کایلی مینوگ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

این مقاله به تمیزکاری نیاز دارد. لطفاً آن را تا جایی که ممکن است از نظر املا، انشا، چیدمان و درستی بهتر کنید. سپس این الگو را از بالای مقاله حذف کنید. محتویات این مقاله ممکن است غیرقابل اعتماد و نادرست یا جانبدارانه باشد یا قوانین حقوق پدیدآورندگان را نقض کرده باشد.

کایلی مینوگ
اطلاعات هنرمند
تولد	۲۸ می ‌۱۹۶۸
اصل/ملیت	استرالیایی
سبک‌ها	Dance-pop، Europop، Hi-NRG، Eurodance، Club/Dance، Pop/Rock، Adult Contemporary
فعالیت(ها)	آهنگ ساز-خواننده، بازیگر
مدت فعالیت	۱۹۸۷ تا کنون(خواننده); ۱۹۷۹ تا کنون(بازیگر)
ناشر(ها)	Mushroom، PWL، Deconstruction، Parlophone، Geffen، Capitol
وب‌گاه	Kylie.com

کایلی اَن مینوگ (به انگلیسی: Kylie Ann Minogue) (زادهٔ ۲۸ می ‌۱۹۶۸) از خواننده و ترانه‌سرای استرالیایی است. او موفق شده جوایز گرمی و آریا اواردز را از آن خود کند. کایلی گاه به کار بازیگری نیز مشغول بوده‌است.

وی قبل از اینکه خود را به عنوان یک خواننده پاپ مطرح کند، با نقش خود در نمایش تلویزیونی همسایه‌ها در اواسط دههٔ ۸۰ به شهرت رسید. بنا بر گفتهٔ «وارنز میوزیک استرالیا» نا کنون ۲۰ میلون نسخه از آلبوم‌های این خواننده و ۲۰ میلیون نسخه از تک‌آهنگ‌های او به فروش رفته‌است..^[۱]

کایلی بعد از امضای قراردادی با کمپانی انگلیسی Stock, Aitken & Waterman موفق به فروش بالای یک سری از کارهای خود شد. شهرت Kylie در اوایل دهٔ ۹۰ کاهش یافت و منجر شد که وی از Stock, Aitken & Waterman جدا شود. مینوگ خود را از شیوهٔ پیشینش جدا کرد، و سعی کرد خود را خواننده و ترانه سرای مستقل نشان دهد. پروژه‌های او با وجود تبلیغات وسیع در سطح جهانی به موفقیت دست نیافتند و موحب شدند آلبوم‌های او تا کنون با فروش پایینی روبه رو شوند. در سال ۲۰۰۲ او به عنوان یک خوانندهٔ dance-pop و همراه موزیک ویدئوهای مهیج و کنسرت‌های همیشگی شهرت خود را بازیافت.

مینوگ یکی از طولانی ترین و موفق ترین سالهای شغلی را به عنوان یک اجراکننده در موسیقی پاپ معاصر داشته‌است و در اروپا و استرالیا به یکی از مشهور ترین افراد هم‌عصر خود تبدیل شده. در استرالیا بعد از انتقادهای شدید بعضی از منتقدان، به‌دلیل موفقیت‌هایش به شهرت رسید. او رکورد فروش بلیت را به خاطر یک تور و اجرای یک خوانندهٔ زن در اختیار دارد.^[۲] و در ARIA singles chart نه ترانهٔ رتبهٔ یکی را کسب کرده‌است.

فهرست مندرجات ۱ دوران کودکی و آغاز ۲ Recording and Performing Career ۲.۱ Stock, Aitken and Waterman: ۱۹۸۷-۱۹۹۹ ۳ Deconstruction -۱۹۹۳-۱۹۹۸ ۴ Parlaphone - سال ۱۹۹۹ تا کنون ۵ سرطان سینه ۶ بهبود ۷ بازگشت به اجرا ۸ به عنوان بازیگر ۹ پانویس ۱۰ منبع ۱۱ پیوند به بیرون

[ویرایش] دوران کودکی و آغاز

کایلی مینوگ در ملبورن استرالیا به دنیا آمد. پدر استرالیایی او، Ron Minogue یک حسابدار از خانوادهٔ Country Clare ایرلند است و مادر متولد ولز او Carol Jones، در کودکی از Maesteg ولز در سال ۱۹۹۵ به تاونزویل Townsville در کوئینزلند استرالیا مهاجرت کرد.^[۳] کایلی، در میان سه فرزند خانواده از دوتای دیگر بزرگ‌تر است. دنی مینوگ خواهر او (با نام کامل Danni Jane Minogue) نیز خوانندهٔ پاپ است و برادر او، براندن (Brendan) نیز به عنوان یک عکای خبری در استرالیا کار می‌کند.^[۳] همهٔ آن‌ها در دبیرستان کمبروِل (Camberwell) در حومهٔ شرقی ملبورن درس خوانده‌اند.

