سرمایه انسانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سرمایه ی انسانی موجودی شایستگی ها، دانش ، ویژگی های اجتماعی و شخصیتی شامل خلاقیت، تجسم در توانایی برای انجام کاری جهت تولید ارزش اقتصادی است. سرمایه‌ی انسانی دید اقتصادی جامع ای از انسان فعال در اقتصاد است، در حالی که تلاشی برای کسب پیچیدګی بیولوژیکی، اجتماعی، روانشناسی و فرهنگی است به طوریکه در اثرات متقابل اقتصادی یا صریح با هم تقابل دارند. [۱]
در اوایل فرض وی شد که نظریه‌ها ،زمینه‌ای را منعکس می‌کنند که در آن بخش ثانویه‌ی اقتصاد نسبت به بخش سوم قادر به تولید زمان در بیشتر کشورهاست. که در آن منبع مثلثی، همگن و قابل تعویض به سادگی به عنوان نیروی کار یا کار یکی از سه عوامل تولید است (دیگر موارد و ارزیابی‌های تبادل پذیر ـفرض پول و تجهیزات فیزیکی). فقط به عنوان این که زمین به عنوان سرمایه‌ی طبیعی شناخته می شود و در خود ارزیابی می شود و عوامل انسانی تولید از این تحلیل مکانیکی ساده برای سرمایه‌ی انسانی ناشی می شود. در تحلیل مالی فنی مدرن، اصطلاح رشد متعادل و هدف رشد مساوی قابلیت های انسانی و ارزیابی های فیزیکی اطلاق می شود که کالاها و خدمات را تولید می کند.

فرض می شود که کار یا نیروی کار می تواند به سادگی مدل سازی شود؛ در کل این مورد در سال های ۱۹۵۰ به چالش در آمد هنگامی که بخش سوم، خلاقیت را تقاضا می کند، شروع به تولید بیشتر از بخش ثانویه در تولید زمان در بیشتر کشورهای توسعه یافته‌ی جهان می نماید.

Clark's Sector model for US economy 1850 -2009.[۲]

بر اساس آن بیشترین توجه بر عواملی است که منجر به موفقیت در برابرشکست می شود که با مدیریت انسانی مرتبط است، نقش رهبری ، استعداد و حتی شهرت جستجو شده است. امروزه بیشتر نظریه ها سعی بر تجزیه ی سرمایه‌ی انسانی به یک یا تعداد بیشتر اجزا برای تحویل دارن که معمولاً ناظر نامیده می شود. شایع ترین سرمایه‌ی اجتماعی، مجموع پیوندهای اجتماعی و روابط شناسایی شده است، همراه با تعدادی مترادفات از جمله حسن نیت یا ارزش نام تجاری یا انسجام اجتماعی و یا انعطاف پذیری اجتماعی و مفاهیم مرتبط مانند شهرت یا سابقه، به طوریکه مجزا از استعدادی است که یک فرد (از جمله یک ورزشکار به طور منحصربه‌فردی دارد) توسعه داده است که نمی‌تواند برای دیگران بدون توجه به تلاش منتقل شود و جنبه هایی که می تواند انتقال یا تدریس شود: سرمایه‌ی آموزشی.
به طور کمترمتداولی ، برخی از تحلیل ها ساختار های خوبی را برای سلامت و سلامت خود، یا عادت های مدیریتی خوب دانش یا سیستم هایی با ساختار هایی که آن ها را مدیریت و تأمین می کنند یا سرمایه ی فکری تیم ها ـ انعکاس ظرفیت های اجتماعی و ساختاری آموزشی با برخی فرضیات در باره ی یگانگی فردی در محتوا و زمینه ای که آن ها کار می کنند. به طور کلی این تحلیل ها تصدیق می کند که بدنه های تدریس فردی ، ایده ها و مهارت های آموزش و اثر اجتماعی یا قدرت تشویق متفاوت هستند .
حسابداری مدیریت اغلب با سوالاتی در مورد مدل سازی همچون ارزیابی یا سرمایه ی ثابت همراه است. با این وجود تجزیه و تعریف شده است. سرمایه ی انسانی به طور ضروری برای موفقیت سازمان ها لازم است . افزایش سرمایه انسانی از طریق آموزش و تجربه است.
در سال ۲۰۱۰ سازمان همکاری و توسعه ی اقتصادی دولت ها را تشویق کرد که اقتصاد ها سیاست رادر بر بګیرند تا نو آوری و دانش در محصولات و خدمات به عنوان مسیر اقتصادی برای موفقیت وداوم افزایش یابد. سیاست های بین‌المللی اغلب فرار سرمایه ی انسانی را مورد توجه قرار می دهد در حالی که نبود اشخاص با استعداد یا آموزش دیده ی یک کشور که برای آن ها سرمایه ګذاری کرده اند، برای دیگر کشور ها مزایایی بدون سرمایه گذاری برای آنها دارد .
بالاترین ترقی در نیرو های تولید کننده ی کار و بخش بزرگتر مهارت ، چابکی و قضاوت با این که هدایت و به کار برده می شود، به نظر می رسد اثرات تقسیم کار را دارد.
رابطه ی پیچده ای بین تقسیم کار و سرمایه ی انسانی وجود دارد.

