اس‌تی‌اس-۸

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اس‌تی‌اس-۸
نشان ماموریت
STS-8 patch.svg
ویژگی‌های ماموریت
نام ماموریت: اس‌تی‌اس-۸
نام فضاپیما: چلنجر
پرتابه: پایگاه فضایی کندی، فلوریدا، سکوی پرتاب ۳۹آ
تعداد سرنشین: ۲
تاریخ پرتاب: ۳۰ اوت ۱۹۸۳، ۰۶:۳۲:۰۰
فرود: پایگاه هوایی ادواردز
تاریخ فرود: ۵ سپتامبر ۱۹۸۳، ۰۷:۴۰:۴۳
طول ماموریت: ۶ روز و ۱ ساعت و ۸ دقیقه و ۴۳ ثانیه
تعداد گردش در مدار زمین: ۹۸
اوج: ۲۵۱ کیلومتر
حضیض: ۲۴۰ کیلومتر
ارتفاع مدار: ۳۷۰ کیلومتر
زاویهٔ شیب مدار: ۴۰٫۳ درجه
مسافت پیموده شده: ۴۰،۴۶۰،۶۰۰ کیلومتر
عکس رسمی
از چپ راست نشسته : دنیل سی براندشتاین(خلبان)، ریچارد اچ ترولی(فرمانده)، گویین اس. بلافورد جونیور(متخصص). از چپ به راست ایستاده: دیل آو گاردنر(متخصص)، ویلیام ای. تورنتون (متخصص)
از چپ راست نشسته : دنیل سی براندشتاین(خلبان)، ریچارد اچ ترولی(فرمانده)، گویین اس. بلافورد جونیور(متخصص). از چپ به راست ایستاده: دیل آو گاردنر(متخصص)، ویلیام ای. تورنتون (متخصص)
ماموریت‌های وابسته
ماموریت قبلی ماموریت بعدی
اس‌تی‌اس-۷ اس‌تی‌اس-۷ اس‌تی‌اس-۹ اس‌تی‌اس-۲

اس‌تی‌اس-8 هشتمین ماموریت شاتل فضایی متعلق به ناسا بود که توسط شاتل چلنجر انجام شد. این پرواز در ۳۰ اوت ۱۹۸۳ پرتاب و در ۵ سپتامبر همان سال به زمین نشست. این اولین پرتاب بود که در شب انجام شد و نیز اولین فضانورد آفریقایی-آمریکایی، گویین بالفورد، را به همراه داشت. این ماموریت با موفق قابل توجهی روبه‌رو شد و به تمام اهداف از پیش تعیین شده دست یافت. اگرچه خرابی موشک سوخت جامد نیز تجربه نمود. اس‌تی‌اس-۸ سومین پرتاب شاتل چلنجر بود. محموله شامل آی‌ان‌ست-۱بی که یک ماهواره مخابراتی هندی و ماهواره هواشناسی بود که در مدار زمین هم‌گام در فضا قرار گرفت. محموله دوم؛ ماهواره مخابراتی ناسا بود که قبلا با تاخیر در پرتاب روبه‌رو شده بود. ماهواره‌ایی چهار تنی که برای آزمایش سیستم دستکاری کاندارمِ شاتل نیز استفاده شد. آزمایش‌هایی علمی نیز توسط اعضای چلنجر صورت گرفت. آزمایش‌هایی از قبیل آزمون سخت‌افزار و مواد جدید برای فضاپیما، تحقیقات بیولوژیکی در جاذبه اندک و نیز تحقیق درباره سندرم انطباق فضا (که به نام بیماری فضایی نیز شناخته می‌شود).

خدمه پروازی[ویرایش]

رده فضانورد
فرمانده ریچارد اچ. ترولی (فضانورد)
خلبان دنیل براندشتاین (فضانورد)
متخصص پرواز۱ دیل گاردنر
متخصص پرواز۲ گویین بالفورد
متخصص پرواز۲ ویلیام ای. تورنتون

این مامورتی دارای پنج خدمه بود که سه نفر آن‌ها متخصص ماموریت بودند. این دومین ماموریت پس از اس‌تی‌اس-۷ بود که دارای پنج نفر خدمه بود؛ بزرگترین پرواز با تنها یک فضاپیما. [۱] خدمه از نظر تاریخی جالب بود. گویین بالفورد اولین آفریقایی-آمریکایی بود که به فضا سفر کرد. [۲]

فرمانده پرواز، ترولی، یک کهنه فضانورد محسوب می‌شد که سابقه پرواز در اس‌تی‌اس-۲ و دو پروازِ نزدیکی و نشست را با شاتل فضایی انترپرایز تجربه کرده بود(۱۹۷۷). پیش از این نیز به عنوان مخابراتیچی کپسول در سه ماموریت اسکای‌لب و آپولو-سایوز خدمت کرده بود. [۳] برنداشتاین، گاردنر و بالفورد از سال ۱۹۷۷ جمع شده بودند و از سال ۱۹۷۹ در حال آموزش بودند.[۴]. این مامورت در اصل برای چهار خدمه برنامه‌ریزی شده بود. تورنتون بعدا به عنوان متخصص سوم در دسامبر، به گروه اضافه شده بود؛ که در واقع ۸ ماه پس از تعیین و معرفی گروه اصلی بود[۵].

