پابرهنگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پابرهنه‌ای در حال استراحت

پابرهنگی یا برهنه‌پایی به معنای نپوشیدن پای‌افزار است. پابرهنگی در زبان فارسی به کنایه از فقر نیز به‌کار می‌رود.[۱] پابرهنگی می‌تواند به‌دلیل ساده‌زیستی افراد باشد که مثال مشهور آن سقراط است.[۲]

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. علی‌اکبر دهخدا و دیگران، سرواژهٔ «پابرهنه»، لغت‌نامهٔ دهخدا.
  2. ویل دورانت و آریل دورانت (۱۳۷۸تاریخ تمدن (ویراست دوم)، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، ص. ۹۳۸