ایالات مؤتلفه آمریکا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از ایالت‌های جنوبی)
پرش به: ناوبری، جستجو
ایالات مؤتلفه آمریکا
کشور به رسمیت شناخته نشده[۱][۲]
۱۸۶۱–۱۸۶۵
پرچم (با ۱۳ ستاره) نشان
شعار
Deo Vindice  (زبان لاتین)
"نگهدار ما، خداوند است"
سرود


     ایالت‌های مؤتلفه - به رنگ سبز
     ایالت‌ها و مناطقی که بدون اعلام جدایی، «حکومت جنوب» آنها را بخشی از سرزمین خود می‌انگاشت
پایتخت
زبان‌(ها) انگلیسی (دوفاکتو)
دولت جمهوری کنفدراسیونی
رئیس‌جمهور
 - ۱۸۶۱–۱۸۶۵ جفرسون دیویس
معاون رئیس
 - ۱۸۶۱–۱۸۶۵ الکساندر استیونز
قانونگذار Congress
 - Upper house Senate
 - Lower house House of Representatives
دوره تاریخی جنگ داخلی آمریکا
 - تشکیل کنفدراسیون ۴ فوریه ۱۸۶۱
 - ایجاد قانون اساسی ۱۱ مارس ۱۸۶۱
 - نبرد فورت سامتر ۱۲ آوریل ۱۸۶۱
 - محاصره ویکسبورگ ۱۸ مه ۱۸۶۳
 - نابودی ارتش ۹ آوریل ۱۸۶۵
 - انحلال کنفدراسیون ۵ مه ۱۸۶۵
مساحت
 - ۱۸۶۰۱ ۱۹۹۵۳۹۲کیلومترمربع (۷۷۰٬۴۲۵مایل‌مربع)
جمعیت
 - حدود ۱۸۶۰۱ ۹۱۰۳۳۳۲ 
     تراکم جمعیت ۴٫۶ /کیلومترمربع (۱۱٫۸ /مایل‌مربع)
 -  حدود بردگان۲ ۳۵۲۱۱۱۰ 
یکای پول
پیش از آن
به دنبال آن
ایالات متحده
ایالت کارولینای جنوبی
ایالت میسیسیپی
ایالت فلوریدا
ایالت آلاباما
ایالت جورجیا
ایالت لوئیزیانا
ایالت تگزاس
ایالت ویرجینیا
ایالت آرکانزاس
ایالت تنسی
ایالت کارولینای شمالی
ایالات متحده
  • ۱ این مساحت و جمعیت، شامل ایالت‌های میزوری و کنتاکی و منطقه مؤتلفه آریزونا نیست. مساحت آبی: ۵٫۷٪.
  • ۲ بردگان در این سر شماری محسوب شده‌اند سرشماری سال ۱۸۶۰
سومین و آخرین پرچم ملی و رسمی کنفدراسیون، معروف به «درفش آغشته به خون».[۳]

ایالات مؤتلفهٔ آمریکا (به انگلیسی: Confederate States of America) که در فارسی به نام‌های ائتلافیهٔ ایالات آمریکا و کشورهای مؤتلفهٔ آمریکا هم خوانده شده‌است،[۴] به اتحاد مجموعه‌ای از یازده ایالت جنوبی در کشور ایالات متحدهٔ آمریکا در بین سالهای ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵ میلادی اطلاق می‌شود. علت وجود سیزده ستاره در پرچم ایالات مؤتلفه، گرایش و هموندی دو ایالت کنتاکی و میزوری بود که بخشی از شهروندان آنها از شمال و قسمتی دیگر از ایالات استقلال طلب جنوب پشتیبانی می‌کردند.[۵]

جفرسون دیویس در طول جنگ داخلی آمریکا، مقام ریاست جمهوری ایالات مؤتلفهٔ آمریکا را برعهده داشت. دولت خودخواندهٔ وی توسط هیچ دولتی در جهان به رسمیت شناخته نشد. نهایتاً با شکست ارتش جنوب در جنگ داخلی آمریکا این واحد سیاسی مضمحل و ایالات شورشی به جمع ایالات متحدهٔ آمریکا بازگشتند.