خواهران مینوگ، فعالیتشان را ازکودکی در تلویزیون استرالیا شروع کردند. کایلی از یازده سالگی در نمایش‌های نلویزیونی مانند Skyways، The Sullivans و The Henderson Kids ظاهر شد. دنی برادر کایلی به عنوان اجراکنندهٔ برنامه‌ای مربوط به موسیقی با نام Young Talen Time که هفتگی پخش می‌شد، به موفقیت دست یافت. کایلی تا سال ۱۹۸۶ و بعد از حضور در سریال تلویزیونی همسایه هاNeighbours در سایهٔ شهرت خواهر خود دَنی بود. مینوگ کاراکتر Charlence Mitchel را بازی کرد، داستانی که موجب خلق رایطه‌ای عاشقانه میان کاراکتر او و کاراکتر کسی که بعدا دوست پسر واقعی او با نام Jason Donovan گشت. این رابطه در اپیزودی مربوط به یک عروسی به اوج خود رسید و تماشاگران فراوانی را جلب کرد.^[۴]

او با دریافت چهار جایزهٔ Logic Awards که شامل جایزهٔ Golden Logic برای مشهورترین بازیگر تلویزیونی کشور بود، به همگان معرفی شد؛ که البته نتایج با آرای مردم مشخص شده‌بود.^[۵] سریال Neighbours در سال ۱۹۸۶ در انگلستان به نمایش درآمد و به موفقیت‌های بسیار بالایی دست یافت.

[ویرایش] Recording and Performing Career

[ویرایش] Stock, Aitken and Waterman: ۱۹۸۷-۱۹۹۹

در طی کنسرت خیرخواهانهٔ کلوب فوتبال Fitzory که همراه دیگر اعضای گروه بازیگری همسابه‌ها برگزار شد، مینوگ، ترانهٔ The Loco-Motion(نوشته شده توسطGoffin و King) را اجرا کرد و پس از آن قراردادی را با Mushroom Records در سال ۱۹۸۷ امضا کرد.^[۶]

این ترانهٔ استرالیایی که به عنوان یک تک‌آهنگ منتشر شد و به Locomotion تغییر نام داد، هفت هفته را در صدر Australian music chart سپری کرد و پرفروش‌ترین تک‌آهنگ آن سال شد. این موفثیت موجب شد که مینوگ با مدیر اجرایی Mushroom Records یعنی Gary Ashley، به منظور همکاری با Stock, Aitken and Waterman به لندن سفر کند. آن‌ها اطلاعات کمی از این خواننده داشتند و فراموش کرده بودند که kylie درحال آمدن است، در نتیجه ترانهٔ I should Be So Lucky را وقتی مینوگ بیرون از استودیو منتظر بود نوشتند.^[۷] این ترانه به رتبهٔ یک در UK و استرالیا رسید و در بسیاری از مناطق دنیا به یکی از ترانه‌های موفق تبدیل‌شد. نخستین آلبوم او با نام Kylie که مجموعه‌ای از آهنگ‌های Dance-pop بود، به رتبهٔ یک در British album chart رسید و پرفروش‌ترین آلبوم سال شد. از این آلبوم هفت میلیون نسخه به فروش رفت که بیشترین فروش، در اروپا و آسیا بود.این آلبوم شامل شش تک‌آهنگ موفق بود. در دسامبر ۱۹۸۸، Turn It into Love، پرفروش ترین تک‌آهنگ در ژاپن شد. در ایالات متحده و کانادا، این آلبوم به فروش چندان جالبی نرسید، اما نسخهٔ اصلاح شدهٔ The Loco-Motion به رتبهٔ سه در US Billboard Hot ۱۰۰ Chart و رتبهٔ یک در Canadian Singles Chart رسید.It’s No Secret تنها در آمریکا منتشر شد و رتبهٔ ۳۷ را در اوایل ۱۹۸۹ کسب کرد.در اواخر ۱۹۸۸ مینوگ، سریال تلویزیونی همسایه‌ها را رها کرد تا بر حرفهٔ موسیقی خود تمرکز کند.

