امضا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

امضا یک نمایش دستنویس از نام، لقب، یا حتی یک ضربدر ساده‌است که گاهی سبک خاصی دارد و افراد روی اسناد می‌نویسند تا مدرکی باشد برای هویت و نیت فرد. نویسندهٔ امضا را امضاکننده می‌گویند.

کاربرد و گونه‌های امضا[ویرایش]

کاربرد سنتی امضا به عنوان مدرکی است برای مشخص کردن:

  1. یافتگاه سند (همانی)
  2. قصد (نیت) فرد با توجه به سند

برای مثال، نقش امضا در بسیاری از قراردادهای مشتریان، تنها وجود مدرکی از طرف قرارداد نیست، بلکه همچنین مدرکی است بر هماهنگی و رضایت آگاهانه.

حق نشر[ویرایش]

مطابق قانون بریتانیا امضا ممکن است تحت قانون حق تکثیر حمایت شود.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Spilsbury, Sallie (2000). Media Law. Cavendish Publishing. p. p. 439. ISBN 185941530X. "An individual's signature may be protected under law as an artistic work. If so, the unauthorised reproduction of the signature will infringe copyright. The name itself will not be protected by copyright; it is the appearance of the signature which is protected."