پرش به محتوا

دیگو سیمئونه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
دیگو سیمئونه
سیمئونه در سال ۲۰۲۴
اطلاعات شخصی
نام کامل دیه‌گو پابلو سیمئونه گونزالز[۱]
زادروز ۲۸ آوریل ۱۹۷۰ ‏(۵۵ سال)
زادگاه بوئنوس آیرس، آرژانتین
قد ۱٫۸۰ متر
پست هافبک
اطلاعات باشگاهی
باشگاه کنونی اتلتیکو مادرید (سرمربی)
باشگاه‌های حرفه‌ای*
سال‌ها باشگاه‌ها بازی† (گل)†
۱۹۸۷–۱۹۹۰ ولز سارسفیلد ۷۶ (14)
۱۹۹۰–۱۹۹۲ پیزا ۵۵ (۶)
۱۹۹۲–۱۹۹۴ سویا ۶۴ (۱۲)
۱۹۹۴–۱۹۹۷ اتلتیکو مادرید ۹۸ (۲۱)
۱۹۹۷–۱۹۹۹ اینتر میلان ۵۷ (۱۱)
۱۹۹۹–۲۰۰۳ لاتزیو ۹۰ (۱۵)
۲۰۰۳–۲۰۰۵ اتلتیکو مادرید ۳۶ (۲)
۲۰۰۵–۲۰۰۶ راسینگ کلاب ۳۷ (۳)
مجموع ۵۱۳ (۸۴)
تیم ملی
۱۹۸۹ زیر ۲۰ سال آرژانتین ۴ (۱)
۱۹۹۶ زیر ۲۳ سال آرژانتین ۶ (۱)
۱۹۸۸–۲۰۰۲ آرژانتین ۱۰۶ (۱۱)
دوران مربیگری
۲۰۰۶ راسینگ کلاب
۲۰۰۶–۲۰۰۷ استودیانتس
۲۰۰۷–۲۰۰۸ ریور پلاته
۲۰۰۹–۲۰۱۰ سن لورنزو
۲۰۱۱ کاتانیا
۲۰۱۱ راسینگ کلاب
۲۰۱۱– اتلتیکو مادرید
افتخارات
به نمایندگی از  آرژانتین
کوپا آمریکا
برندهشیلی ۱۹۹۱تیمی
برندهاکوادور ۱۹۹۳تیمی
جام کنفدراسیون‌ها
برندهعربستان سعودی ۱۹۹۲تیمی
بازی‌های المپیک
مدال نقره – جایگاه دومآتلانتا ۱۹۹۶تیمی
  • تعداد بازی‌ها و گل‌ها فقط مربوط به بازی‌های لیگ داخلی است.

دیه‌گو پابلو سیمئونه گونزالز (به اسپانیایی: Diego Pablo Simeone González) (زادهٔ ۲۸ آوریل ۱۹۷۰) که با نام ال چولو (به اسپانیایی: El Cholo) نیز شناخته می‌شود، بازیکن پیشین و مربی کنونی فوتبال اهل آرژانتین است. او از دسامبر ۲۰۱۱ تاکنون، هدایت اتلتیکو مادرید را بر عهده داشته‌است. سیمئونه اغلب به عنوان یک شخصیت اسطوره‌ای در تاریخ اتلتیکو مادرید در نظر گرفته می‌شود که این موضوع ناشی از دستاوردها و موفقیت‌های او به عنوان بازیکن و مربی با این تیم است.[۲][۳] او یکی از بهترین مربیان قرن بیست و یکم محسوب می‌شود.[۴]

سیمئونه دوران حرفه‌ای بازی خود را در سال ۱۹۸۷ آغاز کرد. او در این دوران در تیم‌هایی از کشورهای آرژانتین، ایتالیا و اسپانیا شامل ولز سارسفیلد، پیزا، سویا، اتلتیکو مادرید، اینتر میلان، لاتزیو و راسینگ کلاب به میدان رفت. او در سال ۱۹۹۶ موفق شد به همراه تیم اتلتیکو مادرید، دو گانهٔ داخلی را کسب کند، همچنین در سال ۱۹۹۸ موفق شد همراه با اینتر میلان، عنوان قهرمانی جام یوفا را به دست آورد. سیمئونه همچنین موفق شد به همراه لاتزیو، دوگانهٔ داخلی را در سال ۲۰۰۰ به همراه قهرمانی در سوپر جام اروپا ۱۹۹۹ و سوپرجام فوتبال ایتالیا در سال ۲۰۰۰ را به دست آورد. سیمئونه بیش از ۱۰۰ بار پیراهن تیم ملی فوتبال آرژانتین را به تن کرد و عضوی از این تیم در جام جهانی ۱۹۹۴، ۱۹۹۸ و ۲۰۰۲ بود. او در ۴ دورهٔ کوپا آمریکا حاضر بود و موفق شد ۲ عنوان قهرمانی این رقابت‌ها را در سال ۱۹۹۱ و ۱۹۹۳ همراه با آرژانتین کسب کند؛ او همچنین عنوان قهرمانی جام کنفدراسیون‌ها در سال ۱۹۹۲ و مدال نقرهٔ بازی‌های المپیک ۱۹۹۶ آتلانتا را همراه با تیم آرژانتین در کارنامه دارد.

به عنوان مربی، سیمئونه سابقهٔ هدایت تیم‌های آرژانتینی راسینگ کلاب، استودیانتس، ریور پلاته و سن لورنزو و تیم ایتالیایی کاتانیا را پیش از پیوستن به اتلتیکو مادرید در سال ۲۰۱۱ در کارنامه دارد. او موفق شد عنوان قهرمانی لیگ برتر فوتبال آرژانتین را همراه با دو تیم استودیانتس و ریور پلاته به دست آورد اما بزرگ‌ترین موفقیت کارنامهٔ مربی‌گری او با اتلتیکو مادرید به دست آمده است، جایی که او موفق به دو قهرمانی در لالیگا، یک قهرمانی در کوپا دل‌ری، یک قهرمانی سوپرجام اسپانیا، دو قهرمانی لیگ اروپا، دو قهرمانی سوپرجام اروپا و دو نایب قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا شده است.