ترانهٔ Especially for You که یک همخوانی توسط کایلی و Jason Donovan بود به موفقیتی بزرگ در اوایل ۱۹۸۹ در UK تبدیل شد. یکی از منتقدان به نام کوین کیلیان نوشت: «بسیار بد... موجب شد ترانهٔ Endless Love دایانا رس و لیونل ریچی، به مانند صدای ماهلر باشد.»^[۸] او گاهی در طی سال‌های آتی، با واژهٔ طوطی آوازه‌خوان به وسیلهٔ منتقدانش ارجاع داده می‌شد.^[۹] نقد کریس ترو دربارهٔ آلبوم کایلی برای All Music Guide با ذکر کردن این‌که «جذابیت وی، این ترانه‌های به نسبت بی‌روح را قابل تحمل می‌کند»اظهار می‌کند که جذبهٔ مینوگ، از محدودیت‌های موسیقی او پیشی گرفته‌است.^[۱۰] آلبوم بعدی او، Enjoy Yourself که شامل چندین تک‌آهنگ موفق بود، در UK، اروپا و استرالیا به موفقیت رسید، اما در شمال آمریکا به فروش خوبی نرسید و شرکت آمریکایی طرف قرارداد او، Geffen Records از ادامهٔ همکاری با کایلی منصرف شد. کایلی، نخستین کنسرت خود را با نام Enjoy Yourself Tour در UK، فرانسه، بلژیک و استرالیا شروع کرد. در این زمان بود که The Herald Sun ملبورن نوشت که اکنون زمان ترک کردن عقاید افراد خودبین و مواجهه با حقیقت است...او یک ستاره‌است.^[۱۱] قرارداد مینوگ به موفق ترین قرارداد Stock, Aitken & Waterman تبدیل شده‌بود و به خاطر اظهار نظر منتقدان که آلبوم دوم او را تنها یک کپی بی‌ارزش از آلبوم اول او می‌دانستند، تصمیم گرفته‌شد که کایلی، خود فرم کلی موسیقی‌اش را تنظیم کند.

آلبوم (Rhythm of Love (۱۹۹۰ گونه‌ای پیچیده تر و بزرگسالانه‌تر از موسیقی Dance را معرفی کرد و همجنین علامتی بر مخالفت با گروه تهیه کننده‌اش و وجههٔ اجتماعی یک دختر میانسال بود.مینوگ با اطمینان از اینکه این بار با استقبال مخاطبان بزرگسال بیشتری قرار می‌گیرد، کنترل موزیک ویدئو‌هایش را بر عهده گرقت. در آغاز این امر، وی درBetter the Devil You Know خود را فرد به بلوغ رسیده‌ای معرفی کرد.رابطهٔ او با خوانندهٔ اصلی INXS، مایکل هوچنس به او کمک کرد تا مقبولیت بیشتری را از طرف بزرگسالان دریافت کند. هوچنس نیز بیان کرد که محبوب ترین تفریح او تحریف کردن Kylie بوده و ترانهٔ معروف INXS را با نام Suicide Blonde در رابطه با این موضوع نوشت.

سینگل‌های آلبومRhythm of Love به خوبی در استرالیا و اروپا به فروش رفت و در nightclub‌های بریتانیا نیز مشهور شد. در این جا بود که مینوگ به عنوان خواننده‌ای خوش سلیقه و شیک پوش از طرف افراد بزرگسالی که آن‌ها را هدف گرقته بود معرفی شد. وقتی که Shocked در جدول Top ۱۰ سال ۱۹۹۱بریتانیا قرار گرفت، او نخستین خواننده‌ای شد که سیزده سینگل نخستشان در جدول Top ۱۰ قرار گیرد.با وجود این که این البوم تقریباً در آمریکا به فروش نرفت، Shocked همچنان نیز در بعضی از کلوپ‌ها و ایستگاه‌های رادیویی پخش می‌شود.در می‌۱۹۹۰، کایلی که ۲۲ سال داشت، همراه گروه Beatles، ترانهٔ Help را در مقابل ۲۵۰۰۰ جمعیت در کنسرت John Lennon: The Tribute Concert در کناره‌های رودخانهٔ Mersey در لیورپول اجرا کرد  ؟ Sean Lennon و Yoko One از مینوگ به خاطر پشتیبانی از بنیاد خیریهٔ John Lennon تشکر کردند و این در حالی بود که رسانه‌ها نیز نسبت به اجرای او نظر مثتبی داشتند.The Sun نوشت: "ستارهٔ نمایش‌های تلویزیونی، Scouser‌ها را تحت تأثیر قرار داد.کایلی مینوگ لیاقت تمجید‌ها و تشویق‌ها را داشت.

