زجاجیه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
زجاجیه
Schematic diagram of the human eye en.svg
نگاره‌ای مختصر از چشم انسان.
جزئیات
لاتین humor vitreus
شناسه‌ها
واژگان آناتومی A15.2.06.008%20Entity%20TA98%20EN.htm A15.2.06.014، A15.2.06.008
اف‌ام‌اِی 67388
واژگان کالبدشناسی


زجاجیه مادهٔ ژله‌ای و شفافی است که فضای پشت عدسی چشم را پر کرده است؛ و توسط برخی از سلول‌های شبکیه تولید می‌شود. این ماده ۹۰٪ حجم چشم را تشکیل می‌دهد و ۹۵٪ ترکیب آن آب، و باقی انواع نمک‌ها و گلوکز است. ضریب شکست زجاجیه ۱٫۳۴ است.

زجاجیه باعث حفظ شکل کروی چشم می‌شود، و همراه با زلالیه فشار درون چشم را ثابت نگاه می‌دارد. به علاوه، زجاجیه لایهٔ نازک شبکیه را بر روی مشیمیه فشار می‌دهد و آن را در جای خود ثابت می‌کند. همچنین، زجاجیه با جذب بخشی از پرتوهای فرابنفش، از شبکیه محافظت می‌کند.

مایع زجاجیه، دارای ترکیبی مشابه مایع نخاعی و سرم است و در عین حال پس از مرگ از آلودگی‌های خون، باکتری‌ها و اتولیز جسد، نسبتا مصون است. مایع زجاجیه به ویژه به علت نمونه‌گیری ساده و بدون نیاز به کالبدگشایی از نمونه‌های مورد توجه در پزشکی قانونی‏ است.[۱]

سطح پتاسیم زجاجیه در کودکان بسیار سریع‌تر از بالغین افزایش‏ می‌یابد، به همین علت تعیین زمان مرگ در کودکانی که با استفاده از منحنی‌های بالغین انجام گرفته باشد، بیش از زمان مرگ واقعی آنها است.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. مقدم، فایقه: ارزش غلظت پتاسیم مایع زجاجیه در تعیین زمان مرگ. در: مجله «پزشکی قانونی». مرداد و شهریور ۱۳۷۴ - شماره ۵.
  2. همان منبع.