اهمیت سر مایه ی انسانی[ویرایش]

مفهوم سرمایه ی انسانی نسبتاً در کشور های مازاد کار حایز اهمیت است. این کشورها طبیعتأ به دلیل نرخ تولد بالا تحت شرایط اقلیمی معین صاحب نیروی کار زیادی هستند. کارگران مازاد این کشور (نیروی انسانی) منبع انسانی موجود، فراوان تر از منابع انسانی قابل دسترس و ملموس است.
این منبع انسانی می تواند به سرمایه ی انسانی با ورودی های مؤثر آموزش، سلامت و ارزش های اخلاقی تبدیل شود. تبدیل منابع انسانی ردیفی به منابع انسانی فوق العاده پر سود با این ورودی ها فرایند تبدیل سرمایه ی انسانی است. مسئله ی کم یابی سرمایه ی ملموس در کشور های مازاد نیروی کار می تواند توسط تسریع نرخ تشکیل سرمایه ی انسای با سرمایه ګذاری خصوصی و عمومی در بخش های آموزش و سلامت به صورت بین‌المللی حل شود. سرمایه ی مالی ملموس ابزارمؤثری در ترقی رشد اقتصادی کشور می باشد. سرمایه ی انسانی غیر قابل لمس، از طرفی دیګر ابزاری برای رشد توسعه ی جامع ملل می باشد به این علت که سرمایه ی انسانی به طور مستقیمی به توسعه ی انسانی مرتبط است هنګامی که توسعه ی انسانی وجود دارد، پیشرفت کمی وکیفی ملل اجتناب ناپذیر است.
اهمیت سرمایه ی انسانی در رویکرد متغیر آمریکا به سمت ارزیابی جامع توسعه ی اقتصادی ملل مختلف در اقتصاد جهانی صریح است. سازمان ملل متحد ګزارش توسعه ی انسانی را در مورد توسعه ی انسانی در ملل مختلف با هدف ارزیابی نرخ تشکیل سرمایه ی انسانی در این ملل انتشار نمود. شاخص آماری تخمین توسعه ی انسانی در هر کشور شاخص توسعه ی انسانی است.
این شاخص ترکیبی از شاخص امید به زندګی، شاخص آموزش و شاخص درآمد است. شاخص امید به زندګی استاندارد سلامت جمعیت را در هر کشور فاش می سازد؛ و شاخص درآمد استاندارد زندګی جمعیت و شاخص آموزش استاندارد آموزشی و نسبت سواد جمعیت را بیان می کند. اګر همه ی این شاخص ها روند افزایشی در یک دوره ی طولانی زمانی داشته باشند، روند صعودی را در شاخص توسعه ی انسانی منعکس می کند. سرمایه ی انسانی توسط سلامت، آموزش و کیفیت استاندارد زندګی توسعه می یابد.
علاوه بر این، اجزای شاخص توسعه ی انسانی، شاخص امید به زندګی، شاخص آموزش و شاخص درآمد به طور مستقیم به تشکیل سرمایه ی انسانی در درون ملل مرتبط است.
شاخص توسعه ی انسان، شاخص همبستګی مثبت بین تشکیل سرمایه ی انسانی و توسعه ی اقتصادی است.
اګر شاخص توسعه ی انسانی افزایش یابد، نرخ بالاتری از تشکیل سرمایه ی انسانی در واکنش به استاندارد بالاتر آموزش و سلامت وجود دارد. مشابها، اګر شاخص توسعه ی انسانی افزایش یابد، درآمد ملل نیز افزایش می یابد. به طور غیر تصریحی، شاخص توسعه ی انسانی فاش می سازد که بالاتر بودن تشکیل سرمایه انسانی به سبب استاندارد خوب سلامت وآموزش باعث بزرګتر شدن درآمد ملت می شود. این فرایند توسعه ی انسانی، بنیان قوی فر آیند مستمر توسعه ی اقتصادی ملت برای دوره ی طولانی زمانی است.
اهمیت فهم سرمایه ی انسانی در ایجاد توسعه ی اقتصادی بلند مدت ملل را نمی توان نادیده ګرفت. انتظار می رود که سیاست های اقتصاد کلان همه ی ملت ها به سمت توسعه ی انسانی و توسعه ی اقتصادی متمرکز می شود. سرمایه ی انسانی ستون فقرات توسعه ی انسانی و توسعه ی اقتصادی در هر ملت است.
مهروم (۲۰۰۷) پیشنهاد کرد که در سطح کلان، مدیریت سرمایه ی انسانی در حول سه ظرفیت کلیدی است، ظرفیتی برای توسعه ی استعداد، ظرفیتی برای به کار ګیری استعداد و ظرفیتی برای ترسیم استعداد و... جمعاً، این سه ظرفیت ستون فقرات رقابت های سرمایه ی انسانی کشور ها را تشکیل می دهد.

