بندر گناوه
 |
برای اثباتپذیری کامل این مقاله به منابع بیشتری نیاز است یا منابع ارائهشده بهدرستی ارجاع داده نشدهاند. لطفاً با توجه به شیوهٔ ویکیپدیا برای ارجاع به منابع با ارایهٔ منابع معتبر این مقاله را بهبود بخشید. مطالب بیمنبع در آینده مردود و حذف خواهندشد. |
مختصات: ۲۹°۳۴′۰۴″ شمالی ۵۰°۳۱′۰۱″ شرقی / ۲۹.۵۶۷۷۸° شمالی ۵۰.۵۱۶۹۴° شرقی
| گناوه | |
|---|---|
| کشور |  ایران |
| استان | بوشهر |
| شهرستان | گناوه |
| بخش | مرکزی |
| نام(های) قدیمی | گنابا، گنفه، جنابه و جنابا |
| مردم | |
| جمعیت | ۵۹٬۲۹۱نفر |
| رشد جمعیت | متوسط رو به بالا |
| زبان گفتاری | فارسی (گویش بندری آمیخته به لری) |
| مذهب | شيعه |
| آبوهوا | |
| میانگین دمای سالانه | در زمستان10تا16 و در تابستان 29تا40 |
| میانگین بارش سالانه | ۱۵۰میلیمتر |
| روزهای یخبندان سالانه | 0 |
| اطلاعات شهری | |
| شهردار |
مهندس محمدی == منابع == |
| رهآورد | ماهی، بازار و تجارت |
| پیششماره تلفنی | ۰۷۷۲ |
| وبگاه | پرتال شهرداری گناوه |
 گناوه
|
|
بندر گناوه یکی از شهرهای استان بوشهر ایران و مرکز شهرستان گناوه است.
این شهر از اقوام مختلفی تشکیل شده است. مهاجرینی که از روستاهای اطراف شهرستان به آن مراجعه کرده اند ریشههای لری دارند. اعراب نیز محله مخصوص خود را دارند. همچنین از اقوام دشتی نیز در گناوه ساکن هستند.
محتویات |
جمعیت[ویرایش]
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت شهر گناوه ۵۹٬۲۹۱ نفر (۱۲۵۴۸خانوار) میباشد.[۱]
مشخصات جغرافیایی[ویرایش]
شهر بندری گناوه در طول جغرافیایی ۵۰ درجه و ۳۱ دقیقه شرقی و عرض جغرافیایی ۲۹ درجه و ۳۴ دقیقه شمالی قرار دارد. بندر گناوه مرکز شهرستان گناوه در ۱۶۰ کیلومتری شمال غربی بوشهر و در کرانه خلیج فارس واقع است.
آب و هوای گناوه گرم و مرطوب است و میزان بارندگی سالانه به طور متوسط ۱۵۰ میلی متر است. بزرگراهی به طول ۸۸ کیلومتر به سمت جنوب شرقی که تا برازجان امتداد دارد.
راه فرعی به طول ۲۱۳ کیلومتر به سمت شمال شرقی که بندر گناوه را به مرکز شهرستان ممسنی پیوند می دهد. راه اصلی به طول ۶۷ کیلومتر به سمت شمال غربی که تا بندر دیلم کشیده شده است.
وجه تسمیه وپیشینه تاریخی گناوه[ویرایش]
نام این بندر در کتاب های قدیمی به صورت گنابا، گنفه، گناوه، جنابه و جنابا آمده است. بندر گناوه در ساحل خلیج فارس بین بندر بوشهر و بندر دیلم واقع شده است. شهر گناوه کنونی در جنوب گناوه قدیم بنا شده است. از گناوه قدیم نقاطی باقی مانده است که امروزه به نام های تیرسول (شن فشرده)، تل گنبد، تل گوری، تل مناره، و بالاخره تل امام زاده خوانده میشود. در ویرانههای اطراف گناوه، گوپال ( گل پخته استوانه ای شکل به صورت سفال زرد یا سرخ رنگ که آن را به عنوان گلوله با منجنیق بر سر دشمن می ریختند) فراوان به چشم می خورد. درحال حاضر از گناوه قدیم جز آثار سنگ ها و پی های مدفون در زیر خاک و بازمانده تاق نماهای سنگی آثاری مشهود نیست. گاه و بی گاه در درون گودال ها و حفرهها و در زیر پی های عمارت های ویرانه، سکهها و دست افزارها و مصنوعات سنگی و سفالی یافت میشود.
اقتصاد[ویرایش]
چرخ اقتصاد گناوه بر مدار ماهی گیری، کشاورزی، دامداری و تجارت با کشور های حوزه ی خلیج فارس در گردش است. تجارت و ماهی گیری که مهم ترین درآمد بیش تر اهالی این شهر را تشکیل می دهد، مهم ترین رشته اقتصادی بخش گناوه را به وجود آورده است. کشاورزی به علت کمبود آب کشاورزی، منحصر به هرس و نگه داری درختان خرما و کشت دیمی گندم و جو بوده است و به زحمت تکاپوی احتیاجات محلی را می نماید. اما خرما مانند بیش تر نواحی ساحلی خلیج فارس بازده خوبی داشته و جزواقلام صادراتی این بخش محسوب میشود. دام داری نیز با بهره اندک در بعضی نقاط رایج بوده و شامل گاو و بز می گردد. بر روی هم گناوه هم از جهت کشاورزی و هم از نظر تجاری و عملیات بندری و ترخیص کالا و نیز از نظر توسعه صنایع کوچک دارای استعداد بسیار است.
موقعیت گردشگری گناوه[ویرایش]
سواحل زیبای خلیح فارس و غروب های سحر انگیز آن مهم ترین مکان های دیدنی استان بوشهر را تشکیل می دهند. جزیره خارک در نزدیکی شهرستان گناوه واقع شده است و از مهم ترین جاذبههای طبیعی منطقه و یکی از جزایر زیبای خلیج فارس به شمار می آید. این جزیره از مناطق بسیار قدیمی منطقه بوده و دارای آثار تاریخی متعددی است. ساحل بندر گناوه یکی از زیباترین سواحل جنوب ایران است. از اقدامات زیباسازی ساحل پروژه ساخت پارک ساحلی است که قسمت اول آن افتتاح شده و قسمت دوم نیز در حال ساخت می باشد.
مشاهیر[ویرایش]
از مشاهیر دینی شهر گناوه میتوان از شیخ محمد بحرانی، شیخ عبدالمهدی بحرانی، شیخ علی بحرانی (مؤلف کتاب تهذیب نفس)، عبدالخالق دشتی و محمد بدری،شیخ احمد بحرینی و حسن داوودی میتوان نام برد.[۲]
منابع[ویرایش]
- ↑ درگاه ملی آمار
- ↑ سیمای بندر گناوه، غلامحسین دریانورد، انتشارات هیرمند (۱۳۷۷).
- اطلس گیتاشناسی استانهای ایران، تهران: ۱۳۸۳، ص۹۲.
پیوند به بیرون[ویرایش]
|
|||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||
|
|||||||||||
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون استان بوشهر است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