پرتاب[ویرایش]

چلنجر در ۰۶:۳۲ به وقت یوتی‌سی در ۳۰ اوت ۱۹۸۳؛ و بعد از ۱۷ دقیقه تاخیر به خاطر طوفان در نزدیکی محل پرتاب، پرتاب شد[۶]. پنجره پرتاب بین ۰۶:۱۵ تا ۰۶:۴۹ بود[۷].

پرتاب در تاریکی انجام شد تا اولین پرتاب آمریکاییذها باشد که پس از آپولو ۱۷، در شب انجام می‌شد[۸]. این پرتاب توسط هزاران بازدیدکننده تماشا شد. این زمان پرتاب به خاطر محموله انتخاب شده بود و تا زمان پرتاباس‌تی‌اس-۶۱-بی در سال ۱۹۸۵ دیگر صورت نگرفت. خدمه تلاش کردند تا در شبیه‌سازی‌ها عملیات در شب را تمرین نمایند.

پرتاب با استفاده از موتورهایی با طراحی جدید برای راکت‌های سوخت جامد انجام شد. این موتورها ۷٪ قدرت بالارونده بیشتری را تولید می‌کرد. این یکی از دو مورد آخر استفاده از بدنه فلزی در بالابرنده بود. بدنه نسبت به اس‌تی‌اس-۷ و اس‌تی‌اس-۷ ۱۸۰۰ کیلوگرم کم وزن‌تر بود [۹]

فرود[ویرایش]

ماموریت برای فرود در پایگاه نیروی هوایی ادواردز، کالیفرنیا در ساعت ۱۲۱:۲۸ (زمان سپری شده ماموریت) فرود آمد . این فرود یک روز به تاخیر افتاد. این کار برای آزمایش مخابراتی صورت گرفت. "چلنجر" در ساعت ۰۷:۴۰:۳۳ یوتی‌سی و در روز ۵ سپتامبر ۱۹۸۳ فرود آمد. فرود در باند فرود ۲۲ در پایگاه و در روز هفتم ماموریت صورت گرفت[۶]. پرتاب در شب صورت گرفته بود، فرود نیز در شب انجام شد. شاتل در عرشه‌اش روشنایی‌ایی نداشت، که به خاطر مشکلات طراحی در سامانه‌ روشنایی برای ورود به جو بود. از این رو محوطه فرود با لامپ‌های قوسی زنون منور شد تا فرود آسان گردد. پیش از این هیچ سابقه فرود در تاریکی وجود نداشت تا امکان این فرود را ثابت نماید. فیلم ثبت شده در سال ۱۹۸۶ با نام کمپ فضایی منتشر شد[۱۰][۷]

پارامترهای ماموریت[ویرایش]

  • جرم:
    • هنگام پرتاب مدارگرد: ۱۱۰٬۱۰۸ کیلوگرم (۲۴۲٬۷۴۷ پوند)
    • هنگام فرود مدارگرد :۹۲٬۵۰۸ کیلوگرم (۲۰۳٬۹۴۵ پوند)
    • ظرفیت ترابری دی‌اف‌آی: ۱۲٬۰۱۱ کیلوگرم (۲۶٬۴۸۰ پوند)
  • حضیض : (۳۴۸ کیلومتر (۲۱۶ مایل)
  • اوج : ۳۵۶ کیلومتر (۲۲۱ مایل)
  • زاویهٔ شیب مدار:ل : ۲۸.۵ درجه
  • دوره تناوبی : ۹۰.۳ دقیقه

زنگ بیدارباش[ویرایش]

ناسا که از پروژه جمینای شروع به پخش آهنگ‌های قدیمی در طول پرواز می‌کرد تا فضانوردان را در طول پرواز آپولو ۱۵ را بیدار کند[۱۱] هر تک-آهنگ به طور مخصوصی انتخاب شده بود، این انتخاب غالبا توسط فضانوردان انجام شده بود و معمولا معنی خاصی برای خدمه داشت.

روز پرواز آهنگ هنرمند/نویسنده پخش برای
روز ۲ "آهنگ پرواز جورجیا تک" ریچارد ترولی
روز ۳ "آهنگ پرواز ایلینویز" دیل گاردنر
روز ۴ "آهنگ پرواز ایلت پنسلوانیا" گویی بالفورد
روز ۵ "آهنگ پرواز دانشگاه کالیفرنیا شمالی" ویلیام ای. تورنتون
روز ۶ "تالا سواری" راوی شانکار آی‌ان‌ست
روز ۷ "سمپر فدلیس" جان فیلیپ سوسا

نگارخانه[ویرایش]

نکات[ویرایش]

  1. Jenkins, p. 271
  2. Jenkins, p. 271. An African-American test pilot, رابرت هنری لورنس جونیور, had been selected for the US Air Force Manned Orbiting Laboratory program in 1967, but was killed in a flying accident a few months later. The Manned Orbiting Laboratory program was cancelled in 1969, and most of its surviving astronauts transferred to NASA. Outside the United States, آرنالدو تامایو مندز was a Cuban Air Force officer who flew on the Soyuz 38 mission in 1980 as part of the Soviet Intercosmos program, and became the first person of African descent in space.
  3. Press kit, p. 47
  4. Press kit, pp. 48–50
  5. Evans, p. 76
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ Jenkins, p.266
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ Press kit, p. 5
  8. Shayler, p. 136
  9. Jenkins, p. 425
  10. ماموریت‌های عظیم ناسا، صفحه ۳۴
  11. فریس، کالین. «شروح وقایل صداهای بیدار باش». ناسا، ۲۵ جون ۲۰۰۷. 

منابع[ویرایش]