پایتخت ایالات مؤتلفهٔ آمریکا، نخست، در شهر مونتگمری (آلاباما) بود که در ماه مه ۱۸۶۱ میلادی به شهر ریچموند در ایالت ویرجینیا تغییر یافت.[۶] طبق سرشماری سال ۱۸۶۰، جمعیت ریچموند بالغ بر ۳۷٬۹۱۰ نفر بود و بیست و پنجمین شهر بزرگ آمریکا محسوب می‌شد.[۷]

پاپ و ایالات مؤتلفه آمریکا[ویرایش]

پاپ پیوس نهم هرگز بیانیه یا اعلامیه ای را در پشتیبانی از ایالات مؤتلفه آمریکا امضا نکرد. اما در پاسخ به نامه ایکه جفرسون دیویس، در ۲۳ سپتامبر ۱۸۶۳ به او نوشته و درخواست کرده بود که پاپ، اروپاییان کاتولیک را از پیوستن به ارتش شمال (برای کسب تابعیت) منع و منصرف کند، پاپ، دیویس را «عالیجناب دیویس، پرزیدنت ایالات مؤتلفه آمریکا» خطاب می‌کند و تصویر خودش را امضا کرده، به یادگار ضمیمه پاسخ می‌کند.[۸] این احترام ساده که فاقد ارزش حقوقی بود، در قالب به رسمیت شناختن ایالات مؤتلفه (بصورت دفاکتو) و مجزا از «ایالات متحده آمریکا» قلمداد شده‌است.[۹][۱۰] پاسخ پاپ منجر شد که کنگره ایالات متحده آمریکا، روابط دیپلماتیک با ایالات پاپی را ممنوع کند.[۱۱]

رابرت لی، پس از پایان جنگ برای استقلال جنوب، با نشان دادن تصویر «پیوس نهم» به یکی از میهمانان خود، گفته بود:

پاپ تنها فرمانروای اروپایی بود که حکومت ستمدیده ما را به رسمیت شناخت…[۱۲]

ایالات مؤتلفه و دیدگاه هِنری منکن[ویرایش]

هنری مِنکن، از روزنامه نگاران معروف آمریکایی در شهر بالتیمور، در مقاله‌ای مورخ سپتامبر ۱۹۳۰، با فرنام “ فاجعه اپومَتیکس " (شهرک و محلی که ژنرال لی و ارتش ایالات موتلفه تسلیم ارتش فدرال شدند)، می‌نویسد:

بلای جنگ داخلی، نجیب‌زادگان جنوبی را بیچاره و منزوی کرد. هزاران تن از بهترین جوانانشان، جان خود را در جنگ از دست دادند و آنها که از مهلکه جان سالم بدر بردند، به شمال مهاجرت کرده، سر و سامانی دوباره گرفتند و شهروندان قانونمندی شدند. شهر من، بالتیمور، از این مهاجرت سود برده و در گستره فرهنگی و مادی، غنی تر شده‌است.

اگر امروز، موطن من از دیگر اماکن پر جمعیت آمریکا، کمتر به فساد کشانده شده، این موهبت را مدیون مردمانی هستیم که از ایالت ویرجینیا به این سمت و سو آمده‌اند – مردمانی که دست خالی با شکم‌های گرسنه ولی خوش رفتار، نیک نهاد و مؤدب بودند. در موطن خودشان، بسیاری دلتنگ و دلواپسشان بودند. در طول سالهای بعد از جنگ، نخست، شارلاتان‌های شمالی سرزمینشان را چپاول کردند و اگر این بسنده نمی‌کرد، در مرحله بعدی، قربانی رفتار سفید پوستان سخیف و بی‌هویت شدند…[۱۳]

نامه آبراهام لینکلن به الکساندر استیونز[ویرایش]

