منور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
استفاده از منورهای روشنایی در تمرینات نظامی

منور نوعی از مواد آتشکاری است که نور روشن یا گرمای شدیدی را بدون انفجار تولید می‌کند. منورها برای سیگنال‌دهی خطر، روشنایی، یا اقدامات متقابل دفاعی در کاربردهای غیرنظامی و نظامی استفاده می‌شوند. منورها بر اساس موقعیت و نیاز، می‌توانند بر روی زمین، در آسمان یا به‌وسیلهٔ چتر نجات استفاده شوند تا حداکثر زمان روشنایی را در یک منطقهٔ بزرگ فراهم کنند. منورها ممکن است از هواگردها، با استفاده از موشک یا توپخانه، با استفاده از تفنگ‌های منورانداز یا لوله‌های ضربه‌ای دستی، به‌کار گرفته شوند..

نخستین استفادهٔ ثبت شده از باروت برای اهداف سیگنال‌دهی، «بمب سیگنالی» بود که توسط دودمان سونگ چین (۹۶۰–۱۲۷۹ میلادی) در زمانی که دودمان یوآن (۱۲۷۱–۱۳۶۸) یانگژو را در سال ۱۲۷۶ محاصره کرده بودند، استفاده شد.[۱] این روش که برای انفجار در آسمان طراحی شده بود، برای ارسال پیام به گروهی از نیروها در دوردست استفاده می‌شد. اشارهٔ دیگری به عبارت «بمب سیگنالی» در متنی به تاریخ ۱۲۹۳ میلادی آمده‌است.[۲]

شیمی[ویرایش]

سوختن سه منور مخصوص جاده
یک تپانچه منورانداز معمولی. منورهای این مدل، ساخت شرکت Patel Ballistics هستند.

منورها نور خود را از طریق احتراق یک ترکیبات آتشبازی تولید می‌کنند. مواد تشکیل‌دهنده، متنوع هستند، اما اغلب بر پایهٔ استرانسیم نیترات، پتاسیم نیترات، یا پتاسیم پرکلرات هستند و با سوختی مانند زغال‌سنگ، گوگرد، خاک اره، آلومینیوم، منیزیم، یا یک رزین پلیمری مناسب مخلوط می‌شوند.[۳] منورها ممکن است با گنجاندن رنگ‌های آتشبازی، رنگی شوند. از منورهای کلسیمی در زیر آب برای روشن کردن اجسام زیر آب استفاده می‌شود.

کاربردهای غیرنظامی[ویرایش]

استفاده از منورهای قرمز در تظاهراتی در وین

در دنیای غیرنظامی، منورها معمولاً به‌عنوان سیگنال‌دهنده استفاده می‌شوند و ممکن است روی زمین مشتعل شوند، به‌عنوان سیگنال هوایی یا با استفاده از یک اسلحه دستی منورانداز یا از یک لولهٔ مخصوص، پرتاب شوند. منورها معمولاً در کیت‌های بقا تعبیه می‌شوند.

سیگنال خطر دریایی[ویرایش]

منورهای قرمز که مشابه یک موشک شلیک می‌شوند یا در دست نگه داشته می‌شوند، به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان یک سیگنال خطر دریایی شناخته می‌شوند.[۴]

کنوانسیون بین‌المللی ایمنی جان اشخاص در دریا (SOLAS) دارای استانداردهایی برای سیگنال‌های بصری، از جمله شعله‌های دستی و هوایی است. منورهای دستی باید حداقل یک دقیقه با تابندگی متوسط ۱۵٬۰۰۰ شمع بسوزند، در حالی‌که منورهای هوایی باید حداقل ۴۰ ثانیه با روشنایی متوسط ۳۰٬۰۰۰ شمع بسوزند.[۵] هر دو مورد باید به رنگ قرمز روشن بسوزند. کشورهای عضو SOLAS از کشتی‌ها می‌خواهند سیگنال‌های بصری را همراه خود داشته باشند.

فسفید کلسیم اغلب در منورهای دریایی استفاده می‌شود، زیرا در تماس با آب، فسفین آزاد می‌کند که در تماس با هوا خود مشتعل می‌شود. این منورها اغلب همراه با کلسیم کاربید استفاده می‌شوند که استیلن آزاد می‌کند.

مجریان قانون همچنین ممکن است از منورها برای علامت دادن به رانندگان در مورد خطرات ترافیکی یا مسدود شدن جاده استفاده کنند، که اغلب به‌عنوان جایگزینی قابل مشاهده در شب برای مخروط‌های ترافیکی است.[۶][۷][۸] مجریان قانون در ایالات متحده معمولاً از منورهای منیزیمی استفاده می‌کنند که بین ۱۵ تا ۳۰ دقیقه دوام دارند.[۸]

کاربردهای نظامی[ویرایش]

منور سیگنال دریایی[ویرایش]

در سال ۱۸۵۹، مارتا کاستون بر اساس کارهای اولیهٔ همسر متوفی خود، بنجامین فرانکلین کاستون، اختراع منور کاستون را به ثبت رساند.[۹] این اختراع، به‌طور گسترده توسط نیروی دریایی ایالات متحده در طول جنگ داخلی و توسط سرویس امداد و نجات ایالات متحده (پیش‌ساز گارد ساحلی ایالات متحده) برای سیگنال دادن به کشتی‌های دیگر و به ساحل استفاده شد.

