دوره ویکتوریا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو


دورهٔ ویکتوریا یا دورهٔ ملکه ویکتوریا، که گاه‌به‌گاه دورهٔ ویکتوریایی هم گفته می‌شود، دورهٔ اوج انقلاب صنعتی در بریتانیا و اوج امپراتوری بریتانیا بود.

پس از ویلیام چهارم، که خود جانشین جرج چهارم بود، در ۱۸۳۷، ملکه ویکتوریای ۱۸ساله به تخت نشست. دوران ۶۴سالهٔ سلطنت او در تاریخ انگلستان به «عصر ویکتوریا» شهرت دارد، که همزمان با به‌اوج‌رسیدن گسترهٔ مستعمرات انگلستان در سطح جهان بود.

در اواخر نیمی اول قرن نوزدهم، حزب محافظه‌کار بنیاد نهاده شد. عصر ویکتوریا همچنین، عصر تأسیس شرکت‌های نفتیِ مهمی چون شرکت نفت برمه، رویال داچ شل و شرکت نفت ایران و انگلیس است.

ویلیام گلادستون و بنجامین دیزرائیلی، به‌ترتیب از حزب لیبرال و محافظه‌کار، مهم‌ترین نخست‌وزیران دورهٔ ویکتوریا بودند. جنگ واترلو از نبردهای معروف این دوره است.

کتاب اصل انواع چارلز داروین در ۱۸۵۹ منتشر شد و انقلابی در دانش زیست‌شناسی پدید آورد. همچنین موجب تأثیرات فرهنگی بسیاری گشت.[۱]

فرانسیس هربرت بردلی، از فلاسفهٔ انگلیسی مهم سدهٔ نوزدهم است.

ملکه ویکتوریا در سال ۱۹۰۱ درگذشت و فرزندش ادوارد هفتم، از خاندان ساکس کوبورگ گوتا، به پادشاهی رسید.

پانویس[ویرایش]