ورزشگاه آلیانتس آرنا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از ورزشگاه آلیانز آرنا)
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۴۸°۱۳′۷٫۵۹″ شمالی ۱۱°۳۷′۲۹٫۱۱″ شرقی / ۴۸٫۲۱۸۷۷۵۰°شمالی ۱۱٫۶۲۴۷۵۲۸°شرقی / 48.2187750; 11.6247528

ورزشگاه آلیانس آرنا
آلیانز آرنا
یوفا Nuvola apps mozilla.pngNuvola apps mozilla.pngNuvola apps mozilla.pngNuvola apps mozilla.pngNuvola apps mozilla.png
نام کامل ورزشگاه آلیانس آرنا
محل مونیخ
شروع ساخت ۲۱ اکتبر ۲۰۰۲
تأسیس ۳۰ مه ۲۰۰۵
مالک
نوع زمین چمن
هزینه ساخت ۳۴۰ میلیون یورو
گنجایش ۶۷،۸۹۰ نفر (فقط صندلی‌ها)

۸۸،۷۶۴ نفر با احتساب جایگاه‌های ایستاده

خانه بایرن مونیخ، مونیخ ۱۸۶۰ (تا سال ۲۰۳۰)
ابعاد زمین ۱۰۵ × ۶۸ متر

آلیانتس آرنا[۱] (به آلمانی: Allianz Arena) ورزشگاه فوتبالی در شمال مونیخ، آلمان است. تیم‌های بایرن مونیخ و مونیخ ۱۸۶۰ از ابتدای فصل ۰۶–۲۰۰۵ بازی‌های خانگی خود را در این ورزشگاه برگزار می‌کنند. قبل این از سال ۱۹۷۲ ورزشگاه المپیک مونیخ محل برگزاری بازی‌های خانگی این دو تیم بود. آلیانتس آرنا دومین ورزشگاه بزرگ در کشور آلمان پس از ورزشگاه سیگنال ایدونا پارک در دورتموند است. قبلاً مونیخ ۱۸۶۰ ۵۰٪ از سهم این ورزشگاه را در اختیار داشت ولی بایرن مونیخ سهام آن‌ها را در آوریل ۲۰۰۶ به ارزش ۱۱ میلیون یورو خریداری کرد. این به مونیخ ۱۸۶۰ اجازه می‌دهد تا در این ورزشگاه بازی کند ولی این باشگاه صاحب هیچ حقی برای آن نیست.

گروه خدمات مالی آلیانتس، حقوق نام این ورزشگاه را تا سی سال خریداری کرده اما در بازی‌های رسمی فیفا و یوفا نمی‌توان از این نام استفاده کرد. زیرا سیاست‌های منع حمایت شرکت‌های اسپانسر که شرکای رسمی مسابقات هستند بر این دو نهاد حاکم است. در طول جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ نام ورزشگاه به «ورزشگاه جام جهانی فیفای مونیخ» تغییر یافت. در مسابقات باشگاهی یوفا نیز ورزشگاه با نام Fußball Arena München شناخته می‌شود که میزبان فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۲ بوده‌است.

آلیانز آرنا در طول میزبانی فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۲

مشخصات[ویرایش]

این استادیوم بر لبه شمالی شوابینگ در زمینهای فروتمانینگ، مونیخ بنا شده‌است و ۷۵٬۰۲۴ نفر ظرفیت دارد.

آلیانتس آرنا اولین استادیوم در جهان است که قابلیت تغییر کامل رنگ بیرون ورزشگاه را دارد. این ورزشگاه سرپوشیده است.

پارکینگ[ویرایش]

پارکینگ مجموعه بزرگ‌ترین در اروپا است و شامل چهار طبقه است و ظرفیت ۹۸۰۰ اتومبیل را دارد.

ابعاد[ویرایش]

(همه اعداد به متر هستند) استادیوم: ۲۵۸ * ۲۲۷ * ۵۰

زمین بازی:۱۰۵ * ۶۸

گاراژ پارکینگ: ۲۷۰ هزار متر مربع

نمایش با رنگ و نور[ویرایش]

هر یک از رنگ‌هایی که این ورزشگاه به خود می‌گیرد، معنای خاصی دارد. هنگامی که بایرن مونیخ در آن بازی می‌کند دیواره‌هایش به رنگ قرمز، هنگام پذیرایی از مونیخ ۱۸۶۰ به رنگ آبی و هنگام بازی کردن تیم ملی فوتبال آلمان به رنگ سفید در می‌آید.