قرارداد مینوگ تنها برای سه آلبوم بود، اما وی مجبور شد که چهارمین آلبومش را ضبط کند. (Let's Go Get It(۱۹۹۹ طراحی شده بود تا جذابیت او را با نمایش گونه‌های متنوعی از Ballad‌ها (آهنگ‌هایی با ریتم آرام که در ضمن آن داستانی تعریف می‌شود) و ترانه‌های Dance آرام گسترش دهد. این آلبوم با وجود دریافت نقد‌های مثبت از رقتن به جدول Top ۱۰ بریتانیا باز ماند، اما دو سینگل If You Were With Me و یک cover از Give Me Just a Little More Time به جدول Top ۵ Singles راه یافتند.بلیت‌های تور Let’s Go to It در اواخر ۱۹۹۱ در بریتانیا به فروش رفت. در این زمان، مینوگ به همهٔ بندهای قرارداد خود عمل کرده بود و آن را دیکر تمدید نکرد.او معمولاً بیان می‌کرد که توسط Stock, Aitken & Waterman محدود و خاموش شده بود و بعدا تجربهٔ زمانی را که در سریال همسایه‌ها بازی می‌کرد، این گونه با این دوران مقایسه کرد: "تنها چیزی که آنان در همسایه‌ها می‌خواستند یادگیری خطوط مکالمه و اجرای آن، سوال نپرسیدن و پیش بردن محصولشان بود.کایلی با فرض این که هوادارانش نسبت به شیوه‌های Stock, Aitken & Waterman کم علاقه شده بودند و او تنها با قطع قرارداد با این کمپانی می‌تواند به موفقیت برسد، تصمیم به جدایی گزفت.او موافقت کرد سه ترانهٔ جدید را برای قرار گرفتن در آلبوم Greatest Hits ضبط کند که انتشار این آلبوم هم‌زمان با جدایی او در سال ۱۹۹۲ بود. این البوم یه رتبهٔ یک در UK رسید.سینگل‌های جدید What Kind of Fool و Celebration در Top ۲۰ hits قرار گرفتند.

