راه‌آهن زیرزمینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

نسخه‌ای که می‌بینید نسخه‌ای قدیمی از صفحه است که توسط Fatranslator (بحث | مشارکت‌ها) در تاریخ ‏۲ ژوئن ۲۰۱۹، ساعت ۰۳:۴۵ ویرایش شده است. این نسخه ممکن است تفاوت‌های عمده‌ای با نسخهٔ فعلی داشته باشد.

راه‌آهن زیرزمینی شبکه‌ای از راه‌های مخفی و خانه‌های امن در ایالات متحده بود که توسط بردگان سیاه و با کمک متحدان، در قرن ۱۹، برای فرار به ایالت‌های آزاد و کانادا مورد استفاده قرار می‌گرفت.

هریت تابمن یکی از کارکنان شبکه راه‌آهن زیرزمینی بود که ۱۳ سفر به ایالتهای جنوبی انجام داد و توانست ۷۰ برده را آزاد کند.

این اصطلاح همچنین به مخالفان برده‌داری، اعم از سیاه و سفید، برده یا آزاد، که به بردگان فراری مساعدت می‌کردند اطلاق می‌شود.[۱] حتی در دوران اوج راه‌آهن زیرزمینی، هرساله کمتر از ۱۰۰۰ تن از بردگان از همهٔ ایالت‌های برده‌دار قادر به فرار بودند، این رقم بسیار کمتر از جمعیتی بود که به‌طور طبیعی سالیانه برده می‌شدند.

پانویس

  1. هریت تابمن: قهرمان راه آهن زیرزمینی وزارت امور خارجه ایالت متحده آمریکا