پابرهنگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
پابرهنه‌ای در حال استراحت

پابرهنگی یا برهنه‌پایی به معنای نپوشیدن پای‌افزار است. پابرهنگی در زبان فارسی به کنایه از فقر نیز به‌کار می‌رود.[۱] پابرهنگی می‌تواند به‌دلیل ساده‌زیستی افراد باشد که مثال مشهور آن سقراط است.[۲]

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. علی‌اکبر دهخدا و دیگران، سرواژهٔ «پابرهنه»، لغت‌نامهٔ دهخدا.
  2. ویل دورانت و آریل دورانت (۱۳۷۸تاریخ تمدن (ویراست دوم)، تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، ص. ۹۳۸