آمنه بیگم مجلسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آمنه بیگم مجلسی (۱۰۰۳ ـ ۱۰۷۰ه.ق) از زنانی است که در ایران به درجه اجتهاد و قضاوت رسیدند.

آمنه خاتون دختر محمدتقی مجلسی (پدر محمدباقر مجلسی)، عالم شیعه در عصر صفویان بود. او فقه شیعه را نزد پدر و سپس همسرش ملامحمد صالح مازندرانی کامل کرد، طوری که به شوهرش در حل مسایل دشوار دینی نیز کمک می‌کرد و موجب تحسین او (که خودش از استادان برجسته بود) شده بود. آمنه خاتون ۶ فرزند داشت با این همه در اوقات فراغتش به دعاوی مردم می‌رسید و پرسش‌ها و مشکلات دینی و اجتماعی آنان را پاسخ می‌گفت و از محبوب‌ترین زنان دوره خود بود. [۱]

زندگی[ویرایش]

سال تولد آمنه خاتون در دست نیست. مؤلف ریاض العلماء، که همزمان با وی می زیسته است، از او با عنوان فاضله، عالمه، صالحه و متقیه، یاد کرده است. سال وفات این بانو نیز در کتب تراجم نیامده است.

برخی کتب گویا با استناد به یکدیگر، محل دفن این بانو را در تخت فولاد اصفهان نوشته و عنوان کرده اند که بعضی از اشعار آمنه بیگم نیز، بر روی قبرش نوشته شده است.

سید مصلح الدین مهدوی، که در باب خاندان مجلسی جستجوهای بسیاری انجام داده است می نویسد: در تخت فولاد، قبر، صاحب عنوان (آمنه بیگم) معروف نیست بلکه مظنون آن است که قبر مشارٌ‌الیها و خواهران شان در بقعه، یا حوالی مجلسی در جنب مسجد جامع اصفهان است.[۲]

ازدواج[ویرایش]

در مورد ازدواج وی باملا محمدصالح مازندرانی که از شاگردان برجسته مکتب علامه مجلسی بود؛ گفته شده وقتی وی با پیشنهاد پدرش مبنی بر ازدواج با ملا محمدصالح مازندرانی که در اوج فقیر و تنگی معیشت بود روبرو شد؛ آمنه بیگم با بیان اینکه «فقر و تنگدستی عیب مردان نیست» موافقتش را با ازدواج اعلام داشت.[۳]

وی از همسرش ملا محمدصالح مازندرانی شش فرزند داشت که همگی پسر بودند، از جمله محمدسعید اشرف مازندرانی و محمدهادی اصفهانی.[۴]

علامه محمدباقر وحیدبهبهانی، علامه سید محمدمهدی بحرالعلوم، سیدعلی طباطبایی (صاحب ریاض) و آیت‌الله سید حسین طباطبایی بروجردی از نوادگان دختری آمنه بیگم مجلسی و ملاصالح مازندرانی هستند.

با این همه وی در اوقات فراغتش به دعاوی مردم می‌رسید و پرسش‌ها و مشکلات دینی و اجتماعی آنان را پاسخ می‌گفت و از محبوب‌ترین زنان دوره خود بود. [۱]

آثار[ویرایش]

  • شرحی بر الفیه ابن مالک
  • شواهد سیوطی[۵]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]