چاپارخانه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

چاپارخانه از ساختمان‌های مهمِ ميان‌راهی بوده كه عملكرد اصلی آن برای استراحت چاپارهای دولتی و تعويض اسب‌های خسته با اسب‌های تازه‌نفس بوده است و به خدمات پستی در زمان هخامنشیان اشاره دارد. چاپارها، نامه و دستورهای دولتی را از مركز به ايالات و برعكس انتقال می‌دادند. این سیستم توسط کوروش کبیر بنیانگذار امپراطوری پارس بنیان نهاده[۱] و بعدها توسط داریوش کبیر برای ارتباطات درون امپراطوری توسعه داده شد.[نیازمند منبع] هر چاپارخانه یک ایستگاه بوده که عمدتا در امتداد راه شاهی، یک بزرگراه باستانی با طول 2500 کیلومتر، که از سارد به شوش کشیده بود، بسیاری از شهرهای اصلی امپراطوری را به هم وصل می کرد.[۲][۳] در زمان داریوش جاده‌های بسیاری نوسازی شد و محل‌هایی به‌وجود آمد که یک از آنها چاپارخانه بود. از جمله چاپارخانه‌های بجای مانده درمسیر کرمان-ری، چاپارخانه میبد است.[نیازمند منبع]

هرودت می‌نويسد: "در منازل، اسب‌های تندرو تدارک شده است. به اين ترتيب كه چابک‌سوارها نوشته‌های دولتی را از مراكز تا نزديک‌ترين چاپارخانه برده، به چاپاری كه حاضر است می‌رساند و او فوراً حركت كرده، آن را به چاپارخانه‌ی دوّم می‌برد و باز تسليم چاپاری دیگر می‌كند. بدين منوال، شب‌وروز چاپارها در حركتند و اوامر مركز را به ايالات می‌رسانند.[۴]

چاپار[ویرایش]

به اسب‌سواری که آماده‌ی بردن نامه بود و در چاپارخانه جای داشت، چاپار گفته می‌شد.[نیازمند منبع]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]