دیگو سیمئونه یکی از استثنایی‌ترین شخصیت‌های دنیای مربی‌گری در فوتبال طی دهه اخیر بوده است. وی با استفاده از دفاع متراکم و دفاع و ضدحمله و غالبا با سیستم ۴-۴-۲ موفق شد دو بار با اتلتیکو مادرید به فینال لیگ قهرمان اروپا برسد و هردو بار هم گرچه در نهایت شکست خورد اما در ۹۰ دقیقه بازنده نشد (سال ۲۰۱۴ در ۱۲۰ دقیقه و سال ۲۰۱۶ در ضربات پنالتی فینال را واگذار کرد).

از ال‌چولو به عنوان یکی از بهترین تئوریسین‌های فوتبال دفاعی در فوتبال یاد می‌شود که گرچه به عقیده بعضی زیبا و دلچسب نیست، اما نتایج درخشان او با اتلتیکو مادرید چیز دیگری را نشان می‌دهد. او در این باره می‌گوید: «من خوب بازی کردن را به زیبا بازی کردن ترجیح می‌دهم.»

سیمئونه با بیش از یک دهه حضور در اتلتیکو مادرید، طولانی‌ترین مربی لالیگا است. او در فینال کوپا دل‌ری ۲۰۱۳ در سانتیاگو برنابئو، اولین دربی اتلتیکو مادرید را مقابل رقیب دیرینه‌اش رئال مادرید در ۱۴ سال گذشته به سود خود تمام کرد.

دوران حرفه‌ای باشگاهی

[ویرایش]
سیمئونه با ولز سارسفیلد در سال ۱۹۸۷

در سال ۱۹۸۷ وقتی سیمئونه ۱۷ ساله بود، ویکتوریو اسپینتو، مربی دوران جوانی‌اش به او لقب «چولو» داد، زیرا بازی پرانرژی او، کارملو سیمئونه (بدون نسبت فامیلی) بازیکن سابق بوکا جونیورز و بازیکن تیم ملی آرژانتین را به یاد او می‌انداخت که این لقب را داشت.[۵]

سیمئونه پس از شروع دوران حرفه‌ای خود با ولز سارسفیلد، در سال ۱۹۹۰ به باشگاه پیزا در سری‌آ ایتالیا نقل مکان کرد. این باشگاه در اولین فصل حضورش سقوط کرد و پس از آنکه سال بعد نتوانست به دسته بالاتر صعود کند، به سویا در لالیگای اسپانیا فروخته شد. سیمئونه دو فصل در سویا بازی کرد و پس از آن با اتلتیکو مادرید قرارداد امضا کرد. در اتلتیکو، او عضوی از تیمی بود که در فصل ۱۹۹۶-۱۹۹۵ دو عنوان قهرمانی لیگ و کوپا دل‌ری را کسب کرد و به عنوان کاپیتان باشگاه خدمت کرد.[۶]

در سال ۱۹۹۷، سیمئونه با اینتر میلان به سری‌آ بازگشت.[۷] و دو فصل کامل بازی کرد و در تیمی که رونالدو در خط حمله آن بود، جام یوفا ۹۸-۱۹۹۷ را برد. در سال ۱۹۹۹، سیمئونه به همراه هم‌تیمی‌های آرژانتینی خود، نستور سنسینی، ماتیاس آلمیدا و خوان سباستین ورون، در لاتزیو سون گوران اریکسون پیوست. این تیم در فصل قبل از ورود سیمئونه به اسکودتو نزدیک شده بود و او پس از یک فصل به قهرمانی کمک کرد، جایی که یوونتوس با دو امتیاز اختلاف در صدر جدول قرار داشت. شکست یوونتوس در پروجا بارانی همراه با پیروزی خانگی راحت ۳-۰ لاتزیو مقابل رجینا در ورزشگاه المپیکو، اولین عنوان قهرمانی سیمئونه در سری‌آ ایتالیا را تضمین کرد. پس از کسب دوگانه در اسپانیا، او سپس دوگانه ایتالیا را نیز به این تیم اضافه کرد و لاتزیو با شکست اینتر، قهرمان کوپا ایتالیا در فصل ۲۰۰۰-۱۹۹۹ شد.[۸]

او سه فصل دیگر در رم بازی کرد که شامل درام‌های بیشتری در آخرین روز بازی‌ها بود، چرا که گل سیمئونه مقابل باشگاه سابقش اینتر در آخرین روز فصل ۲۰۰۲-۲۰۰۱ عملاً رویای قهرمانی کارفرمای سابقش را نقش بر آب کرد.[۹]

سیمئونه پس از فسخ قراردادش با لاتزیو، در سال ۲۰۰۳ به اتلتیکو مادرید بازگشت، دو فصل بعدی خود را در آنجا گذراند. در مجموع، او در ۱۶۵ بازی برای اتلتیکو مادرید به میدان رفت و ۳۱ گل به ثمر رساند. در دسامبر ۲۰۰۴، تأیید شد که او اروپا را ترک خواهد کرد و برای پایان دادن به دوران بازی خود در باشگاه ریسینگ به آرژانتین باز خواهد گشت.[۱۰]

حرفه بین‌المللی

[ویرایش]

در سال ۱۹۹۲، سیمئونه تیم زیر ۲۳ سال آرژانتین را در مسابقات پیش از المپیک CONMEBOL 1992 در پاراگوئه همراهی کرد، که در آن آرژانتین از راهیابی به المپیک تابستانی ۱۹۹۲ بازماند.[۱۱]

سیمئونه برای تیم بزرگسالان آرژانتین، ۱۰۶ بازی ملی انجام داد. اولین بازی ملی او در سال ۱۹۸۸ و در جریان شکست ۴-۱ مقابل استرالیا بود. او اولین فوتبالیستی است که به رکورد ۱۰۰ بازی ملی برای آرژانتین دست یافته‌است و صدمین بازی ملی او در بازی مقابل ونزوئلا در مارس ۲۰۰۲ رقم خورد.[۱۲]

اگرچه او از تیم آرژانتین که در جام جهانی فیفا ۱۹۹۰ به مقام دوم رسید و کنار گذاشته شد، سیمئونه بعداً با آرژانتین در نسخه‌های ۱۹۹۱ و ۱۹۹۳ کوپا آمریکا پیروز شد. او در جام‌های جهانی فیفا ۱۹۹۴، ۱۹۹۸ و ۲۰۰۲ بازی کرد و کاپیتان تیم در جام جهانی ۱۹۹۸ بود. او همچنین عضوی از تیم‌های کوپا آمریکا آرژانتین ۱۹۹۵ و ۱۹۹۹، و همچنین تیم زیر ۲۳ سال آرژانتین بود که در المپیک تابستانی ۱۹۹۶ در آتالانتا مدال نقره را کسب کرد، به عنوان یکی از سه بازیکن بالای سن مجاز در هر تیم. سیمئونه به عنوان هافبک، ۱۱ گل برای کشورش به ثمر رساند، از جمله یکی در پیروزی ۳-۱ مقابل عربستان سعودی در فینال جام کنفدراسیون‌های فیفا ۱۹۹۲. او همچنین در جام آرتمیو فرانکی ۱۹۹۳ پس از تساوی ۱-۱، دانمارک را با نتیجه ۴-۵ در ضربات پنالتی شکست داد و سومین ضربه پنالتی آرژانتین را به ثمر رساند.[۱۳]

