پرش به محتوا

کابینه بریتانیا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
کابینه پادشاهی متحد
بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی
نمایه کلی
دولت بریتانیا
رهبرنخست‌وزیر بریتانیا
تعیین‌شدن توسطپادشاه بریتانیا
(مجلس عوام بریتانیا)
وبگاه

کابینه بریتانیا بدنه تصمیم‌گیری جمعی دولت اعلیحضرت است که شامل نخست‌وزیر و حدود ۲۲ وزیر است. کابینه بدنه نهایی تصمیم‌گیری قوه مجریه در سیستم وستمینستر در تئوری سنتی مشروطیت است. کابینه کمیته اجرایی شورای خصوصی علیاحضرت است. قانون وزارتخانه می‌گوید که وظیفه کابینه (و کمیته‌های کابینه) عمدتاً مربوط به مسائل مهم سیاست‌گذاری، مسائلی که برای عموم اهمیت حیاتی دارند و مسائلی که در مورد آنها بحث‌های حل نشده بین بخش‌ها وجود دارد.[۱]

اقتدار تصمیم‌گیری کابینه در دهه‌های گذشته کم شده و برخی دولت نخست‌وزیرانه را جایگزین آن می‌دانند.

تاریخچه[ویرایش]

حداقل تا قرن شانزدهم، مأموران دولتی دارای اموال، اختیارات و مسئولیت‌های جداگانه ای بودند که با مناصب جداگانه آنها توسط فرمان سلطنتی اعطا می‌شد و ولیعهد و شورای خصوصی بریتانیا تنها مقامات هماهنگ‌کننده را تشکیل می‌دادند. در انگلستان، عباراتی مانند "Cabinet Counsel"، به معنای توصیه‌هایی که به صورت خصوصی، در کابین یا کابینه به معنای اتاق کوچک، به پادشاه داده می‌شود می باشد.[۲] چارلز یکم یک «شورای کابینه» رسمی را از زمان پادشاهی خود در سال ۱۶۲۵ به عنوان شورای خصوصی یا «شورای خصوصی» آغاز کرد ولی اولین استفاده ثبت شده از «کابینه» به خودی خود برای چنین هیئتی از سال ۱۶۴۴ به دست آمد.[۲]

نظام مدرن کابینه در دوران نخست‌وزیری دیوید لوید جورج، ۱۹۱۶–۱۹۲۲، با ایجاد دفتر کابینه و دبیرخانه، ساختارهای کمیته و رابطه ای واضح تر با وزرای کابینه راه اندازی شد. البته رویه‌های رسمی کابینه تا حد زیادی منتشر نشده‌است. این پیشرفت ناشی از ضرورت‌های جنگ جهانی اول بود، جایی که تصمیم‌های سریع‌تر و هماهنگ‌تر در سراسر دولت به‌عنوان بخش مهمی از تلاش جنگی تلقی می‌شد. تصمیمات مربوط به سربازی اجباری، هماهنگی در سرتاسر جهان با سایر دولت‌ها در صحنه‌های بین‌المللی، و تولید تسلیحات به یک استراتژی کلی جنگ گره خورده‌است که می‌تواند توسط یک «کابینه جنگ» توسعه و نظارت شود. کشور پس از جنگ دچار بحران‌های پی در پی شد: اعتصاب عمومی بریتانیا در سال ۱۹۲۶، رکود بزرگ ۱۹۲۹–۱۹۳۲; ظهور بلشویسم پس از ۱۹۱۷ و فاشیسم پس از ۱۹۲۲، جنگ داخلی اسپانیا ۱۹۳۶؛ تهاجم به حبشه ۱۹۳۶; بحران جامعه ملل و تسلیح و احیای مجدد آلمان از سال ۱۹۳۳ که منجر به جنگ جهانی دوم شد. همه اینها مستلزم یک دولت بسیار سازمان یافته و متمرکز با محوریت کابینه بود.

ترکیب بندی[ویرایش]

نخست‌وزیر دربارهٔ اعضای کابینه تصمیم می‌گیرد.[۳] تعداد کل وزرای کابینه که مستحق دریافت حقوق هستند به ۲۱ نفر محدود شده‌است.[۴] ممکن است برخی از وزرا نیز مانند دادستان کل به عنوان شرکت کننده در کابینه تعیین شوند.[۵] کابینه درحقیقت کمیته ای از شورای خصوصی بریتانیا است و به این ترتیب، همه وزرای کابینه نیز باید مشاوران خصوصی باشند.[۶] اعضای کابینه بر اساس کنوانسیون پیل از میان اعضای دو مجلس پارلمان انتخاب می‌شوند، زیرا این کنوانسیون حکم می‌کند که وزرا فقط می‌توانند از مجلس عوام یا مجلس اعیان استخدام شوند، اگرچه این کنوانسیون در گذشته برای مدت کوتاهی شکسته شده‌است.[۷] کابینه در حال حاضر تقریباً به‌طور کامل از اعضای مجلس عوام تشکیل شده‌است.[۵]

منابع[ویرایش]

  1. "Ministerial Code" (PDF). gov.uk. August 2019. p. 4. Archived (PDF) from the original on 6 September 2019. Retrieved 20 April 2021.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ فرهنگ انگلیسی آکسفورد Cabinet
  3. "The Cabinet Manual" (PDF). Government of the United Kingdom. October 2011. p. 22. Archived (PDF) from the original on 15 April 2018. Retrieved 18 August 2021.
  4. Rhodes, Chris; Watson, Chris (6 August 2021). "Limitations on the number of Ministers" (PDF). Parliament of the United Kingdom. p. 6. Archived (PDF) from the original on 11 June 2015. Retrieved 18 August 2021.
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ "Ministers". Government of the United Kingdom. Retrieved 22 November 2022.
  6. Hennessy, Peter (2000). The Prime Minister: The Office and its Holders Since 1945. Penguin. pp. 47. ISBN 978-0-14-028393-8.
  7. Hennessy, Peter (2000). The Prime Minister: The Office and its Holders Since 1945. Penguin. pp. 47–8. ISBN 978-0-14-028393-8.