لینکلن در نامه ای مورخ ۲۲ دسامبر ۱۸۶۰، دو روز پس از جدایی کارولینای جنوبی. به الکساندر استیونز اطمینان داده و تأکید می‌کند که "... حکومت فدرال کوچک‌ترین دخالتی در مسئله برده داری در جنوب نخواهد کرد، لذا ایالت‌های جنوبی، نمی‌باید از دخالت حکومت فدرال در باب برده داری یا در موارد دیگر مربوط به برده داری، نگرانی ای داشته باشند… "[۱۴][۱۵]

طرح کوروین برای پیشگیری از جدایی جنوب[ویرایش]

در ماه‌های پیش از آغاز جنگ داخلی (مارس ۱۸۶۱ میلادی)، کنگره ایالات متحده آمریکا، متممی را به قانون اساسی پیشنهاد می‌کند. این متمم از سوی توماس کوروین، نماینده ایالت اهایو ارایه شد. هدف آن، پیشگیری از جدایی ایالت‌های جنوبی و ترغیب ایالت‌های مرزی (ما بین جنوب و شمال مانند کنتاکی، میزوری و مریلند)[۱۶] برای پرهیز از پیوستن به ایالات مؤتلفه جنوب بود.[۱۷]

این طرح، کنگره را از دخالت در نهادهای ایالتی (و یا لغو و تعطیل آن نهادها) منع می‌کرد (در ۱۸۶۱، برده داری نیز شامل این نهادهای ایالتی می‌شد).[۱۸][۱۹]

متن متمم کوروین، به این مضمون بود:

هیچ ماده الحاقی یا متممی که به کنگره ایالات متحده آمریکا این اختیار را بدهد تا اقدامی در لغو یا دخالتی در امور و نهادهای بومی ایالت‌ها بکند، وضع و تصویب نخواهد شد و این عدم دخالت، شامل نهاد بهره‌کشی از توان و خدمتکاری دیگر افراد در ایالت‌ها نیز می‌شود.[۲۰]

در دوم ماه مارس ۱۸۶۱، این طرح در مجلس آمریکا با ۱۳۶ رأی موافق و ۶۵ رأی مخالف، به تصویب می‌رسد. مجلس سنای ایالات متحده آمریکا نیز، بدون تغییر دادن طرح، آن را به تصویب رسانده و برای مرحله نهایی (قانونی شدن متمم)، طرح متمم را به مجلس ایالت‌ها روانه می‌کند.[۲۱]

اگر این طرح، به تصویب ایالت‌ها می‌رسید، برده داری برای همیشه در قانون اساسی نهادینه می‌شد و از دخالت یا لغو آن (از سوی کنگره) مصون می‌ماند.[۲۲] به عبارت دیگر، از ایالت‌های جنوبی، به این صورت دلجویی شده بود که اگر در پی جدایی نباشید، دولت فدرال در نهاد برده داری هیچ دخالتی نخواهد کرد. آبراهام لینکلن با این طرح موافق بود.[۲۳] پروفسور تاماس دی لورنزو[۲۴] و پروفسور دانالد لیوینگستون،[۲۵] با در نظر گرفتن این متمم، برده داری را دلیل اصلی آغاز جنگ نمی‌دانند و مسبب عمده را فشارهای اقتصادی حکومت شمال (تعرفه‌های سنگین برای واردات ایالات جنوبی از اروپا و گمرک‌های بالای ۴۰٪) قلمداد می‌کنند.[۲۶][۲۷]

مقایسه میزان درآمد سرانه[ویرایش]

اصلی - یک اسکناس صد دلاری ایالات مؤتلفه آمریکا به تاریخ در ۲۲ دسامبر، ۱۸۶۲. صادر شده در جریان جنگ داخلی آمریکا (۱۸۶۱–۱۸۶۵).

بر پایه سر شماری‌ایکه هر ده سال یک بار در آمریکا صورت می‌گیرد، در ۱۸۶۰ میلادی (یک سال پیش از آغاز جنگ داخلی) و بر میزان درآمد سرانه، ۱۲ ایالت ثروتمند آمریکا، همگی در جنوب واقع شده بودند. ایالت میسیسیپی، با درآمد سرانه ۲۱۲۸$ و ایالت کارولینای جنوبی با ۲۰۱۷$، ثروتمندترین ایالت‌های آمریکا در آن دوره بودند.