[ویرایش] Deconstruction -۱۹۹۳-۱۹۹۸

قرارداد جدید مینوگ با Deconstruction Records، به عنوان نقطهٔ عطفی در فعالیت‌های حرفه‌ای او تلقی شد، اما البوم Kylie Minogue -۱۹۹۴ نقد‌های متنوعی را دریافت کرد. از این آلبوم دو و نیم میلیون نسخه در سراسر دنیا به فروش رفت و سینگلConfide in Me پنج هفته را در صدر سینگل‌های استرالیا سپری کرد. Nick Cave بازیگر استرالیایی، بعد از شنیدن تزانهٔ Better the Devil You Know مشتاق همکاری با مینوگ شده بود و گفت این ترانه متنی تند و پریشان کننده داشت و وقتی کایلی این کلمات را می‌خواند احساس پاکی نسبت به او احساس می‌شود و ترس این کلمات مرموز و وحشت آور را بیشتر متقاعد کننده می‌کند.Where the Wild Roses Grow(۱۹۹۵) یک ballad دیکر از Kylieبود که متون ترانه‌های این آلبوم، قتلی را هم از زبان قاتل(Cave) و هم از زبان مقتول (Minogue) بیان می‌کند و موفقیت این آلبوم تشان داد که مینوگ می‌تواند خارج از سبک اصلی اش به عنوان یک هنرمندdance پذیرفته شود.این آلبوم توجه بسیاری را در اروپا جلب کرد و به جدول Top ۱۰ در بسیاری از کشورها راه یافت.در استرالیا نیز با رسیدن به رتبهٔ ۲، مورد استقبال فراوان قرار گرفت و جایزهٔ ARIA Awards را برای بهترین ترانهٔ سال(Song of the Year) و بهترین آلبوم پاپ منتشر شده (Best Pop Release) دریافت کرد.کایلی و Cave ترانهٔ The Big Day Out را مقابل جمعیتی از طرفداران موسیقی Alternative در قستیوال تابستانی Rock استرالیا اجرا کردند و با استقبالل طرفداران روبه رو شدند.وی همچنین در چند کنسرت کوچک همراه Cave در اروپا مانند T، در فستیوال Park اسکاتلند ظاهر شد..این برای او فرصتی بود تا تجربهٔ اجرای چنین ترانه‌هایی را خارج از سبک Dance/Pop آن هم در برابر جمعیتی که لزوما هواداران او نبودند، به دست آورد. او متن تزانهٔ I Should Be So Lucky را به پیشنهاد Cave در Royal Albert Hall لندن(Poetry Jam) به عنوان یک شعر خواند وبعدا کایلی، Cave را کسی معرفی کرد که به او اطمینان بیان خودش را به شکلی هنرمندانه داد و این جمله را گفت: "او به من یاد داد که هیچ وقت از چیزی که خودم هستم، دور نشوم، اما مسیرم را بیشتر بپیمایم، چیزهای متفاوتی را تجربه کنم و زاوبهٔ دید خود را از درون از دست ندهم. برای من سخت ترین قسمت، حس کردن خودم و راستگویی کامل در موسیقی ام است. در سال ۱۹۹۷ مینوگ با عکسبرداری فرانسوی به نام Stephane Sednaoui، مشغول همکاری بود. Stephane مینوگ را ترکیبی از Manga و superheroine می‌دانست. اوعکس‌هایی را از کایلی گرفت که از جذابیت او کاست. هدف از این کار جلب توجه گروه بیشتری از طرفداران آگاه و بصیر بود و کایلی از شیوه‌های هنرمندانی چون Shirley Hanson، Garbage، Bjork، TrickeyوU۲ و خوانندکان پاپ ژاپنی مانندPizzicato Samurai و Towa Tei(که بعدا با او در دو سینگلGBI: German Bold Italic و Sometime Samourai همکاری کرد) الگوبرداری کرد. Impossible princess(نامگذاری شده بعد از مجموعه شعری از Billy Childish) شامل همخوانی‌هایی با موسیقیدانانی چون James Dean Bradfield و Sean Moore از Music Street Peachers بود و کایلی به قدرت هر چه بیشتر متن ترانه‌ها کمک کرد.به عنوان آلبومی که به طور عمده از سبک Dance بود فرم کلی آلبوم از اولین سینگلش یعنیSome Kind of Bliss مشخص نمی‌شد و به همین دلیل با نقدهایی روبه رو شد که قصد داشتند او را خواننده‌ای معرفی کنند که سعی در تبدیل شدن به یک هنرمند indie دارد. او به Music Week گفت: "من باز هم باید بگویم که این یک آلبوم indie-guitar نیست و من قصد کار با guitar و rock را ندارم.Billboard Magazine از آلبوم به عنوان کاری مهیج نام برد و به این نتیجه رسید این یک فرصت طلایی تجاری برای کمپانی تهیه کننده وآورندهٔ انرژی برای منتشر شدن آلبوم در ایالات متحده‌است.یک گوش تیز شباهت زیادی میان Impossible Princess و آلبوم به شدت پر فروش Madonna یعنی Ray of Light پیدا می‌کند. در UK، Music Week عقیده‌ای متفاوت داشت:Kylie’s vocal take on a stroppy edge, but not strong enough to do much. این آلبوم برای او درUK بدترین فروش را درطی دوران حرفه‌ای اش رقم زد، اما از طرفی نیز بیشترین فروش را در استرالیا بعد از اولین اجرایش داشت و توری بسیار موفق نیز به فروش بیشتر آلبوم منجر شد.در بررسی این شو Times از توانایی‌های او نوشت: «صدای زیر و اغلب کسالت آورش را با تنوع موسیقی وجذابیت‌های قوی صدای تیزش و ترانه‌های پاپ قدرتمند از هر استانداردی مخفی می‌کند.»- و آلبومی از تورهای او در استرالیا با عنوان Intime and Live با موفقیت روبه روشد.