او در بازی دور دوم آرژانتین مقابل رومانی در جام جهانی ۱۹۹۴ در خط میانی بازی کرد و در گل آبل بالبو که پس از مهار شوت سیمئونه از روی ریباند به ثمر رسید، نقش داشت، اگرچه او نتوانست مانع از حذف آرژانتین از این رقابت‌ها پس از شکست غیرمنتظره ۳-۲ شود. در طول مرحله یک هشتم نهایی جام جهانی ۱۹۹۸، دیوید بکهام، بازیکن تیم ملی انگلیس، به دلیل لگد زدن به سیمئونه در تلافی یک خطا از زمین اخراج شد. آرژانتین در ضربات پنالتی پیروز شد. سیمئونه بعداً گفت که برای اخراج دیوید بکهام، آسیب ناشی از ضربه را شبیه‌سازی کرده است. اسپورتس ایلاستریتد از نمایش آرژانتینی در آن حادثه انتقاد کرد و اظهار داشت که سیمئونه ابتدا یک چالش سنگین روی دیوید بکهام انجام داد و سپس وقتی بکهام تلافی کرد، مثل یک تن آجر به زمین افتاد. در دور بعد مقابل هلند، سیمئونه در جریان شکست ۲-۱ تیمش در اواخر بازی، با تکل آرتور نومان مصدوم شد. در جام جهانی ۲۰۰۲، آخرین جام جهانی او، آرژانتین در مرحله گروهی حذف شد، که شامل شکست ۱-۰ مقابل انگلیس بود که در آن دیوید بکهام یک پنالتی را به گل تبدیل کرد.[۱۴]

سیمئونه در سال ۲۰۰۲ گفت که از اینکه از دیگو مارادونا به عنوان بازیکن با بیشترین بازی ملی در تاریخ آرژانتین پیشی گرفته، خجالت‌زده است، اگرچه از آن زمان روبرتو آیالا، خاویر ماسکرانو، خاویر زانتی، آنخل دی ماریا، نیکولاس اوتامندی و لیونل مسی از سیمئونه پیشی گرفته‌اند.

سبک بازی

[ویرایش]

سیمئونه به عنوان یک هافبک دو طرفه سرسخت، همه کاره، سخت‌کوش و کامل شناخته می‌شد که تحرک بالایی داشت، در هوا خوب بود و قادر به بازپس‌گیری توپ و شروع حملات بود، در حالی که خودش نیز میل شدیدی به زدن چندین گل داشت. این ویژگی‌ها او را قادر می‌ساخت تا در طول دوران حرفه‌ای خود در هر نقطه از خط میانی بازی کند، اگرچه معمولاً در مرکز زمین در نقش باکس تو باکس یا هافبک دفاعی به کار گرفته می‌شد.[۱۵][۱۶][۱۷]

او همچنین گاهی اوقات در نقش هافبک تهاجمی استفاده می‌شد، حتی اگر پست ایده‌آل او نبود، به دلیل توانایی‌اش در پیشروی، علاوه بر کمک به تیمش در دفاع.[۱۸]

در طول جام جهانی ۱۹۹۸، او همچنین در بازی مرحله یک هشتم نهایی مقابل انگلیس به عنوان وینگ‌بک چپ به کار گرفته شد. او یک بازیکن با استعداد اما جنگنده بود که در درجه اول به خاطر رهبری، تطبیق پذیری تاکتیکی، هوش، قدرت و استقامتش شناخته می‌شد، اگرچه به خاطر تکنیک، دید و برد پاس‌هایش نیز توسط کارشناسان مورد ستایش قرار می‌گرفت.[۱۹]

سیمئونه زمانی سبک بازی خشن و تکل‌زنانه خود را به «نگه داشتن چاقو بین دندان‌هایش» تشبیه کرد، و خود را به جنگجویی تشبیه کرد که هدفش فدا کردن همه‌چیز است. الهام‌بخش اصلی او به عنوان بازیکن، هافبک برزیلی، فالکائو، و هافبک آلمانی، لوتار ماتئوس، بودند.[۲۰]

حرفه مدیریتی

[ویرایش]

سال‌های اولیه

[ویرایش]

سیمئونه دوران بازی خود را برای باشگاه راسینگ به پایان رساند و آخرین بازی خود را در ۱۷ فوریهٔ ۲۰۰۶ انجام داد و سپس سرمربی همان تیم شد. پس از یک شروع نه چندان خوب، این تیم در کلاسورا ۲۰۰۶ عملکرد چشمگیری داشت. هنگامی که رئیس جدید باشگاه انتخاب شد، سیمئونه در مهٔ ۲۰۰۶ راسینگ را ترک کرد و رینالدو مرلو جایگزین او شد.

در ۱۸ مهٔ، سیمئونه سرمربی استودیانتس شد و خیلی زود آنها را پس از شکست ۲-۱ بوکا جونیورز در بازی پایانی که در ۱۳ دسامبر ۲۰۰۶ برگزار شد، به اولین قهرمانی لیگ خود در ۲۳ سال گذشته رساند. در یک نظرسنجی اکتبر ۲۰۰۶ در روزنامه ورزشی اوله، سیمئونه به عنوان بهترین مربی لیگ برتر آرژانتین انتخاب شد.[۲۱] او همچنین توسط روبرتو پرفومو، بازیکن سابق تیم ملی آرژانتین، به عنوان «مربی بالفطره» مورد ستایش قرار گرفت.[۲۲] سیمئونه پس از پایان آپرتورا ۲۰۰۷، استودیانتس را ترک کرد، جایی که استودیانتس پس از شروع ضعیف، مدعی نبود، اما با ۹ بازی بدون شکست، پایان قدرتمندی داشت. در ۱۵ دسامبر ۲۰۰۷، سیمئونه به عنوان مربی جدید ریور پلاته و جانشین دانیل پاسارلا معرفی شد. گزارش شده‌است که این قرارداد به مدت یک سال و از ۳ ژانویهٔ ۲۰۰۸ آغاز شد.[۲۳]

