قزلیجه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۴°۰۷′۴۷″ شمالی ۴۹°۳۲′۰۳″ شرقی / ۳۴.۱۲۹۷۲°شمالی ۴۹.۵۳۴۱۷°شرقی / 34.12972; 49.53417

قزلیجه (اراک)
تصویری از قزلیجه (اراک)
تصویری از قزلیجه (اراک)
اطلاعات کلی
کشور  ایران
استان مرکزی
شهرستان اراک
بخش بخش مرکزی
دهستان امیریه
نام محلی ندارد
نام‌های دیگر ندارد
نام‌های قدیمی جاروسرخ
سال بنیاد حدود ۳۰۰ سال پیش
مردم
جمعیت ۲۷۰نفر
رشد جمعیت منفی
جغرافیای طبیعی
مساحت ۳۰ کیلومتر مربع
ارتفاع از سطح دریا ۱۸۰۰متراز سطح دریا
آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه ۱۸
بارش سالانه ۲۵۰ میلیمتر
روزهای یخبندان سالانه ۳۰ روز
اطلاعات روستایی
کد آماری ۰۰۵۳۱۹
ره‌آورد گردو
جملهٔ خوش‌آمد بر تابلوی ورودی روستا "خوش اُومدی صفا اُوردی"

قزلیجه (اراک)، "قزلیجه" به معنی "درخت گردو" روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اراک است. این روستا در۲۰ کیلومتری غرب اراک واقع شده واز شمال به روستای رباط میربرات وازشمال غرب به روستای شمس‌آباد واز شرق به روستای ساقی واز جنوب به روستای طرلان ختم می‌شود. این روستا از دیر باز به دلیل وجود درختان کهنسال وپرشمار گردو وهمچنین قناتهای پرآب معروف بوده است. مردم این روستاعلی رغم همسایگان ترک زبان، به زبان فارسی (لهجه شیرازی) صحبت می‌کنند. امکانات وزیرساختهای این روستا درحال حاضر شامل: آب شرب بهداشتی، گازشهری، تلفن gsm، خانه بهداشت، مدرسه ابتدائی، دوباب مسجد، غسالخانه، راه آسفالته وساختمان دهیاری می‌باشد. این روستا از پنج طایفه (فامیل) بزرگ :۱-پیربداقی (که قدیمی‌ترین طایفه روستا هستند و کدخدای روستا از میان آنها انتخاب می‌شده است)۲_ساجدی (دربندیهاکه بیش از نیمی از کل جمعیت روستاراشامل می‌شوند)۳-ذکریا (سیدها)۴-افشار (حسینیها) ۵-جابری (حاجیها) تشکیل شده است وازلحاظ سکونت به دومحله قلعه ودربندیها تقسیم شده که هر محله دارای یک مسجد مجزابوده ومراسم عزاداری محرم تاروز عاشورا به صورت مجزا برگزار می‌شود ودراین روز (عاشورا) هیئتهای دو مسجد به هم می‌پیوندند. شغل اصلی مردم این روستا باغبانی بوده وزراعت ودامپروری نیز به صورت محدود رواج دارد. ازجمله مهمترین محصولات کشاورزی این روستا می‌توان به انواع انگور (کشمش، شیره و ترخینه)، گردو، بادام، گندم، جو، یونجه و… اشاره نمود. حدود ۲۰۰۰ رأس دام سبک و ۱۵۰ رأس دام سنگین نیز دراین روستا وجود دارد. این روستا به دلیل قرارگرفتن دردامنه رشته کوه‌های زاگرس مرکزی (به زبان محلی "هزارخانی")دارای آب وهوای معتدل کوهستانی (تابستان نسبتاً خنک وزمستانهای سرد) می‌باشد. وجود تپه قدیمی روستا که بنابرتحقیق کارشناسان میراث فرهنگی دارای قدمت چندین هزار ساله (دوران اشکانیان) می‌باشد نشان دهنده وجود تمدن کهن دراین روستا می‌باشد ولی قدمت روستای فعلی به حدود ۳۰۰ سال پیش برمی گرددزمانیکه طایفه‌های مختلفی بدستور مالکین (ارباب) وقت دراین روستا ساکن شدند. البته تپه قدیمی روستا امروزه براثر کم لطفی اهالی وهمچنین بی‌توجهی مسئولین میراث فرهنگی، درحال تخریب می‌باشد. این روستا درحال حاضر با مشکل بیکاری ومهاجرت شدید جوانان روبروست وبا این سیل مهاجرت ممکن است تا چند سال آینده این روستا نیز مانندروستای همجوار خود رباط خالی از سکنه شود. برخی از دلایل مهاجرت جوانان روستا نبود زمین کافی جهت کشت محصول، کم‌آبی شدیدوعدم تمایل اهالی به سرمایه‌گذاری (به دلیل اوقافی بودن اراضی روستا) می‌باشد والبته معلوم نیست این اراضی به چه دلیلی وبراساس کدام منطقی وقف شده‌اند. مردم حتی قادر به ساخت منزل مسکونی بدون اجازه اوقاف نیستند !روستایی که زمانی بیش از ۴۰۰نفر سکنه وحدود ۹۰ دانش آموز داشت اکنون تعداد دانش آموزانش به اندازه انگشتان دست هم نمی‌رسد!

جمعیت[ویرایش]

طبق آمار سرشماری سال ۱۳۹۰ جمعیت روستا ۲۷۰ نفر (۸۳ خانوار) بوده که از این تعداد ۱۳۹ نفر زن و۱۳۱ نفر مرد بوده‌است.


منابع[ویرایش]