بهره‌کشی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

بهره‌کشی یا استثمار (به انگلیسی: Exploitation of labour) به معنای استفاده از ثمرهٔ کار دیگری است. بهره‌کشی در نظام‌های اجتماعی-سیاسی مختلف، اشکال مختلفی به خود می‌گیرد. چنان‌که در دوران فئودالیسم، استثمار عبارت بوده‌است از برداشت ثمرهٔ کار کشاورزان بر زمین توسط اربابان؛ و در نظام سرمایه‌داری بهره‌کشی به شکل استخراج ارزش اضافی به دست طبقهٔ سرمایه‌داران صنعتی از طبقهٔ کارگر به ظهور می‌رسد.[۱] و با استعمار بسیار فرق دارد.

به عنوان مثال ملموس برای کشور‌های در حال استثمار می‌توان به وضعیت ایران اشاره کرد که به علت موقعیت استراتژیک و خاص جغرافیایی و همچنین منابع طبیعی‌اش سال‌های زیادی تحت عنوان حکومت جمهوری اسلامی(که به ظاهر دشمن ابرقدرت‌های جهان و استبداد جهانی است) مورد استثمار و بهره‌وری ابرقدرت‌ها از منافع ملّی‌اش شده‌است.

ریشه اصلی به وجود آمدنِ استثمار، درک برتر عده‌ای از مردم جهان بر نقاط ضعف مردمِ ناآگاه دیگر نقاط است و با جدایی‌افکنی و ایجاد افراط‌گرایی مذهبی و... در میان مردمِ کشورِ هدف امکان‌پذیر است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. فرهنگ اندیشهٔ مارکسیستی- اثرویلیم باتومور- ترجمه اکبر معصوبیگی- نشر بازتب نگار- چاپ اول ۱۳۸۸-ص۶۰