باسوادی

در تعریف سنتی سواد، توانایی خواندن و نوشتن است و یا توانایی به‌کاربردن زبان برای خواندن، نوشتن، گوش‌دادن و سخن‌گفتن. ولی در مفهوم نوین این واژه به سطحی از خواندن و نوشتن که برای ارتباط کافی است گفته می‌شود و یا سطحی که یک فرد بتواند مفهوم را بفهمد و انگاره‌ها و اندیشه‌هایش را تا جایی که بتواند در آن جامعه سهیم باشد، در جامعهٔ باسواد بیان کند. سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد (یونسکو UNESCO) تعریف زیر را داده‌است : «باسوادی توانایی شناخت٬ درک٬ تفسیر٬ ساخت، برقراری ارتباط و محاسبه در استفاده از مواد چاپ‌شده و نوشته‌شده مربوط به زمینه‌های گوناگون است. باسوادی زنجیره آموزشی را که توانایی رسیدن به اهداف، توسعهٔ دانش و پتانسیل، و شرکت کامل در جامعه‌ای بزرگتر را برای یک فرد فراهم می‌کند، دربر دارد.»

اقتصاد

بسیاری از تحلیل‌های سیاسی نرخ باسوادی در هر منطقه را اندازه‌ای قاطع برای سرمایهٔ انسانی آن منطقه می‌دانند. ادعا می‌شود که افراد باسواد (که بیشتر جایگاه اجتماعی بالاتری دارند و از سلامتی و چشم‌انداز کاری بهتری برخوردار هستند) را بسیار ارزان‌تر از افراد بی‌سواد می‌توان تربیت کرد.

تاریخ

تاریخ سواد به هزاران سال پیش باز می‌گردد، اما در اروپا پیش از انقلاب صنعتی که هنوز کاغذ ارزان و کتاب ارزان وجود نداشت (و در میانهٔ سده ۱۹ در آموزشگاه‌ها توزیع شد) تنها درصد کمی از جمعیت این کشورها باسواد بودند. به دلیل تاکید برای یادگیری خواندن متن عربی قرآن، در ۱۲ قرن گذشته بسیاری از مسلمانان از سطح بالایی از سواد برخوردار بوده‌اند. از سده ۵ تا ۱۵ میلادی در اروپا جمعیت یهودیان باسواد نسبت به جمعیت مسیحیان باسواد بیشتر بوده‌است.

باسوادی در ایران

نوشتار اصلی: باسوادی در ایران

آموزش سواد

سواد شماری زیرمهارت را شامل می‌شود، که آگاهی نواشناسی، رمزگشایی، روانی، دریافت و واژگان از آن‌ها هستند. چیره‌دستی در هر یک از این زیرمهارت‌ها برای دانش‌آموزان لازم است تا خواننده‌ای زبردست(ماهر) شوند.

منابع

• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Literacy»، ویکی‌پدیای ، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲ مارس ۲۰۰۸).