کنتیکت، در قالب ثروتمندترین ایالت شمال، در رده سیزدهم قرار داشت و این در حالی است که درآمد سرانه اش تنها ۳۶٪ ایالت میسیسیپی بود (۷۷۱$).

حتی با احتساب بردگان (به عنوان افراد بالقوه صاحب درآمد)، باز هم ایالت میسیسیپی با درآمد سرانه ۹۵۴$ در رده یکم قرار می‌گرفت. در میان ۳۵ ایالت آن زمان، فقیرترین ایالات‌ها، میشیگان، ویسکانسین، مین و مینه‌سوتا بودند.

ایالت نیویورک با درآمد سرانه ۵۹۷$ در رتبه بیستم و ماساچوست در ردهٔ هجدهم جای داشتند. بر اساس آماری که در حد فاصل سالهای ۲۰۱۴–۲۰۱۰ گرفته شده، میسیسیپی فقیرترین ایالت آمریکاست. کارولینای جنوبی در مقام چهل و سوم قرار دارد. .[۲۸][۲۹]

تالار تندیس‌ها در کنگره آمریکا[ویرایش]

تندیس جفرسون دیویس در تالار کنگره کنونی آمریکا

در تالار اصلی کنگره ایالات متحده آمریکا، ۸ مجسمه مرمری (یا برنزی) از سیاستمداران و افسران عالیرتبه ایالات مؤتلفه آمریکا نصب شده‌است. بر پایه قوانین آمریکا، هر ایالت می‌تواند با هزینه محلی خود، ۲ مجسمه از بزرگان و نام آوران خود را در این تالار قرار دهد که در مجموع، شمار این تندیس‌ها به ۱۰۰ فقره بالغ می‌شود:[۳۰]

  1. رابرت لی: فرمانده کل ارتش جنوب، زاده ایالت ویرجینیا - تندیس برنزی
  2. جفرسون دیویس: رئیس‌جمهور ایالات مؤتلفه، زاده ایالت میسیسیپی – تندیس برنزی
  3. جیمز زکریا جورج: سرهنگ سواره نظام ارتش جنوب، زاده ایالت میسیسیپی - تندیس برنزی
  4. الکساندر استیونز: معاون رئیس‌جمهور ایالات مؤتلفه، زاده ایالت جورجیا - تندیس مرمری
  5. جوزف ویلر: سپهبد ارتش جنوب، زاده ایالت آلاباما - تندیس برنزی[۳۱]
  6. وید همپتون سوم: سپهبد ارتش جنوب و بعدها فرماندار ایالت کارولینای جنوبی - تندیس مرمری
  7. زب یولین بئرد وَنس: سرهنگ ارتش جنوب و بعدها فرماندار ایالت کارولینای شمالی - تندیس برنزی
  8. ادموند کربی اسمیت: سپهبد ارتش جنوب، زاده ایالت فلوریدا - تندیس برنزی[۳۲]

سکه نیم دلاری - ۱۹۲۵[ویرایش]

سکه یادبود سرباز جنوب

شصت سال پس از پایان جنگ داخلی، در ۱۹۲۵ میلادی، ضرابخانه ایالات متحده آمریکا، یک سکه ۵۰ سنتی را به یادبود افسران ارتش جنوب تولید و تکثیر می‌کند. بر روی این سکه، تصاویر ژنرال لی و ژنرال استون‌وال جکسن سوار بر اسب نگاشته شده‌است. بر پشت سکه، جمله ای به این مضمون وجود دارد: «به یادبود دلاوری سرباز جنوب». این سکه برای کمک به اتمام پروژه کنده کاری بر روی کوه استون مانتن،[۳۳] ضرب شده بود.[۳۴] تعداد این سکه‌ها، به یک میلیون و سیصد و ده هزار می‌رسد.[۳۵]

کنده کاری بر روی کوه استون مانتن، ایالت جورجیا - نقش‌های ژنرال لی، جفرسون دیویس و استون وال جکسون[۳۶]

منابع[ویرایش]

