زجاجیه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
زجاجیه
Schematic diagram of the human eye en.svg
نگاره‌ای مختصر از چشم انسان.
جزئیات
شناسه‌ها
لاتینhumor vitreus
مشD014822
تی‌اِی۹۸A15.2.06.014
A15.2.06.008
تی‌اِی۲6809, 6814
اف‌ام‌اِی58827 67388، 58827

زجاجیه مادهٔ ژله‌ای و شفافی است که فضای پشت عدسی چشم را پر کرده‌است؛ و توسط برخی از سلول‌های شبکیه تولید می‌شود. این ماده ۹۰٪ حجم چشم را تشکیل می‌دهد و ۹۵٪ ترکیب آن آب، و باقی انواع نمک‌ها و گلوکز است. ضریب شکست زجاجیه ۱٫۳۴ است.

زجاجیه باعث حفظ شکل کروی چشم می‌شود، و همراه با زلالیه فشار درون چشم را ثابت نگاه می‌دارد. به علاوه، زجاجیه لایهٔ نازک شبکیه را بر روی مشیمیه فشار می‌دهد و آن را در جای خود ثابت می‌کند. همچنین، زجاجیه با جذب بخشی از پرتوهای فرابنفش، از شبکیه محافظت می‌کند.

ماده زجاجیه، دارای ترکیبی مشابه مایع مغزی - نخاعی و سرم است و در عین حال پس از مرگ از آلودگی‌های خون، باکتری‌ها و اتولیز جسد، نسبتا مصون است. ماده زجاجیه به ویژه به علت نمونه‌گیری ساده و بدون نیاز به کالبدگشایی از نمونه‌های مورد توجه در پزشکی قانونی‏ است.[۱]

سطح پتاسیم زجاجیه در کودکان بسیار سریع‌تر از بالغین افزایش‏ می‌یابد، به همین علت تعیین زمان مرگ در کودکانی که با استفاده از منحنی‌های بالغین انجام گرفته باشد، بیش از زمان مرگ واقعی آن‌ها است.[۲]

منابع[ویرایش]

  • «ویکی‌پدیای فرانسوی». دریافت‌شده در ۱۹ فوریه ۲۰۰۹.
  1. مقدم، فایقه: ارزش غلظت پتاسیم ماده زجاجیه در تعیین زمان مرگ. در: مجله «پزشکی قانونی». مرداد و شهریور ۱۳۷۴ - شماره ۵.
  2. همان منبع.