رشد انباشته ی سرمایه ی انسانی[ویرایش]

واضح است سرمایه ی انسانی متفاوت از سرمایه ی ملموس پولی به علت خصوصیت فوق العاده ی سرمایه ی انسانی برای رشد انبوه حول دوره ی طولانی زمانی است.رشد سرمایه ی ملموس پولی به علت شوک های چرخه ی کسب و کار همیشه خطی نیست . در طی دوره ی موفقیت،سرمایه ی پولی در نرخ نسبتاً بالاتری رشد می یابد، در حالی که در طی دوره ی بحران اقتصادی و تنزل، کاهش سرعت سرمایه ی پولی وجود دارد . از طرفی دیګر، سرمایه ی انسانی به طور یکسانی افزایش نرخ رشد در یک دوره ی زمانی طولانی دارد، زیرا بنیان این سرمایه ی انسانی توسط ورودی های آموزشی و سلامت بنا شده است.
نسل فعلی توسط ورودی های مؤثر آموزش و سلامت به طور کیفی توسعه یافته است . نسل آینده به وسیله ی تحقیق توسعه یافته تر در زمینه ی آموزش و سلامت متعهد شده توسط نسل فعلی دارای مزیت بیشتری است . علاوه بر این ، ورودی های آموزشی و سلامت اثرات سودمندی را در نسل آینده ایجاد می کند و نسل آینده ناظر بر نسل فعلی است .اضافه بر این ، میزان تشکیل سرمایه ی انسانی در نسل آینده بیشتر از میزان تشکیل سرمایه ی انسانی در نسل فعلی را می داند. این مورد رشد انباشته ی تشکیل سرمایه ی انسانی به وجود آمده توسط کیفیت ناظر نیروی انسانی در نسل موفق نسبت به نسل اسبق است.
در هند، میزان تشکیل سرمایه ی انسانی به طور سازګاری به دلیل پیشرفت کیفی در هر نسل بعد از استقلال افزایش یافته است .در دهه ی دوم قرن ۲۱ ام ،نسل سوم جمعیت هند از نظر نیروی کار فعال است. بخش خدمت هند با صادرات خدمات مالی، خدمات نرم‌افزاری ، خدمات توریسم و ترقی تعادل غیر قابل رویت باز پرداخت ها توسعه یافته است . رشد سریع اقتصادی در واکنش به پیشرفت در بخش خدمت ، مدرکی از رشد انبوه سرمایه ی انسانی در هند است .
سرمایه ی انسانی مرکزی برای بحث هایی در مورد رفاه، آموزش ، بهداشت و بازنشستګی است .

تحرک بین‌الملل[ویرایش]