  1. McPherson, James M. (2009). This Mighty Scourge: Perspectives on the Civil War. Oxford University Press. p. 65. ISBN 978-0-19-539242-5. 
  2. برگ کتاب در گوگل
  3. ویکی‌پدیای انگلیسی
  4. دائرةالمعارف فارسی، ص ۱.
  5. ایالت‌های مرزی در جنگ داخلی، ویکی‌پدیای انگلیسی
  6. Capital Cities of the Confederacy
  7. en:Confederate States of America#Rural and urban population جمعیت شهرهای جنوب در دوران جنگ داخلی - ویکی‌پدیای انگلیسی
  8. The Southern Confederacy and the PopeJohn BigelowThe North American ReviewVol. 157, No. 443 (Oct., 1893), pp. 462-475
  9. Easton, Clement (1961). History of the Southern Confederacy. Simon and Schuster. p. 84. ISBN 978-0-02-908710-7. Retrieved 2016-10-05. 
  10. Michael P. Foley (2005). Why Do Catholics Eat Fish on Friday?: The Catholic Origin to Just About Everything. Palgrave Macmillan. p. 129. 
  11. "5 things you didn't know about popes and presidents". CNN. 25 March 2014. Retrieved 2014-03-27. 
  12. Allen, F. (1999). Jefferson Davis, Unconquerable Heart. University of Missouri Press. p. 441. ISBN 978-0-8262-6000-0. Retrieved 2017-02-17. 
  13. مقاله هنری منکن در نشریه مرکوری
  14. Basler, Roy (1953). The Collected Works of Abraham Lincoln. Rutgers University Press. p. 160. ISBN 978-0-8135-0172-7. 
  15. Lee, Alton R., Ohio History Journal, January 1961, Volume 70, No. 1 – page 17
  16. ایالت‌های مرزی در دوران جنگ داخلی، ویکی انگلیسی
  17. Morison, Samuel Eliot (1965). The Oxford History of the American People. Oxford University Press. p. 609. ISBN 978-0-19-500030-6. 
  18. "Constitutional Amendments Not Ratified". United States House of Representatives. Archived from the original on 2012-07-02. Retrieved 2013-11-21. 
  19. Walter, Michael (2003). "Ghost Amendment: The Thirteenth Amendment That Never Was". Retrieved 4 August 2016. 
  20. متمم کوروین - ویکی‌پدیای انگلیسی
  21. Christensen, Hannah (April 2017). "The Corwin Amendment: The Last Last-Minute Attempt to Save the Union". The Gettysburg Compiler. Retrieved November 2, 2017. 
  22. "A proposed Thirteenth Amendment to prevent secession, 1861". The Gilder Lehrman Institue of American History. Retrieved November 2, 2017. 
  23. Magness, Philip W. "Abraham Lincoln and the Corwin Amendment". US Economic & Political History. Retrieved November 2, 2017. 
  24. https://en.wikipedia.org/wiki/Thomas_DiLorenzo
  25. https://en.wikipedia.org/wiki/Donald_Livingston
  26. Wile, Anthony (June 3, 2013). "Thomas DiLorenzo: More on the Myth of Lincoln, Secession and the 'Civil War'". LewRockwell.com. Retrieved November 2, 2017. 
  27. Livingston, Donald (December 2015). "The Real Reason the South Seceded". Abbeville Institute. Retrieved November 2, 2017. 
  28. انستیتوی ابی ویل - سرشماری سال ۱۸۶۰
  29. ایالت‌ها بر پایه درآمد سرانه - ویکی انگلیسی
  30. ویکی‌پدیای انگلیسی، تالار تندیس‌ها در کنگره
  31. ویکی انگلیسی
  32. ویکی انگلیسی
  33. کنده کاری بر روی کوه، ایالت جورجیا، ویکی انگلیسی
  34. سکه یادبود - ویکی انگلیسی
  35. https://www.ngccoin.com/coin-explorer/silver-commemoratives-pscid-71/1925-stone-mountain-50c-ms-coinid-19378
  36. ویکی‌پدیای انگلیسی، استون مانتن