آلیانز آرنا هنگام میزبانی از تیم ملی فوتبال آلمان
آلیانز آرنا هنگام میزبانی از بایرن مونیخ
آلیانز آرنا هنگام میزبانی از مونیخ ۱۸۶۰
آلیانز آرنا در روز سنت پاتریک

تاریخ[ویرایش]

در ۲۱ اکتبر ۲۰۰۲ رای‌گیری انجام شد که آیا باید در این مکان و با امکانات شهر مونیخ، استادیوم جدیدی ساخته شود یا نه. حدود دو سوم رای‌دهندگان رای موافق دادند. گزینه دیگری به جای ساختن این استادیوم بازسازی عظیم استادیوم المپیک مونیخ بود اما معمار آن استادیوم، گوتهر بهنیش، با این مخالفت کرده بود.

کار ساخت و ساز از پاییز ۲۰۰۲ شروع شد و در اواخر آوریل ۲۰۰۵ به اتمام رسید. ساخت استادیوم باعث شد تغییراتی اساسی در منطقه داده شود.

در ۳۰ مه ۲۰۰۵ مونیخ ۱۸۶۰ بازی ای نمایشی در مقابل اف. سی نورنبرگ برگزار کرد. فردای آن بایرن مونیخ مقابل تیم ملی آلمان بازی کرد. این دو بازی افتتاحیه این استادیوم بودند. بلیط‌های هر دو بازی از اوایل مارس ۲۰۰۵ فروخته شده بودند. این آغازی بر کار ورزشگاه بود. این پاتریم میلچرائوم از مونیخ ۱۸۶۰ بود که گل اول در بازی اول را زد و اسم خود را به عنوان اولین گلزن این استادیوم ثبت کرد.

اولین گلزن این استادیوم در بازی‌های رسمی، اوون هارگریوز از بایرن مونیخ بود که در پیروزی ۳–۰ آن‌ها مقابل بوروسیا مونشن گلادباخ در ۵ اوت ۲۰۰۵ آنرا به ثمر رساند. اولین گل تیمهای حریف را تیم دینامو درسدن در بازی ۹ سپتامبر ۲۰۰۵ مقابل مونیخ ۱۸۶۰ به ثمر رساند.

اولین گل رسمی که در این استادیوم مقابل بایرن مونیخ به ثمر رسید، توسط میروسلاو کلوزه از وردربرمن در بازی ۵ نوامبر ۲۰۰۵ بود. آن بازی نهایتاً ۳–۱ به نفع بایرن تمام شد.

جام جهانی ۲۰۰۶[ویرایش]

این استادیوم از استادیوم‌های جام جهانی بود اما طبق قوانین فینا در طول جام جهانی ۲۰۰۶ نام ورزشگاه ورزشگاه جام جهانی فیفای مونیخ بود. بازی افتتاحیه جام بین آلمان و کاستاریکا در ساعت شش بعدازظهر روز نهم ژوئیه ۲۰۰۶ در همین ورزشگاه برگزار شد.

مراسم بازگشایی جام جهانی ۲۰۰۶

جمعاً سه بازی گروهی و یک بازی از مرحله یک هشتم نهایی (آلمان۲–۰سوئد) و یک بازی از مرحله نیمه نهایی (فرانسه۱–۰پرتغال) در این استادیوم برگزار شد.

تصویر سراسرنما از درون آلیانز آرنا، حین بازی تیم‌های بایرن مونیخ و مونیخ ۱۸۶۰، ۱۰ ژوئن ۲۰۰۶.

معماری[ویرایش]

ایده معماران این استادیوم هرتزوگ و دمورن سنت شکنی در شیوه طراحی رایج استادیوم‌های ورزشی می‌باشد. آن‌ها با توجه به اینکه طراحی استادیوم یک امر اسنان ساز فرهنگی است نه مهندسی کار طراحی خود را برای این استادیوم آغاز نمودند منبع الهام آن‌ها از فرم سازه‌های کششی و سیستم‌های خرپایی می‌باشد. معماران این مجموعه معتقد هستند که ورزشگاه فقط برای دیدن فوتبال یا ورزش نیست بلکه مانند شهر کوچکی می‌باشد.

آلیانز آرنا در هنگام ساخته شدن

هزینهٔ ساخت[ویرایش]

ساخت این استادیوم از ۲۱ اکتبر ۲۰۰۲ شروع شد و تا ۳۰ می۲۰۰۵ به طول انجامید و ۳۴۰ میلیون یورو خرج برداشت.