کایلی، اعتبار و شهرت فراوان خود را با اجراهای زنده شامل Sydney Gay and Lesbian Mardi Gras در سال ۱۹۹۸ که آغاز به کار استودیوی Fox در استرالیا بود و وی ترانه یDiamond’s are a Girl’s Best Friend را ازMarilyn Monroe اجرا کرد و یک کنسرت کریسمس در Dili واقع در East Timer که حاصل همکاری با نیروهای حفاظت صلح سازمان ملل بود، حفظ کرد.

[ویرایش] Parlaphone - سال ۱۹۹۹ تا کنون

مینوگ و Deconstruction Records دیگر به همکاری ادامه نداند و بعد از اجرای مشترک او با گروه Pet Shop Boys در آلبوم این گروه با عنوان Nightlife، با شرکت Parlaphone در آوریل ۱۹۹۹ قراردادی امضا کرد. آلبوم سال ۲۰۰۰او با نام Light Years به شدت تحت تأثیر خوانندگان دیسکوی دههٔ ۷۰ مانند Donna Summer و Village People و شامل ترانه‌های متعدد نوشته‌شده توسط Gay Chambers و Robbie Williams بود که متن ترانه‌هایشان را آکنده از طنز می‌کردند. New Musical Express دراین باره نوشت: «توانایی کایلی برای ابداع شیوه‌های جدید باورنکردنی است» و این آلبوم را با عبارت‌های «لذت محض» و «بهترین عملکرد او» خلاصه کرد. این آلبوم بهترین نقدهای دوران فعالیت کایلی را به همراه داشت و در آسیا، استرالیا و اروپا با موفقیت روبه رو شد و بیش از دو میلیون نسخه از آن در سراسر دنیا به فروش رفت. تک‌آهنگ Spinning Around بعد از ده سال به برترین آهنگ او در.U.K تبدیل شد و ویدئوی آن که مینوگ را با Hot Pant (نوعی پوشش زنانه که در دههٔ ۷۰ رایج بود)های طلایی نشان می‌دهد در بسیاری از شبکه‌های تلویزیونی و ماهواره‌ای پخش شد. تک‌آهنگ‌های بعدی اونیز که شامل یک همخوانی با Robbie Williams و به نام Kids بود به فروش خوبی رسیدند.

