چاپارخانه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

چاپارخانه از ساختمان‌های مهمِ میان‌راهی بوده که عملکرد اصلی آن برای استراحت چاپارهای دولتی و تعویض اسب‌های خسته با اسب‌های تازه‌نفس بوده است و به خدمات پستی در زمان هخامنشیان اشاره دارد. چاپارها، نامه و دستورهای دولتی را از مرکز به ایالات و برعکس انتقال می‌دادند. این سیستم توسط کوروش کبیر بنیانگذار امپراطوری پارس بنیان نهاده[۱] و بعدها توسط داریوش کبیر برای ارتباطات درون امپراطوری توسعه داده شد.[نیازمند منبع] هر چاپارخانه یک ایستگاه بوده که عمدتاً در امتداد راه شاهی، یک بزرگراه باستانی با طول ۲۵۰۰ کیلومتر، که از سارد به شوش کشیده بود، بسیاری از شهرهای اصلی امپراطوری را به هم وصل می‌کرد.[۲][۳] در زمان داریوش جاده‌های بسیاری نوسازی شد و محل‌هایی به‌وجود آمد که یک از آنها چاپارخانه بود. از جمله چاپارخانه‌های بجای مانده درمسیر کرمان-ری، چاپارخانه میبد است.[نیازمند منبع]

هرودت می‌نویسد: "در منازل، اسب‌های تندرو تدارک شده است. به این ترتیب که چابک‌سوارها نوشته‌های دولتی را از مراکز تا نزدیک‌ترین چاپارخانه برده، به چاپاری که حاضر است می‌رساند و او فوراً حرکت کرده، آن را به چاپارخانهٔ دوّم می‌برد و باز تسلیم چاپاری دیگر می‌کند. بدین منوال، شب‌وروز چاپارها در حرکتند و اوامر مرکز را به ایالات می‌رسانند.[۴]

چاپار[ویرایش]

به اسب‌سواری که آمادهٔ بردن نامه بود و در چاپارخانه جای داشت، چاپار گفته می‌شد.[نیازمند منبع]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]