کرسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کرسی زغالی
کرسی

کرسی (که در افغانستان 'صندلی' گفته می‌شود)، وسیله‌ای است که برای گرم شدن در زمستان در خانه‌ها استفاده می‌شود.

طرز کار[ویرایش]

کرسی تشکیل شده‌است از میزی کوتاه که در زیرش منقلی پُر از ذغال‌های مرغوب، دیرسوز و کم‌دود گداخته قرار داده شده و لحاف بسیار بزرگی بر روی آن نهند تا گرمای حاصل از منقل از زیر میز خارج نشده و به هدر نرود. برای نشستن و خوابیدن افراد دور کرسی معمولاً از چند متکا، بالش و پشتی استفاده می‌شود. در این اواخر کرسی نفتی و کرسی برقی نیز درست شده بود. بطور سنتی، برای گرم کردن کرسی از بخاری‌های ذغالی استفاده می‌کردند ولی با پیشرفت فناوری، به تدریج از بخاری الکتریکی نیز استفاده می‌شد.[۱]

جایگاه فرهنگی[ویرایش]

کرسی جایگاهی ویژه در فرهنگ و سنت ایرانی داشته‌است و از لوازم فرهنگ سنتی آن به شمار می‌رفته‌است. شب یلدا، یکی از جشن‌های سنتی ایرانیان در اوایل زمستان است که نقش کرسی در جمع کردن اعضای خانواده به دور گرمای آن مشهود بوده‌است.[۲]

جای نشستن افراد در کنار کرسی به نقش شان در خانواده مرتبط است. معمولاً جایگاه بزرگسال‌ترین فرد خانواده آن پله‌ای از کرسی است که دورترین فاصله را از در اتاق دارد و جایگاه خردسالان جایی است که نزدیکتر به در اتاق است.

خطرات کرسی[ویرایش]

مهمترین خطر کرسی خفگی در اثر گاز مونوکسید کربن حاصل از ذغال نیم سوز است که در اصطلاح عامیانه آنرا دودی شدن می‌گویند.

سوختگی پا نیز از خطرات دیگر کرسی است.

اصطلاحات مرتبط به کرسی[ویرایش]

  • پله: به هر یک از چهار ضلع کرسی یک پله‌ی کرسی گفته می‌شود.
  • چاله‌ی کرسی: گودالی است جهت نهادن زغالهای آتشین که در زیر کرسی و در نقطه‌ی میانی آن موقعیت دارد.
  • لحاف‌کرسی: لحاف ضخیم روی کرسی
  • روکرسی: پارچه‌ای که روی لحاف‌کرسی گذاشته می‌شود تا آن را از لکه‌های مواد غذایی محافظت کند.

منابع[ویرایش]

  1. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Korsi»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۰).‎
  2. «زمستان در تهران قدیم-کرسی»(فارسی)‎. وب‌گاه فریا. بازبینی‌شده در مرداد ۱۳۸۹. 

پیوند به بیرون[ویرایش]