اتحاد مبارزان کمونیست

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اتحاد مبارزان کمونیست (به اختصار: امک) سازمانی ایرانی و کمونیستی بود که توسط منصور حکمت و حمید تقوایی در آذر ۱۳۵۷ پایه‌گذاری شد.

امک مجموعه بحث‌های خود را با ترم مارکسیسم انقلابی معرفی می‌کردند. مهمترین اثر پایه‌ای آن جزوه «اسطوره بورژوازی ملی و مترقی» بود که توسط منصور حکمت نوشته شد. عده‌ای از فعالان خط سه از سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر و سازمان رزمندگان آزادی طبقه کارگر مواضع اولیه این گروه را کپی برداری از مواضع تقی شهرام چهره اصلی بخش منشعب و مارکسیست سازمان مجاهدین خلق ایران می‌دانستند. اعضای اتحاد مبارزان کمونیست که اغلب از فعالان خارج کشوری بودند سواد تئوریک بیشتری از فعالان داخل داشتند و با اشاعه نظریات خود، مخصوصاً در نقد رادیکال و چپ از پوپولیسم (همه خلقی) که در نگاه اتحاد مبارزان کمونیستی گریبان جنبش کمونیستی ایران را در آن مقطع گرفته بود و پایه انحرافات اساسی از برخورد طبقاتی و کارگری به مسایل و گره گاه‌های سیاسی بود، توانستند در میان جریان‌های چپ نفوذ پیدا کنند.

این پروسه همزمان بود با اتفاقات مهم در عرصه سیاست نظیر اشغال سفارت آمریکا توسط نیروهای دانشجویان پیرو خط امام و نیز جنگ عراق با ایران. در حالیکه بسیاری از نیروهای چپ، به دلیل اینکه نه طبقه کارگر بلکه «خلق» را نیروی انقلابی می‌دانستند در این برهه به دنباله روی از این یا آن جناح حاکمیت، و یا «دفاع از میهن» در مقابل «دشمن متجاوز» پرداختند. در برابر امک با توضیح اینکه در زمان حاکمیت طبقات غیر کارگر، و جمهوری اسلامی به عنوان چنان حاکمیتی، هر گونه دفاع از میهن حرکتی شوونیستی است، در برابر دفاع از میهن و تئوری‌های مرتبط با ان موضع مخالف گرفت.

اتحاد مبارزان کمونیست سه سال پس از تأسیس و در پی سرکوب فزاینده از سوی جمهوری اسلامی، مقر خود را به کردستان عراق برده و به عنوان متحد ایدئولوژیک و عملیاتی کومله عمل کردند و سرانجام در سال ۱۳۶۱ امک، و کومله با اتحاد با یکدیگر و سایر برخی منفردین حزب کمونیست ایران را تشکیل دادند.

منابع[ویرایش]