پس از حذف زودهنگام در کوپا لیبرتادورس با شکست مقابل سن لورنزو در دور دوم، سیمئونه و ریور پلاته پس از شکست ۲-۱ تیم المپیکو در مونومنتال، قهرمانی کلاسورا ۲۰۰۸ را به دست آوردند. در ۷ نوامبر ۲۰۰۸، سیمئونه پس از حذف ریور پلاته در مرحله یک چهارم نهایی کوپا سودآمریکانا ۲۰۰۸ توسط تیم مکزیکی چیواس و عملکرد ضعیف در ۱۱ بازی داخلی بدون برد، که آنها را با تنها شش بازی باقی مانده در قعر جدول لیگ برتر آرژانتین قرار داد، استعفای خود را از سمت مربیگری اعلام کرد. در ۱۵ آوریل ۲۰۰۹، سیمئونه پس از حذف باشگاه سن لورنزو در دور اول کوپا لیبرتادورس ۲۰۰۹، به این تیم پیوست تا جایگزین میگل آنخل روسو شود. در ۳ آوریل ۲۰۱۰، سیمئونه به دلیل نتایج ضعیف و انتقادات فزاینده از سن لورنزو استعفا داد.[۲۴]

باشگاه کاتانیا و راسینگ

[ویرایش]

در ۱۹ ژانویهٔ ۲۰۱۱، سیمئونه به سیسیل پرواز کرد تا به تیم کاتانیا در سری‌آ بپیوندد و جایگزین مارکو جامپائولو شود که تنها چند ساعت قبل از آن باشگاه را ترک کرده بود.[۲۵][۲۶] در ۱ ژوئن ۲۰۱۱، سیمئونه پس از کمک به کاتانیا برای جلوگیری از سقوط، سمت خود را ترک کرد.[۲۷] در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۱، سیمئونه به عنوان سرمربی جدید باشگاه راسینگ برای دومین دورهٔ مربیگری منصوب شد و جایگزین میگل آنخل روسو شد که هفته قبل استعفا داده بود.[۲۸]

اتلتیکو مادرید

[ویرایش]

۱۳–۲۰۱۱: قهرمانی لیگ اروپا و کوپا دل‌ری

[ویرایش]

در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۱، سیمئونه به عنوان سرمربی جدید اتلتیکو مادرید معرفی شد و جانشین گرگوریو مانزانو شد که یک روز قبل از آن به دنبال شکست مقابل آلباسته دسته سومی در کوپا دل‌ری از کار برکنار شده بود. اولین بازی او به عنوان سرمربی اتلتیکو مادرید، تساوی ۰-۰ خارج از خانه مقابل مالاگای مانوئل پلگرینی بود. فصل اول او با پیروزی ۳-۰ تیم مقابل اتلتیک بیلبائو در فینال بخارست و کسب عنوان قهرمانی لیگ اروپا به پایان رسید.[۲۹]

در ۳۱ اوت ۲۰۱۲، تیم اتلتیکو مادرید او پس از شکست دادن چلسی با نتیجه ۴ بر ۱ در ورزشگاه لویی دوم موناکو، سوپرجام یوفا را از آن خود کرد. در لیگ داخلی، این تیم شروع چشمگیری در این فصل داشت و نیم فصل اول را در جایگاه دوم، پس از بارسلونا و بالاتر از رقیب همشهری، رئال مادرید به پایان رساند. در نهایت، سیمئونه تیم را به مقام سوم لیگ رساند که در آن زمان بهترین نتیجه اتلتیکو مادرید در ۱۷ سال گذشته بود. در ۱۷ مهٔ ۲۰۱۳، او پس از شکست دادن رقیب خود، رئال مادرید با نتیجه ۲ بر ۱ در سانتیاگو برنابئو، جام حذفی اسپانیا را نیز از آن خود کرد.

۱۷–۲۰۱۳: قهرمانی در لالیگا و فینال لیگ قهرمانان اروپا

[ویرایش]
اتلتیکو مادرید پس از قهرمانی در لالیگای ۱۴–۲۰۱۳ جشن می‌گیرد. سیمئونه در پشت عکس دیده می‌شود.

اتلتیکو مادرید فصل ۱۴–۲۰۱۳ را با ترکیبی مشابه فصل قبل خود آغاز کرد، با وجود اینکه رادامل فالکائو، ستاره خود را با مبلغ ۶۰ میلیون یورو به موناکو فروخت. آنها همچنین داوید ویا را از بارسلونا به صورت آزاد به خدمت گرفتند. در حالی که فصل با شکست مقابل بارسلونا در سوپرجام اسپانیا ۲۰۱۳ آغاز شد، این تیم هشت پیروزی متوالی در لالیگا به ثبت رساند که بهترین شروع لیگ در تاریخ باشگاه بود. این شامل پیروزی ۱-۰ خارج از خانه در سانتیاگو برنابئو مقابل رئال مادرید بود که سیمئونه را به اولین مربی اتلتیکو مادرید از زمان کلودیو رانیری در سال ۱۹۹۹ تبدیل کرد که در آنجا پیروزی لیگ را ثبت می‌کند. اتلتیکو نیم فصل اول را در جایگاه اول لالیگابه پایان رساند و با ۴۷ امتیاز با بارسلونا هم‌امتیاز بود. در آخرین هفته فصل در ۱۷ مهٔ، اتلتیکو مادرید برای قهرمانی در نیوکمپ حداقل به یک تساوی در مقابل بارسلونا نیاز داشت، در حالی که شکست، عنوان قهرمانی را به بارسلونا می‌داد. ضربه سر دیه‌گو گودین از روی یک ضربه کرنر در دقیقه ۴۸، گل تساوی و تساوی مورد نیاز اتلتیکو مادرید را برای کسب دهمین عنوان قهرمانی لیگ و اولین قهرمانی از سال ۱۹۹۶، زمانی که خود سیمئونه بازیکن اتلتیکو مادرید بود، به ارمغان آورد.[۳۰]

