کنسرتو ویولن (برگ)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
کنسرتو ویولن
آلبان برگ
WP Alban Berg.jpg
طراحی از چهرهٔ برگ، اثر امیل اشتومپ
ژانرکنسرتو
آفرینش۱۹۳۵ (۱۹۳۵)
اهدا شده«در یادبود یک فرشته» (مانون گروبیوس)
موومان‌هادو (هر موومان در دو بخش)
سازبندیویولن و ارکستر
نخستین اجرا
تاریخ۱۹ آوریل ۱۹۳۶ (۱۹۳۶-04-۱۹)
مکانPalau de la Música Catalana, بارسلون
رهبر ارکسترهرمان شرشن
اجرا کننده
  • لویس کراسنیر، ویولن
  • Orquestra Pau Casals[۱]

آلبان برگ کنسرتو ویولن خود را در سال ۱۹۳۵ خلق کرد. (تاریخ درج شده در اثر ۱۱ اوت ۱۹۳۵ است). این قطعه احتمالاً شناخته شده‌ترین و پراجراترین اثر برگ است که در آن آهنگساز سعی در تطبیق دیاتونیسم و دودکافونی داشت. برگ این اثر را به سفارش لوئیس کراسنر خلق کرد و این آخرین اثری بود که او به اتمام رساند. کراسنر پس از مرگ آهنگساز، در ۱۹ آوریل ۱۹۳۶ برای نخستین بار اثر را در بارسلون اجرا کرد.

طرح اولیه و تصنیف[ویرایش]

کراسنر به همراه بیوه برگ، هلن برگ (۱۹۶۱)

این قطعه به درخواست ویولونیست، لویی کراسنر خلق شد. هنگامی که برگ برای اولین بار سفارش ساخت آن را دریافت کرد، در حال کار بر روی اپرای خود «لولو» بود و تا چند ماه کار روی کنسرتو را شروع نکرد. حادثه‌ای که وی را به خلق این اثر ترغیب کرد، مرگ مانون گروپیوس ۱۸ ساله، دختر آلما مالر والتر گروپیوس، در اثر فلج اطفال بود. برگ نوشتن لولو را برای خلق کنسرتویی که آن را «در یادبود یک فرشته» نامیده بود، کنار گذاشت.[۲]

برگ با سرعت عمل بالایی روی این قطعه کار کرد و آن را در عرض چند ماه کامل کرد. تصور می‌شود که کار روی این کنسرتو عامل اصلی تکمیل نشدن لولو قبل از مرگ وی در ۲۴ دسامبر ۱۹۳۵ بود. کنسرتو ویولون آخرین کاری بود که برگ به اتمام رساند. برگ در نامه ای به کراسنر مورخ ۱۶ ژوئیه ۱۹۳۵ نوشت:

دیروز من تصنیف کنسرتوی ویولن خود را [بدون تکمیل ارکستراسیون] به پایان رساندم. من احتمالاً نسبت به آن شگفت زده‌تر از شما هستم (...) این اثر به من شادی بیشتر و بیشتری بخشید. امیدوارم - نه، من اطمینان دارم - که موفق شده‌ام.

سازبندی[ویرایش]

این اثر برای: ۲ فلوت (هر دو دوبل پیکولو)، ۲ ابوا (یکی دوبل کر آنگلهساکسوفون آلتو (دوبل کلارینت سوم)، ۲ کلارینت، کلارینت باس، ۲ فاگوت، کنترفاگوت، ۴ هورن، ۲ ترومپت، ۲ ترومبون، توبا، تیمپانی، کوبه‌ای، هارپ و زهی‌ها[۲]

موسیقی[ویرایش]

صداهای بیرونی
Performed by اجرای ایزابل فاوست با «ارکستر موتسارت» به رهبری کلودیو آبادو
I. Andante - Allegretto
II. Allegro - Adagio

برگ در نامه ای به آرنولد شوئنبرگ ساختار کنسرتو را شرح داد. این اثر در دو موومان است که هر کدام به دو بخش تقسیم می‌شوند:

  1. a)آندانته (پرلود) b)آلگرتو (اسکرزو
  2. a)آلگرو (کادانس) b)آداجیو (واریاسونهای کرال)

اثر به صورت آندانته و به فرم کلاسیک سونات آغاز می‌شود و پس از آن آلگرتو، یک بخش رقص مانند، شروع می‌شود. موومان دوم با آلگرو شروع می‌شود که اساساً بر اساس یک سل ریتمیک تکرار شونده است. این بخش همانند یک کادانس توصیف شده‌است، و قسمتهای بسیار دشواری برای تکنواز دارد. ارکستراسیون در اوج خود کاملاً خشن می‌شود (که در اثر، با عبارت «بالاترین نقطه آلگرو» مشخص شده‌است). بخش چهارم و آخر با نام آداژیو، خلق و خوی بسیار آرام‌تری دارد. دو بخش اول نماد زندگی است، و دو بخش آخر نماد مرگ و تجلی است.

"lament" melody and its construction from the pitches of RI-5 and P-8[۳] دربارهٔ این پرونده Play

مانند تعدادی دیگر از آثار برگ، این قطعه ترکیبی از تکنیک دوازده نغمه، که خصیصه سریالیسم است که برگ از معلم خود آرنولد شوئنبرگ آموخت، و قسمت‌هایی به سبک آزادتر و تونالتر است. موسیقی این اثر سریالیسم و تونالیته را به طرز قابل توجهی ادغام می‌کند. ردیف نغمه‌ای اثر به این صورت است:

 \new Staff \with { \remove "Time_signature_engraver" \remove "Bar_engraver" } \relative c' { \clef treble \override Stem #'transparent = ##t g4 bes d fis a c e gis b cis ees f }

اگرچه این ردیف شامل هر دوازده نت گام کروماتیک است، اما یک تونالیته قوی زیر این ردیف در جریان است: سه نت اول ردیف، تریاد سل مینور را تشکیل می‌دهند. نت‌های سه تا پنج یک تریاد ر ماژور هستند. نت‌های پنج تا هفت یک تریاد لا مینور است. نت‌های‌های هفت تا نه یک تریاد می ماژور را تشکیل می‌دهند.

Musical scores are temporarily disabled.

و چهار نت آخر (فا، می بمل، دو دیز و سی) و اولین نت (سل) با هم بخشی از گام دوم بزرگ را تشکیل می‌دهند. ریشه‌های چهار تریاد مربوط به سیم‌های باز ویولن است که در قسمت ابتدایی اثر قطعه بر آن تاکیید می‌شود.

Musical scores are temporarily disabled.

منابع[ویرایش]

  1. James, Jamie (20 March 1994). "A Model T Fuels a Masterpiece". The New York Times. New York City. Retrieved 28 July 2020.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ Glass, Herbert. "Violin Concerto – About the piece". LA Phil. Archived from the original on 7 November 2017. Retrieved 2 November 2017.
  3. Whittall, Arnold. 2008. The Cambridge Introduction to Serialism. Cambridge Introductions to Music, p.84. New York: Cambridge University Press. شابک ‎۹۷۸−۰−۵۲۱−۶۸۲۰۰−۸ (pbk).

پیوند به بیرون[ویرایش]