قمری خانگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
قمری خانگی
Stigmatopelia senegalensis -Gaborone Game Reserve, Botswana-8.jpg
وضعیت بقا
طبقه‌بندی علمی
فرمانرو: جانوران
شاخه: طنابداران
رده: پرندگان
راسته: کبوترسانان
تیره: کبوتریان
سرده: Spilopelia
گونه: S. senegalensis
نام علمی
Spilopelia senegalensis
(Linnaeus, 1766)
مترادف‌ها

Streptopelia senegalensis
Stigmatopelia senegalensis


مشکلی در پخش این پرونده دارید؟ اینجا را مطالعه کنید.

قمری خانگی (نام علمی: Spilopelia senegalensis) گونه‌ای پرنده از تیرهٔ کبوتریان و راستهٔ کبوترسانان است که حدود ۲۶ سانتیمتر طول دارد و شبیه قمری معمولی، اما کوچکتر از آن است.[۱] قمری خانگی در مناطق گرمسیری آفریقای جنوب صحرا، خاورمیانه، جنوب آسیا، هند و غرب استرالیا زندگی می‌کند. این پرنده در ایران نیز یافت می‌شود. این پرنده دم بلند و جثه لاغری نسبت به دیگر کبوترسانان دارد. سطح پشتی، بالها و دم آن به رنگ خرمایی است. پرهای خاکستری مایل به آبی در بال‌هایش دیده می‌شود. سر و بخش‌های پائینی بدنش به صورتی و شکمش به رنگ سفید می‌گراید. پاهایش نیز قرمز رنگ است.

این پرنده به اشتباه رایج، گاه یاکریم (که خود نوع دیگری از قمری است) نیز نامیده می‌شود یا با آن اشتباه گرفته می‌شود.

تغذیه[ویرایش]

خوراک قمری خانگی دانه‌ها، غلات، علفها، دیگر انواع سبزیجات و حشرات کوچک است. میان دانه‌ها، بیشتر ارزن و گندم را دوست دارد. البته اگر گندم و ارزن را پیدا نکند، دنبال برنج و تکه‌های کوچک نان می‌گردد. گاهی اوقات هم سنگ‌های کوچک را می‌خورد. بیشتر بر روی زمین زندگی می‌کنند و به دنبال غذا می‌گردند. اصولاً اجتماعی نیستند و معمولاً تنها یا جفتی زندگی می‌کنند.[۲] نر و ماده آن شبیه به هم و پرنده نابالغ تیره‌رنگ‌تر است.

جفتگیری و تخمگذاری[ویرایش]

در ابتدا پرندهٔ نر و ماده با یکدیگر شروع به ساختن لانه می‌کنند به این صورت که پرندهٔ ماده در مکانی که قرار است لانه در آن ساخته شود می‌نشیند و پرندهٔ نر تکه‌های چوب را برایش میاورد و چند روز پس از تکمیل لانه پرندهٔ ماده نخستین تخم خود را می‌گذارد و معمولاً ساعاتی بعد یا روز بعد تخم دوم را می‌گذارد و حدود دو هفته شبانه روز روی تخم‌ها می‌نشیند (فقط حدود سه بار در روز لانه را ترک می‌کند برای تأمین آب و غذا که هر دفعه کمتر از بیست دقیقه به طول می‌انجامد) و حدوداً در روز پانزدهم اولین جوجه به دنیا می‌آید و چند ساعت بعد و یا فردای آن روز جوجهٔ دوم تخم را می‌شکند و جوجه‌ها حدود پانزده روز با سرعت قابل توجهی رشد می‌کنند و در روزهای دهم تا پانزدهم بال‌های خود را باز و بسته می‌کنند و کم‌کم آمادهٔ ترک لانه می‌شوند تا این که بالاخره در روز پانزدهم همزمان با هم لانه را ترک می‌کنند. لازم است ذکر شود که حدود یک یا دو روز بعد والدین شروع به تعمیر آن لانه کرده و چند روز بعد از رفتن آن جوجه‌ها دوباره تخم‌گذاری را در همان لانه انجام می‌دهند. در کل هر چرخهٔ تخم‌گذاری و بزرگ شدن جوجه‌های این پرنده تقریباً یک ماه به طول می‌انجامد.

راه رفتن[ویرایش]

این پرنده پاهای کوچکی دارد، بنابر این سر خود را حین راه رفتن مداوم به جلو حرکت سریع داده و بعد از آن به جای اول بازمی‌گرداند.

نام[ویرایش]

قمری خانگی از روی سرسری، گاه «یاکریم» نیز نامیده می‌شود که خود نوع دیگری از قمری است. در گویش خراسانی به آن «موسی کو تقی» گفته می‌شود. نام موسی کوتقی به دلیل آواز یا صدای این پرنده نام گرفته است. گویی او نام موسی کو تقی را با آواز می‌خواند. در بخش‌های جنوب شرقی ایران و در شهرهایی همچون قلعه گنج در جنوب کرمان از این پرنده به نام محلی سُوْهْتَلَهْ یا سُوتَلَهْ نیز یاد می‌شود. در بعضی نواحی جنوب ایران «تُتُر» یا «کبوتر تُتُر» نامیده می‌شود.

پرواز[ویرایش]

قمری خانگی اغلب در ارتفاعات پایین پرواز می‌کند و هنگام فرود آمدن بسیار بال‌هایش را تکان می‌دهد.

دفاع[ویرایش]

این پرنده دفاع بخصوصی ندارد، ولی اگر دشمن به او حمله کرده و او را بگیرد پرنده پرواز می‌کند و دشمن با طوفانی از پر مواجه می‌شود. پرهای دم این پرنده خیلی راحت از جا کنده می‌شود. البته گفتنی است این روش همیشه جواب نمی‌دهد و بعضی اوقات دشمن با لبخند محل شکار را ترک می‌کند! گاهی اوقات هم این پرنده نوکش را درون پرهای بدن دشمن می‌کند!

نگارخانه[ویرایش]

یاکریم. قمری خانگی گاه با یاکریم اشتباه گرفته می‌شود.

منابع[ویرایش]

  1. قمری خانگی وبگاه کویرها و بیابانهای ایران
  2. محمدیان، کوخردی، محمد، (طیور بیئة کوخرد، أسماء ومعانی). (عربی).