افراد آموزش دیده اغلب از کشورهای فقیر به کشور های ثروتمند جهت یافتن فرصت مهاجرت می کنند . این حرکت، تأثیرات مثبتی بر هر دو کشور دارد: کشور های ثروتمد از نظر سرمایه ورودی نیروی کار را کسب می کنند و کشور های غنی از لحاظ کار سرمیه را زمانی دریافت میکنند که پول به آن برسد . فقدان کار در کشور های پیر همچنین میزان دستمزد را برای کسانی که مهاجرت نمی‌کنند افزایش می دهد . هنګامی که کارګران مهاجرت می کنند ، مراقبت اولیه و آموزش معمولاً باعث سود کشوری می شود که در آن کارګران برای کار مهاجرت کرده‌اند .
و هنګامی که آنها مسایل بهداشتی یا باز نشستګی را داشتند، حقوق بازنشستګی و سلامت معمولاً در کشور جدید در نظر ګرفته می شود .
ملل آفریقایی این بحث را با توجه به بردګی در نظر می ګیرند ، دیګر مردم آن رابا توجه به فرار مغزیا فرار سرمایه ی انسانی در نظر می ګیرند که معمولاً هنګامی رخ می دهد که بیشتر افراد با استعداد تر (دارای سرمایه ی انسانی ) به کشور های استعمار ګر برای آموزش می روند (از نظر تاریخی ، بریتانیا ، فرانسه وآمریکا). حتی در کانادا وبیشتر کشورهای توسعه یافته ، فقدان سرمایه ی انسانی مشکلی است که می تواند توسط ترسیمات بیشتر بر سرمایه ی انسانی کشور های فقیر تر از طریق مهاجرت متعادل می شود .
اثر اقتصادی مهاجرت به کانادا معمولاً مثبت در نظر ګرفته می شود . در طی اواخر قرن ۱۹ام واوایل ۲۰ام ، سرمایه ی انسانی در آمریکا به طور قابل ملاحظه ای ارزشمندتر شد. به طوری که نیاز برای کارګر با مهارت همسان با پیشرفت فناوری نو ظهور بود .قرن ۲۰ام اغلب به عنوان قرن سرمایه ی انسانی نامګذاری می شود که این نامګذاری توسط متخصصینی همچون کلایدیاګلدن بود. در طی این دوره ، پیشرفت وسیع جدیدی به سمت آموزش ثانویه مسیری را برای انتقال به آموزش حجیم تر ایجاد نمود .
تکنیک های جدید و فر آیند هایی جهت آموزش بیشتر از نرم تحصیل ابتدایی مورد نیاز است در حالی که منجر به ایجاد تحصیل رسمی تر در میان ملل می شود. این پیشرفت ها نیاز برای کار با مهارت بیشتر را می طلبد،د حالی که دستمزد هایی را برای مشاغلی سبب می شود که نیاز به آموزش بیشتر برای واګرایی قابل ملاحظه ای از دستمزد هایی دارد که کمتر مورد نیاز است . این واګرایی ، انګیزه هایی را برای افراد جهت به تعویق انداختن ورود به بازار کاری به منظور کسب آموزش بیشتر ایجاد می کند . حرکت دبیرستان ،سیستم آموزشی را برای جوانان آمریکایی تغییر خواهد داد. با مشارکت فرعی ایالت ، جنبش و یا حرکت دبیرستان در سطح ریشه ای (اساسی) به ویژه در جوامعی با جمعیت های همګن تر شروع شد .
به طوریکه در یک سال در یک دبیرستان بیشتر از ده درصد به در آمد افراد اضافه شد ، ثبت نام در مقطع راهنمایی و میزان فارغ التحصیلان به طور معنا داری در طی قرن ۲۰ام افزایش یافت . سیستم آموزش آمریکا بیشتر در قرن ۲۰ام توسط آموزش وسیع مقطع راهنمایی به صورت آزاد ، آکادمیک و کاربردی ،سکولار(غیر مذهبی)، عدم وابستګی به جنس و بودجه بندی توسط محدوده های مستقل شناخته می شود. این بینش اخیر برای جهش معنی دار در سود پذیری و موفقیت اقتصادی آمریکا در مقایسه با دیګر موارد راهنمای جهانی مورد نیاز است .توسط تعدادی از اقتصاد دانان پیشنهاد شده است که همبستګی مثبتی بین میزان ثبت نام دبیرستان و تولید ناخالص داخلی برای هر نفر وجود دارد .
کشور های کمتر توسعه یافته مجمومه ای از مؤسسات با کیفیت و نقش آموزش را برای توده ها ایجاد نمی‌کند و علاوه بر این، قادر به سرمایه ګذاری در سهم سرمایه ی انسانی مورد نیاز برای رشد فناوری نیستند، حقوق وآزادی افراد برای مسافرت و فرصت ، علی‌رغم برخی انتظارات تاریخی از جمله موانع شوروی وپرده ی آهنین به نظر می رسد کشور هایی را که آموزش دیده اند را به طور سازګاری بالاتر بوده است. همچنین باید به خاطر داشته باشیم که توانایی برای حرکت با توجه به مکانی که مردم کار وحرکت می کنند، بخشی از سرمایه ی انسانی است .
توانایی برای حرکت از یک ناحیه به آینده ، توانایی است و مزیت سرمایه ی انسانی است.برای محدود کردن مردم از این کار، موردی به طور ذاتی پایین تر از سرمایه ی انسانی وجود دارد . این بخش شبیه موردی است که سرمایه ی طبیعی را مورد توجه قرار می دهد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Human capital»، ویکی‌پدیای en، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۰۱۲/۵/۲۲).
  2. "Who Makes It? Clark's Sector Model for US Economy 1850-2009". Retrieved 29 December 2011.