روشنایی[ویرایش]

از سال ۱۹۲۲، منور فرود هواگرد یا «لندینگ فلر» که به یک چتر نجات متصل می‌شد، برای فرود هواگردها در تاریکی استفاده شد. این منورها، کمتر از چهار دقیقه روشن بودند و شدت نور آن‌ها حدود ۴۰٬۰۰۰ لومن بود.[۱۰]

اقدامات متقابل دفاعی[ویرایش]

انواع خاصی از منورها موسوم به شراره در هواپیماهای نظامی به‌عنوان یکی از اجزاء اقدامات متقابل دفاعی در برابر موشک‌های گرما یاب استفاده می‌شود. شراره‌ها معمولاً توسط خلبان یا به‌طور خودکار توسط دستگاه‌های هشداردهنده، شلیک می‌شوند و با مانورهای شدید فرار همراه هستند. از آن‌جایی که هدف آن‌ها فریب موشک‌های فروسرخ است، شراره‌ها در دمای هزاران درجه می‌سوزند و در طیف مرئی نیز فروزان هستند.

منورهای متصل[ویرایش]

منورهای متصل، به یک سری سیم‌ها متصل هستند و برای محافظت از یک منطقه در برابر نفوذ افراد از بیرون، استفاده می‌شوند. با حرکت سیم‌ها، منور فعال و شعله‌ور می‌شود و شروع به سوختن می‌کند و هم هشدار و هم روشنایی ایجاد می‌کند.

مقررات[ویرایش]

بر اساس مقررات سازمان ملل متحد، منورها مواد منفجره کلاس ۱٫۴ تعیین شده‌اند.[۱۱] چندین ایالت در ایالات متحده، از جمله کالیفرنیا و ماساچوست، تنظیم سطوح پتاسیم پرکلرات را آغاز کرده‌اند، که می‌تواند در سطوح خاصی در آب آشامیدنی خطرناک باشد. آب آشامیدنی آلوده می‌تواند منجر به علائمی مانند تحریک معده، تهوع، استفراغ، تب، بثورات پوستی و حتی کم‌خونی آپلاستیک کشنده (به‌دلیل کاهش انواع سلول‌های خونی) شود.[۱۲]

منابع[ویرایش]

  1. Needham, Joseph (1986). Science and Civilisation in China: The Gunpowder Epic. Cambridge University Press. p. 169. ISBN 978-0-521-30358-3.
  2. Needham, Joseph (1986). Science and Civilisation in China: The Gunpowder Epic. Cambridge University Press. p. 331. ISBN 978-0-521-30358-3.
  3. "Mark Spiegl's Road Flare Composition Page". www.spiegl.org. Retrieved 2022-03-06.
  4. "The Merchant Shipping (Distress Signals and Prevention of Collisions) Regulations 1996" (PDF). UK Maritime and Coast Guard Agency. 1996. Retrieved 23 July 2013.
  5. "International Life-Saving Appliance (LSA) Code [under the auspices of the International Convention for the Safety of Life at Sea [SOLAS] of 1 November 1974] (London, 4 June 1996) [1998] ATS 31". www.austlii.edu.au. Retrieved 2022-03-06.
  6. "Emergency Flares For Road & Highway Usage " Traffic Safety Resource Center". Traffic Safety Resource Center. 2019-05-17. Retrieved 2021-06-15.
  7. "Police Roadside Safety: Tools to Increase Visibility". National Institute of Justice. Retrieved 2021-06-15.
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ "Evaluation of Chemical and Electric Flares" (PDF). Office of Justice Programs. June 12, 2008. Retrieved June 16, 2021.
  9. Vare, Ethlie Ann; Ptacek, Greg (2002). Patently female: from AZT to TV dinners: stories of women inventors and their breakthrough ideas. New York: Wiley. p. 23. ISBN 0-471-02334-5.
  10. Chisholm, Hugh (1922). The Encyclopædia Britannica: The New Volumes, Constituting, in Combination with the Twenty-nine Volumes of the Eleventh Edition, the Twelfth Edition of that Work, and Also Supplying a New, Distinctive, and Independent Library of Reference Dealing with Events and Developments of the Period 1910 to 1921 Inclusive. Encyclopædia Britannica, Company Limited.
  11. "History of Flares". SiriusSignal.com. Sirius Signal. Retrieved 8 June 2015.
  12. Borowicz, Krzysztof; Dion, Megan; Mehta, Jason; Morgan, Glen (18 December 2014). "Disposal of Pyrotechnic Visual Distress Signals" (PDF). United States Coast Guard.

مطالعهٔ بیشتر[ویرایش]