غربی که تا بندر دیلم کشیده شده است.

وجه تسمیه وپیشینه تاریخی گناوه[ویرایش]

نام این بندر در کتاب های قدیمی به صورت گنابا، گنفه، گناوه، جنابه و جنابا آمده است. بندر گناوه در ساحل خلیج فارس بین بندر بوشهر و بندر دیلم واقع شده است. شهر گناوه کنونی در جنوب گناوه قدیم بنا شده است. از گناوه قدیم نقاطی باقی‌مانده است که امروزه به نام های تیرسول (شن فشرده)، تل گنبد، تل گوری، تل مناره، و بالاخره تل امام زاده خوانده می‌شود. در ویرانه‌های اطراف گناوه، گوپال ( گل پخته استوانه ای شکل به صورت سفال زرد یا سرخ رنگ که آن را به عنوان گلوله با منجنیق بر سر دشمن می ریختند) فراوان به چشم می خورد. درحال حاضر از گناوه قدیم جز آثار سنگ ها و پی های مدفون در زیر خاک و بازمانده تاق نماهای سنگی آثاری مشهود نیست. گاه‌وبیگاه در درون گودال ها و حفره‌ها و در زیر پی های عمارت های ویرانه، سکه‌ها و دست افزارها و مصنوعات سنگی و سفالی یافت می‌شود.

اقتصاد[ویرایش]

چرخ اقتصاد گناوه بر مدار ماهی گیری، کشاورزی، دامداری و تجارت با کشور های حوزه ی خلیج فارس در گردش است. تجارت و ماهی گیری که مهم ترین درآمد بیش تر اهالی این شهر را تشکیل می دهد، مهم ترین رشته اقتصادی بخش گناوه را به وجود آورده است. کشاورزی به علت کمبود آب کشاورزی، منحصر به هرس و نگه داری درختان خرما و کشت دیمی گندم و جو بوده است و به زحمت تکاپوی احتیاجات محلی را می نماید. اما خرما مانند بیش تر نواحی ساحلی خلیج فارس بازده خوبی داشته و جزواقلام صادراتی این بخش محسوب می‌شود. دام داری نیز با بهره اندک در بعضی نقاط رایج بوده و شامل گاو و بز می گردد. بر روی هم گناوه هم از جهت کشاورزی و هم از نظر تجاری و عملیات بندری و ترخیص کالا و نیز از نظر توسعه صنایع کوچک دارای استعداد بسیار است.

موقعیت گردشگری گناوه[ویرایش]

سواحل زیبای خلیح فارس و غروب های سحر انگیز آن مهم ترین مکان های دیدنی استان بوشهر را تشکیل می دهند. جزیره خارک در نزدیکی شهرستان گناوه واقع شده است و از مهم ترین جاذبه‌های طبیعی منطقه و یکی از جزایر زیبای خلیج فارس به شمار می آید. این جزیره از مناطق بسیار قدیمی منطقه بوده و دارای آثار تاریخی متعددی است. ساحل بندر گناوه یکی از زیباترین سواحل جنوب ایران است. از اقدامات زیباسازی ساحل پروژه ساخت پارک ساحلی است که قسمت اول آن افتتاح شده و قسمت دوم نیز در حال ساخت می باشد. ساحل زیبای ماسه ایی مال قائد و ساحی زیبای روستای چاهک و آثار باستانی مشهور به "تودیو" "todiv" واقع در کوه های روستای مال قائد از دیگر جاهای گردشگری این شهر محسوب می شود.

مشاهیر[ویرایش]

از مشاهیر دینی شهر گناوه می‌توان از شیخ محمد بحرانی، شیخ عبدالمهدی بحرانی، شیخ علی بحرانی (مؤلف کتاب تهذیب نفس)، محمد بدری و شیخ احمد بحرینی را نام برد.[۲]

همچنین مشاهیر ادبی، هنری و علمی می توان از ایرج شمسی زاده (شاعر)، غلامحسین دریانورد (شاعر، نمایشنامه نویس، فیلمنامه نویس، پژوهشگر)، بهزاد بهزادی (معلم و از شخصیت های میسر علمی و چهره ماندگار) نام برد که هر کدام موفقیت های چشمگیری را بدست آورده اند و آثار جاودانه ای برجا گذاشت اند.

منابع[ویرایش]

  1. درگاه ملی آمار
  2. سیمای بندر گناوه، غلامحسین دریانورد، انتشارات هیرمند (۱۳۷۷).
  • اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳، ص۹۲.

پیوند به بیرون[ویرایش]