سیمئونه پس از هلنیو هررا، دومین سرمربی آرژانتینی بود که اتلتیکو مادرید را قهرمان اسپانیا کرد و پس از لوئیس آراگونس، دومین سرمربی بود که هم به عنوان بازیکن و هم به عنوان مربی این عنوان را کسب کرد. تحت هدایت سیمئونه، اتلتیکو مادرید ۹۰ امتیاز در لالیگا کسب کرد و از رکورد ۸۷ امتیازی خود در سال ۱۹۹۶ پیشی گرفت و فصل ۱۴–۲۰۱۳ را به موفق‌ترین فصل تاریخ باشگاه تبدیل کرد.[۳۱]

همچنین در فصل ۱۴–۲۰۱۳، اتلتیکو مادرید در صدر گروه خود در لیگ قهرمانان اروپا قرار گرفت و با پیروزی ۵-۱ در مجموع مقابل میلان در مرحله یک هشتم نهایی، به مرحله یک چهارم نهایی راه یافت. این اولین‌باری بود که آنها از فصل ۹۷–۱۹۹۶، زمانی که سیمئونه برای این تیم بازی می‌کرد، به مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا راه می‌یافتند. در مرحله یک چهارم نهایی، اتلتیکو مادرید با تاکتیک سیمئونه که خط میانی سریع بارسلونا را به دو قسمت تقسیم می‌کرد، بارسلونا را در مجموع با نتیجه ۲-۱ شکست داد و بدین ترتیب فضای کافی را از آنها گرفت و ژاوی و آندرس اینیستا را از مهاجمان لیونل مسی و نیمار جدا کرد . در نیمه نهایی، اتلتیکو مادرید پس از تساوی بدون گل در خانه، چلسی ژوزه مورینیو را در استمفورد بریج با نتیجه ۳-۱ شکست داد تا برای دومین‌بار در تاریخ باشگاه به فینال لیگ قهرمانان اروپا برسد، اولین‌بار در سال ۱۹۷۴ بود. اتلتیکو تنها تیم بدون شکست در لیگ قهرمانان اروپا قبل از فینال بود که ۹ برد و ۳ تساوی کسب کرده بود و با دریافت تنها ۶ گل در ۱۲ بازی، بهترین خط دفاعی این رقابت‌ها را داشت.[۳۲]

در فینال در ۲۴ مهٔ ۲۰۱۴، اتلتیکو مادرید در ورزشگاه دا لوز لیسبون به مصاف رقیب همشهری، رئال مادرید رفت. با وجود اینکه اتلتیکو با ضربه سر دیه‌گو گودین پیش بود، در دقیقه ۹۳ بازی گل تساوی را دریافت کرد. این گل روحیه اتلتیکو را تضعیف کرد و این تیم در نهایت پس از وقت‌های اضافه با نتیجه ۴ بر ۱ شکست خورد و سیمئونه فرصت تبدیل شدن به سومین مربی آرژانتینی فاتح لیگ قهرمانان اروپا، پس از لوئیس کارنیگلیا و هلنیو هررا را از دست داد.

پس از گل آخر، رافائل واران، بازیکن رئال مادرید توپ را به سمت سیمئونه شوت کرد که باعث شد سیمئونه با عصبانیت به زمین بدود. او به سکوها فرستاده شد و واران به دلیل این اتفاق کارت زرد گرفت. سیمئونه با تأمل گفت: «من هم با واکنشم اشتباه کردم. او یک مرد جوان با آینده‌ای روشن است.»[۳۳] سیمئونه همچنین اشتباه خود در انتخاب دیگو کاستا، مهاجم برای شروع مسابقه را پذیرفت، زیرا او اخیراً مصدوم شده بود و پس از هشت دقیقه مجبور به ترک زمین شد.[۳۴]

در تابستان ۲۰۱۴، چلسی دیه‌گو کاستا، فیلیپه لوئیس و تیبو کورتوا را از اتلتیکو به خدمت گرفت و داوید ویا نیز به لیگ برتر فوتبال آمریکا (MLS) منتقل شد. در پاسخ، اتلتیکو ماریو مانژوکیچ، مهاجم را از بایرن مونیخ، یان اوبلاک، دروازه‌بان را از بنفیکا و آنتوان گریزمان را از رئال سوسیداد و آنخل کوره‌آ را از سن لورنزو به خدمت گرفت و سائول، هافبک جوان را که به صورت قرضی در رایو وایکانو بازی می‌کرد، به خدمت گرفت. فصل با شکست دادن رقیب همشهری، رئال مادرید در سوپرجام اسپانیا در ماه اوت و تکرار پیروزی سال قبل در سانتیاگو برنابئو در لیگ در ماه سپتامبر آغاز شد.

در ژانویه، این تیم فرناندو تورس را به صورت قرضی از میلان به خدمت گرفت. با این حال، اتلتیکو لیگ را در جایگاه سوم به پایان رساند و در مجموع در مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا توسط رئال مادرید با نتیجه ۱-۰ حذف شد.

قبل از شروع فصل ۱۶–۲۰۱۵، فیلیپه لوئیس از چلسی بازگشت و این تیم استفان ساویچ، مدافع مونته‌نگرویی و یانیک کاراسکو، هافبک بلژیکی را نیز به خدمت گرفت. ماریو مانژوکیچ به یوونتوس رفت. در فصل ۱۶–۲۰۱۵، اتلتیکو مادرید با دریافت تنها ۱۸ گل خورده در ۳۸ بازی لالیگا، بهترین رکورد دفاعی را در بین پنج لیگ بزرگ اروپا داشت. اتلتیکو همچنین تیمی بود که بیشترین کلین‌شیت را در بازی‌های خود داشت. این تیم تا آخرین بازی مقابل بارسلونا و رئال مادرید مدعی قهرمانی لیگ بود و با ۸۸ امتیاز به مقام سوم رضایت داد.

در لیگ قهرمانان اروپا، سیمئونه اتلتیکو مادرید را به دومین فینال لیگ قهرمانان خود در سه فصل رساند و به اولین مربی آرژانتینی از زمان هکتور کوپر تبدیل شد که به دو فینال لیگ قهرمانان اروپا راه یافته‌است. اتلتیکو در مرحله یک هشتم نهایی، پی‌اس‌وی آیندهوون را در ضربات پنالتی شکست داده بود، در مجموع با نتیجه ۳ بر ۲ بارسلونا، مدافع عنوان قهرمانی، و بایرن مونیخ، مدعی قهرمانی، را ۲ بر ۲ شکست داده بود و به دلیل گل زده در خانه حریف، به مرحله بعد صعود کرده بود و فینال ۲۰۱۴ را دوباره مقابل رئال مادرید تکرار کرده بود. این بازی پس از وقت اضافه با نتیجه ۱ بر ۱ به پایان رسید و به ضربات پنالتی کشیده شد. خوانفران تنها بازیکنی بود که ضربه خود را از دست داد و این باعث شد کریستیانو رونالدو آخرین ضربه پنالتی رئال را به ثمر برساند و اتلتیکو را به دومین شکست در فینال لیگ قهرمانان اروپا در سه فصل محکوم کند.

