آنارکو-سندیکالیسم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آنارکو-سندیکالیسم(به انگلیسی: anarcho-syndicalism)عبارت است از جنبشی که در پایان سده‌ی نوزدهم پدید آمد و پلی بود میان آنارشیسم و جنبش اتحادیه‌ی کارگری. جنبش در اصل در میان پیروان باکونین ریشه گرفت. این گروه که از اندیشه‌های باکونین رویگردان شده بودند، اتحدیه‌های کارگری را همچون وسیله‌ی مبارزه‌ی طبقه‌ی کارگر و همچنین نهاد اساسی جامعه‌ی پس از انقلاب برگزیدند. در فرانسه این جنبش از میان «سندیکالیسم انقلابی» برآمد که آوازه‌گر آن فرنان پلوتیه (۱۹۰۱-۱۸۶۷)، سازمان دهنده و نظریه‌پرداز جنبش کارگری بود که از مارکسیسم بریده و به آنارشیسم گرویده بود. وی که از ترورگری‌های ناکام انارشیست‌ها در فاصله‌ی ۱۸۹۲-۹۴ سرخورده بود، بر آن شد که اتحادیه‌های کارگری را می‌توان نه تنها همچون سلاحی برای بهبود وضع طبقه‌ی کارگر، بلکه همچنین برای « عمل مستقی» که غایت آن برانداختن سرمایه‌داری است، بکار برد. جنبش آنارکو-سندیکالیسم در جنبش‌های اتحدیه‌ی کارگری در اروپا و امریکا رخنه کرد، ولی در اسپانیا بود که چهره‌ی آنارشیستی به خود گرفت، ولی در انگلستان و فرانسه با مخالفت اتحادیه‌های کارگری موجود روبرو شد.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. دانشنامه‌ی سیاسی- داریوش آشوری-نشر مروارید- چاپ شانزدهم 1387- ص40

جستارهای وابسته[ویرایش]