مصالح مصرفی[ویرایش]

  • حجم کل مواد استفاده شده برای ساخت استادیوم: ۱۲۰ هزار متر مکعب
  • حجم کل مواد استفاده شده برای ساخت گاراژ پارکینگ: ۸۵ هزار متر مکعب
  • حجم کل فولاد استفاده شده برای ساخت استادیوم: ۲۲ هزار تن
  • حجم کل فولاد استفاده شده برای ساخت گاراژ پارکینگ: ۱۴ هزار تن

سازه[ویرایش]

پوشش سازه پشت تماشاگران و صفحات ای‌تی‌اف‌ای ( یا اتیلن تترا فلورو اتیلن - ETFE) است. معماران استادیوم برای رسیدن به این خواسته ۶۸۰۰۰ صندلی تماشاگران را در سه تراز به شکل مورد نظر خود آرایش دادند. پوشش نقره‌ای صندلی‌های استادیوم که از نوع استاندارد تاشو صندلی‌های VIP و صندلی لژ (The Box Seat)هستند سبب می‌شود که صندلی‌ها بسته به زاویه برخورد نور رنگ‌مایه‌های مختلفی منعکس کنند و این عامل حالت‌های بصری مختلفی را در استادیوم ایجاد می‌نماید. البته تعداد ۱۳۵۰۰ صندلی که در هرکدام از دو جایگاه شمالی و جنوبی قرار گرفته‌اند به صورت صندلی‌های متحرک می‌باشند که در موارد ضروری برچیده شده و تماشاگران به صورت ایستاده تماشا خواهند نمود.

پوشش سقف و نمای بیرونی استادیوم از لامپ‌های ETFE (اتن تترا فلوئورواتیل) است که به صورت توده‌های لوزی شکل قرار گرفته‌اند سیستم ETFE المان‌های نورانی رنگی همانند یک صفحه عظیم LED (دیود نور دهنده) می‌باشد که قابلیت تغییر و تبدیل به رنگ‌های مختلف را دارد.

امکانات استادیوم[ویرایش]

استادیوم آلیانز دارای دو رستوران اختصاصی است که هرکدام با ظرفیت ۱۵۰۰ نفر برای تیم مونیخ ۱۸۶۰ در شمال استادیوم و برای تیم بایرن مونیخ در جنوب آن می‌باشد.[۲]

تاریخ طراحی[ویرایش]

عملیات ساخت آن از ۲۱ اکتبر ۲۰۰۲ شروع شده در ۳۰ می ۲۰۰۵ بازگشایی و با بازی دوستانه دو تیم هم‌شهری مونیخ ۱۸۶۰ و بایرن مونیخ در ۲ ژوئیه ۲۰۰۵ به‌طور رسمی فعالیت خود را آغاز کرد.[۳]

آلیانز آرنا، خانهٔ امن بایرن مونیخ[ویرایش]

آمارها نشان می‌دهند که بایرن مونیخ هنگام بازی در خانهٔ خود، بسیار بهتر از خارج از خانه بازی می‌کند. هنگام بازی کردن در این ورزشگاه، بازیکنان بایرن از امتیاز تشویق‌های هواداران خود بهره می‌برند؛ به خصوص هوادارانی که در ضلع جنوبی ورزشگاه می‌نشینند و به هواداران «آتشی» بایرن مونیخ معروفند و با حرارت هرچه تمام تر از تیم خود طرفداری می‌کنند. همچنین طرفداران گاه به گاه با زدن دست‌های خود به صندلی هایشان، آهنگی که خودشان برای باشگاه ساخته‌اند را به‌طور هماهنگ اجرا می‌کنند که بی شباهت به صدای طبل جنگی نیست. در نتیجهٔ این تشویق‌ها تیم روحیه می‌گیرد و بهتر بازی می‌کند. برای مثال، بایرنی‌ها در دور رفت مرحلهٔ یک چهارم نهایی رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپا ۱۵–۲۰۱۴، در ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال پورتو، در ورزشگاه دراگو، با نتیجهٔ یک بر سه مغلوب آن‌ها شدند و تقریباً امیدی به صعود بایرن نبود، اما در دور برگشت موفق شدند باشگاه فوتبال پورتو را در آلیانز آرنا با نتیجهٔ شش بر یک شکست دهند و به دور بعد صعود کنند.

هواداران پرشور بایرن، با تشویق تیم خود پیش از آغاز بازی به بازیکنان روحیه می‌دهند.

منابع[ویرایش]