سیمئونه در سال ۲۰۱۷

در تابستان ۲۰۱۶، اتلتیکو کوین گمرو، مهاجم را از سویا، نیکولاس گایتان، هافبک را از بنفیکا و شیمه ورسایکو، مدافع را از ساسولو خریداری کرد. آنها همچنین حق امتیاز فرناندو تورس (که قبلاً به صورت قرضی از میلان بود) را نیز به دست آوردند. این تیم دوباره در لیگ سوم شد و در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا، دوباره به رئال مادرید باخت.

۲۱–۲۰۱۷: دومین قهرمانی در لیگ اروپا و لالیگا

[ویرایش]

در ۵ سپتامبر ۲۰۱۷، سیمئونه قرارداد خود را با اتلتیکو مادرید را به مدت دو سال دیگر، تا ژوئن ۲۰۲۰ تمدید کرد.[۳۵] در فصل ۱۸–۲۰۱۷، اتلتیکو در لالیگا، پس از بارسلونا اما بالاتر از رقیب همشهری، رئال مادرید، در جایگاه دوم قرار گرفت.[۳۶]

در مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا ۱۸–۲۰۱۷، اتلتیکو صعود نکرد و به لیگ اروپا ۱۸–۲۰۱۷ سقوط کرد. در ژانویهٔ ۲۰۱۸، دیگو کاستا از چلسی به اتلتیکو بازگشت. در ۱۶ مهٔ ۲۰۱۸، این تیم فینال لیگ اروپا ۲۰۱۸ را مقابل مارسی برد.[۳۷] سیمئونه در بازی رفت نیمه‌نهایی مقابل آرسنال به سکوها فرستاده شد و محروم شد. او مجبور شد بازی برگشت و فینال را از سکوها تماشا کند.[۳۸]

در فصل ۱۹–۲۰۱۸، اتلتیکو توما لمار را از موناکو[۳۹] و رودری را از ویارئال[۴۰] خریداری کرد و در ژانویهٔ ۲۰۱۹، آلوارو موراتا را به صورت قرضی از چلسی[۴۱] به خدمت گرفت، در حالی که گابی، کاپیتان قدیمی تیم قبل از شروع فصل به باشگاه قطری السد پیوست.[۴۲] این تیم دوباره در لیگ پس از بارسلونا و بالاتر از رقیب همشهری، رئال مادرید در جایگاه دوم قرار گرفت. در لیگ قهرمانان اروپا، آنها به دور اول حذفی راه یافتند، جایی که توسط یوونتوس حذف شدند و بازی رفت را در واندا متروپولیتانو با نتیجه ۲-۰ بردند اما بازی برگشت را در تورین با نتیجه ۳-۰ شکست خوردند.

سیمئونه از زمان روی کار آمدنش در سال ۲۰۱۱، تیمش را برای ششمین بار به جمع ۱۶ تیم برتر لیگ قهرمانان اروپا رساند، در حالی که پیش از ورود او، اتلتیکو مادرید تنها هفت بار در ۶۰ سال این کار را انجام داده بود.[۴۳] در ۱۱ مارس ۲۰۲۰، اتلتیکو مادرید پس از پیروزی ۳-۲ در وقت‌های اضافه در آنفیلد، قهرمان اروپا، لیورپول را با نتیجه ۴-۲ در مجموع حذف کرد، پس از اینکه سائول با گل دقیقه ۵ خود، پیروزی ۱-۰ در بازی رفت را به دست آورد.[۴۴] در ۲۷ ژوئن ۲۰۲۰، سیمئونه ۱۹۵ امین بازی خود را در بالاترین سطح فوتبال اسپانیا برد. زیرا اتلتیکو، آلاوز را ۲-۱ شکست داد. با این پیروزی، این مربی آرژانتینی از اسطوره باشگاه، لوئیس آراگونس در تاریخ باشگاه پیشی گرفت.[۴۵] در ۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، سیمئونه در بازی اتلتیکو مادرید مقابل سلتاویگو، که ۳۲۳ امین بازی او در لالیگا بود، از جان توشاک به عنوان سومین مربی با بیشترین تعداد بازی در یک باشگاه در تاریخ یگ برتر اسپانیا پیشی گرفت. تنها میگل مونیوز (رئال مادرید، ۴۲۴) و اسطوره باشگاه، لوئیس آراگونس (۴۰۷) از او جلوتر هستند.[۴۶]

سیمئونه در سال ۲۰۱۹

برای فصل ۲۱–۲۰۲۰، اتلتیکو راه خود را با دیگو کاستا، مهاجم قدیمی، قطع کرد و پس از جدایی او از بارسلونا، لوئیس سوارز را به خدمت گرفت. این تیم یانیک فریرا کاراسکو را از دالیان پروفشنال بازگرداند و همچنین جفری کوندوگبیا را از والنسیا، لوکاس توریرا را به صورت قرضی از آرسنال و موسی دمبله را به صورت قرضی از لیون به خدمت گرفت، در حالی که توماس پارتی به آرسنال رفت و آلوارو موراتا به یوونتوس قرض داده شد. در ۱۷ اکتبر ۲۰۲۰، سیمئونه با پیروزی ۲-۰ خارج از خانه مقابل سلتاویگو به دویستمین برد خود در لیگ رسید.[۴۷] در ۳۰ دسامبر ۲۰۲۰، او با پیروزی ۱-۰ مقابل ختافه به پانصدمین بازی خود به عنوان سرمربی اتلتیکو مادرید رسید.[۴۸] در ۱۰ مارس ۲۰۲۱، سیمئونه با پیروزی ۲-۱ خانگی مقابل اتلتیک بیلبائو، از لوئیس آراگونس در رکورد بیشترین برد به عنوان سرمربی باشگاه پیشی گرفت و سیصد و نهمین برد خود را کسب کرد.[۴۹]

مصدومیت‌های فراوان بازیکنان کلیدی در نوامبر ۲۰۲۰، سیمئونه با معرفی خط دفاعی سه نفره برای اولین‌بار در دوران مربیگری خود در اتلتیکو مادرید، ترکیب تیمش را تغییر داد. در این ترکیب، کاراسکو به عنوان یک مدافع کناری بازی می‌کرد و ماریو هرموسو ، مدافع میانی چپ ، نیز موظف بود که هنگام حرکت کاراسکو به جلو، موقعیت دفاع چپ را پوشش دهد، که این امر باعث شد این ترکیب از نظر تاکتیکی بین خط دفاعی سه نفره و چهار نفره انعطاف‌پذیر باشد.[۵۰] پس از تغییر ترکیب، اتلتیکو مادرید از نظر دفاعی مستحکم شد و سلسله پیروزی‌هایی از جمله پیروزی خانگی ۱-۰ مقابل بارسلونا را آغاز کرد. این روند، تیم را تا فوریه به برتری ده امتیازی نسبت به رئال مادرید و بارسلونا در رقابت قهرمانی لالیگا ۲۱–۲۰۲۰ رساند. با این حال، یک سری نتایج بد از فوریه تا آوریل به این معنی بود که اتلتیکو توسط چلسی از لیگ قهرمانان اروپا حذف شد و رئال مادرید قبل از روز آخر بازی، اختلاف امتیاز در لیگ را به ۲ امتیاز کاهش داد، به این معنی که اتلتیکو مادرید برای کسب قهرمانی به پیروزی در آخرین دور لالیگا نیاز داشت. به لطف گل لوئیس سوارز در دقیقه ۶۷، اتلتیکو مادرید سرانجام پس از پیروزی ۲-۱ خارج از خانه مقابل رئال وایادولید در روز آخر بازی، موفق شد دومین عنوان قهرمانی لالیگا را تحت هدایت سیمئونه کسب کند.[۵۱]

در ۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، اتلتیکو مادرید تمدید قرارداد سیمئونه را تا سال ۲۰۲۴ اعلام کرد و در همان اطلاعیه همچنین اعلام شد که اعضای کادر مربیگری او نیز قراردادهای خود را تمدید کرده‌اند.[۵۲]

۲۰۲۲ تاکنون: تمدید قرارداد و ثبت رکوردهای جدید

[ویرایش]

در ۹ نوامبر ۲۰۲۳، سیمئونه قرارداد خود را با اتلتیکو مادرید تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۷ تمدید کرد.[۵۳] بعداً در همان ماه، در ۲۸ نوامبر، او صدمین بازی خود در لیگ قهرمانان اروپا را در پیروزی ۳-۱ خارج از خانه مقابل فاینورد انجام داد و پس از الکس فرگوسن و آرسن ونگر، سومین مربی شد که با یک باشگاه به این موفقیت دست می‌یابد.[۵۴] در ۲۳ نوامبر ۲۰۲۴، او هفتصدمین بازی خود را با این باشگاه در تمام رقابت‌ها در پیروزی ۲-۱ مقابل آلاوز انجام داد.[۵۵]

افتخارات

[ویرایش]

بازیکن

[ویرایش]

اتلتیکو مادرید

اینتر میلان

لاتزیو

آرژانتین

سرمربی

[ویرایش]

استودیانتس

ریور پلاته

اتلتیکو مادرید

شخصی

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  1. ↑ "Acta del Partido celebrado el 18 de mayo de 2019, en Valencia" [Minutes of the Match held on 18 May 2019, in Valencia] (به اسپانیایی). Royal Spanish Football Federation. Archived from the original on 4 March 2021. Retrieved 3 July 2019.
  2. ↑ Jones, Mark. Bleacher Report (به انگلیسی) https://bleacherreport.com/articles/2672242-origins-of-el-cholo-remembering-diego-simeones-atletico-madrid-playing-career. Retrieved 2020-08-13. {{cite web}}: Missing or empty |title= (help); Unknown parameter |او به پویا ملقب می باشد و بسیار گنگ دارد عنوان= ignored (help)
  3. ↑ Lowe، Sid (۲۰۱۴-۰۳-۰۱). «Diego Simeone leads Atlético Madrid with passion into derby with Real | Sid Lowe» (به انگلیسی). The Guardian. شاپا 0261-3077. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۸-۱۳.
  4. ↑ Multiple sources:
  5. ↑ "Jens Fjellström ny tränare i Malmö FF (Jens Fjellström new coach in Malmö FF)". aftonbladet.se. 26 July 2016. Archived from the original on 16 August 2003. Retrieved 6 December 2006.
  6. ↑ Lowe, Sid (1 March 2014). "Diego Simeone leads Atlético Madrid with passion into derby with Real". The Guardian. Retrieved 19 June 2024.
  7. ↑ Miguélez, Jose (27 June 1997). "Simeone ficha por el Inter" [Simeone signs for Inter]. El País (به اسپانیایی). Retrieved 7 October 2021.
  8. ↑ Newman, Blair (30 March 2015). "How Sven-Goran Eriksson's Lazio won the Serie A title race of 1999-2000". The Guardian. Retrieved 19 June 2024.
  9. ↑ Bell, Henry (5 May 2022). "When Juve pipped Inter to the title in the greatest Serie A finale in history". The Guardian. Retrieved 19 June 2024.
  10. ↑ Torres, Diego (10 December 2004). "Simeone vuelve a dejar el Atlético" [Simeone leaves Atlético again]. El País (به اسپانیایی). Retrieved 7 October 2021.
  11. ↑ "Argentina v Bolivia, 02 February 1992". 11v11.com.
  12. ↑ "RSSSF Argentine international players". Rsssf.com. Archived from the original on 13 January 2010.
  13. ↑ Bobrowsky, Josef (9 June 2022). "Artemio Franchi Trophy 1993". www.rsssf.org. Retrieved 19 June 2024.
  14. ↑ "England's revenge". BBC Sport. 7 June 2002. Archived from the original on 6 January 2018. Retrieved 12 September 2014.
  15. ↑ Michael Cox (10 March 2014). "Unlike Simeone's Atletico, Seedorf's AC Milan still searching for identity". ESPN FC. Retrieved 26 July 2016.
  16. ↑ "Lazio:| Simeone 'Io in panchina? Prima o poi...'" (به ایتالیایی). Calcio Mercato. 25 May 2013. Retrieved 20 October 2014.
  17. ↑ Marco Fallisi (4 May 2016). "Simeone, alle origini del Cholo: da Pisa a Catania, dall'Inter alla Lazio leader nato" (به ایتالیایی). La Gazzetta dello Sport. Retrieved 18 July 2016.
  18. ↑ Parrone, Francesco (28 May 2016). "Bergomi: "Lippi cacciò Simeone, nessuno capì. Per tornare nell'Inter di ora serve coraggio"". FC Inter 1908 (به ایتالیایی). F.C. Inter 1908. Retrieved 26 October 2019.
  19. ↑ "Come giocava la Lazio dello scudetto" (به ایتالیایی). L'Ultimo Uomo. 11 January 2019. Retrieved 11 June 2024.
  20. ↑ Mattia Zangari (17 March 2015). "Simeone e le fonti di ispirazione:"Da giovane ammiravo Falcão, poi ho cominciato ad apprezzare Matthäus"" (به ایتالیایی). F.C. Inter News. Retrieved 18 July 2016.
  21. ↑ "Simeone, el gran estratega del fútbol argentino". Clarin.com. 31 October 2006. Archived from the original on 17 June 2009. Retrieved 10 November 2006.
  22. ↑ "El técnico se hace, sí, pero sobre todo nace". Archived from the original on 2008-01-08.
  23. ↑ "Guardian football". London: Football.guardian.co.uk. Archived from the original on 9 June 2011.
  24. ↑ "Simeone quits San Lorenzo post after dismal run". ESPN. 4 April 2010. Archived from the original on 26 December 2011. Retrieved 4 April 2010.
  25. ↑ "ESCLUSIVA TMW – Criscitiello: "Colpo Lo Monaco: Simeone a Catania"" [TMW EXCLUSIVE – Criscitiello: "Lo Monaco strikes: Simeone to Catania"]. Tutto Mercato Web (به ایتالیایی). 19 January 2011. Retrieved 19 January 2011.
  26. ↑ "Diego Pablo Simeone è il nuovo allenatore del Catania" (به ایتالیایی). Calcio Catania. 19 January 2011. Archived from the original on 27 July 2011. Retrieved 19 January 2011.
  27. ↑ "Catania, rescinde Simeone" [Simeone quits Catania]. Tutto Mercato Web (به ایتالیایی). 1 June 2011. Retrieved 1 June 2011.
  28. ↑ "Diego Simeone fue presentado como nuevo técnico de Racing Club" [Diego Simeone was introduced as new coach of Racing Club]. Racing Club de Avellaneda (به اسپانیایی). 21 June 2011. Archived from the original on 25 June 2011. Retrieved 21 June 2011.
  29. ↑ Quarrell, Dan (9 May 2012). "Europa League – Falcao inspires Atletico to Europa crown". EuroSport. Yahoo!. Archived from the original on 16 July 2012. Retrieved 9 May 2012.
  30. ↑ "Five players who crossed a fierce divide to win a league title". MARCA (به انگلیسی). 2021-05-25. Retrieved 2021-06-03.
  31. ↑ Martin, Richard (17 May 2014). "Barcelona 1 Atlético Madrid 1, La Liga: match report". The Daily Telegraph. Archived from the original on 12 January 2022. Retrieved 17 May 2014.
  32. ↑ "Chelsea bow out to superior firepower of Atlético Madrid". Guardian. 30 April 2014. Retrieved 2 May 2014.
  33. ↑ "Simeone squares up to Varane". Marca. 25 May 2014. Retrieved 25 May 2014.
  34. ↑ "Atletico Madrid: Simeone admits to mistake over injured Costa". BBC Sport. 25 May 2014. Retrieved 3 June 2014.
  35. ↑ "Diego Simeone: Atletico Madrid manager signs two-year contract extension". BBC Sport. 5 September 2017.
  36. ↑ Martin, Richard; Osmond, Ed. "Atletico clinch second spot, Bale leads Real rout". Reuters (به انگلیسی). Retrieved 18 May 2018.
  37. ↑ Malagón, Manuel (16 May 2018). "Simeone gana su sexto título como técnico del Atlético". Marca (به اسپانیایی). Unidad Editorial Información Deportiva, S.L.U. Retrieved 16 May 2018.
  38. ↑ "Simeone banned from Europa final touchline". ESPN.com. Retrieved 18 May 2018.
  39. ↑ Marsden, Rory. "Thomas Lemar Transfer Agreement with Atletico Madrid Announced by Monaco". Bleacher Report.
  40. ↑ Richards, Alex (4 July 2019). "Spain midfielder Rodri completes £62.8million transfer to Manchester City". mirror.
  41. ↑ "Alvaro Morata joins Atletico Madrid from Chelsea on loan". Sky Sports.
  42. ↑ "Atletico captain Gabi agrees to join Qatar's Al Sadd". The World Game. 4 July 2018.
  43. ↑ "Simeone's Long Lasting Atlético Madrid". MARCA. 12 December 2019.
  44. ↑ "Liverpool 2–3 Atletico Madrid (2–4 agg): Holders out of Champions League". BBC Sport (به انگلیسی). 11 March 2020. Retrieved 11 March 2020.
  45. ↑ "Simeone becomes Atleti coach with most top-flight wins". Atlético de Madrid. 27 June 2020.
  46. ↑ "Simeone becomes third coach with most games at single club in Spain top-flight". Atlético de Madrid. 7 July 2020.
  47. ↑ "Simeone reaches 200 LaLiga wins". Atlético de Madrid. 17 October 2020.
  48. ↑ "Simeone reaches milestone with 500th game in charge of Atletico Madrid". Goal.com. 30 December 2020.
  49. ↑ "Simeone Surpasses Aragones' Win Record as Atletico Madrid Boss". beIN Sports.
  50. ↑ "La Liga 2020/21: Atletico Madrid vs Barcelona - tactical analysis". 24 November 2020.
  51. ↑ "Atlético Madrid clinch La Liga title after Luis Suárez seals win at Real Valladolid". The Guardian. 22 May 2021.
  52. ↑ "Simeone signs contract extension until 2024". en.atleticodemadrid.com. Atlético Madrid. 8 July 2021. Retrieved 9 July 2021.
  53. ↑ "Club Atlético de Madrid - Simeone renews until 2027" (به انگلیسی). Club Atlético de Madrid. 2023-11-09. Retrieved 2023-11-10.
  54. ↑ "Diego Pablo Simeone celebrates 100 Champions League appearances". Atlético Madrid. 28 November 2023.
  55. ↑ "Simeone Celebrates His 700th Match with Atlético Madrid with an Epic Comeback". beIN SPORTS. 23 November 2024.

پیوند به بیرون

[ویرایش]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=دیگو_سیمئونه&oldid=43299248»