در سال ۲۰۰۰ مینوگ در مراسم اختتامیهٔ المپیک ۲۰۰۰ سیدنی یک cover (آهنگی که تقلیدی از آهنگ دیگری است با تفاوت‌های جزئی) از ترانهٔ Dancing Queen گروه ABBA و نیز یکی از تک‌آهنگ‌های خودش، «On a Night like This» رااجرا کرد؛ مراسمی که به وسیلهٔ ۲٫۱ میلیارد نفر در ۲۲۰ کشور مشاهده می‌شد. بعد از آن تور On a Night Like This را آغاز کرد و کل ۲۰۰۰۰۰ بلیت موجود برای این تور به فروش رفت و رکورد تازه‌ای را برای یک خوانندهٔ زن استرالیایی ثبت کرد. شش شوی برنامه ریزی شدهٔهٔ او در ملبورن با درخواست‌های عمومی تا عدد ۲۲ افزایش یافت. مینوگ از استایل شوهای Broadway مانند ۴۲nd Street و فیلم‌هایی مانند Anchors Aweigh، South Pacific، Fred Astaire وموزیکال‌های دههٔ ۳۰ Ginger Rogers الهام گرفته بود. او که Bette Midler را به عنوان یک «شیرزن» توصیف می‌کرد، بعضی از عناصر اجراهای زندهٔ او را که مربوط به ویژگی‌های مضحک صدایی او بود به کار گرفت.دراین شو که کارگردانی و تنظیم رقص‌های آن بر عهدهٔهٔ Luca Tommassini بود دکورهایی مانند عرشهٔ یک کشتی اقیانوس‌پیما، نمایی از شهر New York و درون یک سفینهٔهٔ فضایی را شامل می‌شد. مینوگ به خاطر آلات موسیقی و اجرای دوباره و متفاوت شماری از بزرگ‌ترین موفقیت‌هایش مانند ترانهٔهٔ I Should Be So Lucky به یک شعر احساساتی و عشقی و Better the Devil You Know به یک ترانهٔ دههٔه چهلی big band (گروهی از موسیقدانان که یک آهنگ جاز را اجرا می‌کنند) مورد تحسین وافع شد. او یک جایزهٔ Mo Award (برای Australian Live Entertainment) را برای بهترین اجرا کنندهٔ سال دریافت کرد. بعد از این تور، خبرنگار Seattle Post-Intelligencer از او پرسید به نظر شما چه چیزی قدرت اصلی شما بود و کایلی در جواب او گفت: «این که من توانایی‌های متعددی دارم. اگر قرار بود یکی از این توانایی‌ها را انتخاب کنم، مطمئن نبودم در کدام یک بهتر بودم، اما همهٔ آن‌ها را درکنار یکدیگر قرار می‌دهم و حالا می‌دانم چه کار می‌کنم.» در سال ۲۰۰۱، Parlaphone آلبوم Fever را منتشر کرد که این آلبوم به بعضی از عناصر سبک disco پایبند بود و آن‌ها را با electropopهای دههٔ ۸۰ ترکیب کرد و موجب شد که تک‌آهنگ اصلی آن Can’t Get You Out Of My Head به بزرگ‌ترین موفقیت او تبدیل شود و در بیش از بیست کشور به رتبهٔ یک برسد و رقمی بالاتر از چهار میلیون نسخه از آن به فروش رفت. آلبوم به موفقیت تقریبی در سراسر دنیا رسید.و بعد از پخش گستردهٔ ان به وسیلهٔ رادیوی آمریکای شمالی، Capitol Records این آلبوم را در سال ۲۰۰۲ در ایالات متحده منتشر کرد. آلبوم نظرات مطلوبی را جذب کرد؛ مجلهٔ Rolling Stone آن را این‌گونه معرفی کرد: «campy as a tent full of Boy Scouts and yet easy on the cheese»(نیاز به ترجمه)، در صورتی‌ که Popmatters آن را به عنوان آلبومی کامل از موسیقی dance زیبا معرفی کرد. مینوگ با نظراتی منفی نیز مواجه شد. مثلاً Bob Gulla از Laucnh که نوشت:«او تقریباً هر چیزی را انجام می‌دهد تا توجه ما را به خود جلب کند.(ترجمهٔ جاافتاده)...این به طرز نومیدانه‌ای کم‌ارزش است که این روی هم‌رفته در خطر قریب‌الوقوع متلاشی‌شدن است.»

این آلبوم در U.S. Billboard ۲۰۰ در رتبهٔ سه ظاهر شد و تک‌آهنگ آن به رتبهٔ هفت در Hot ۱۰۰ رسید. Fever در جدول آلبوم‌های کانادا با رتبهٔ ده به اوج خود رسید و تک‌آهنگ آن به رتبهٔ سه در مدت‌زمان اختصاص‌یافته برای پخش از BDS رسید. تک‌آهنگ‌های بعدی، «In Your Eyes»، «Love at First Sight» و «Come into My World» به موفقیت‌های فراوانی در سطح جهانی رسیدند و مینوگ، شخصیتی تازه را در جریان اصلی آمریکای شمالی برای خود آغاز کرد و به موفقیت‌های عمده‌ای در صحنهٔ کلوب‌ها دست‌یافت.

در سال ۲۰۰۳، کایلی برای بهترین آهنگ گونهٔ dance سال به خاطر Love at First Sight نامزد جایزهٔ Grammy شد و سال بعد جایزهٔ Grammy را در همین رشته و به خاطر Come Into My World به دست آورد.متخصص مد و کارگردان هنری رسمی مینوگ، William Baker موزیک ویدئو‌های آلبوم Fever را الهام گرفته از فیلم‌های علمی- تخیلی (خصوصا فیلم‌های استنلی کوبریک) بیان کرد و گفت که عناصر electropop موسیقی آن‌ها توسط رقاصان Kraftwork بیش تر به چشم می‌آمدند.Alan MacDonald طراح تور Kylie Fever آن عناصر را که براساس چارچوب هفت تصویر زنانهٔ مجسمه‌ای طراحی شده توسط مینوگ در سال‌های قبل بود، به روی صحنه آورد. این شو با فرمی از مینوگ به عنوان یک space age vamp شروع شد که خود او آن را به عنوان ملکهٔ متروپولیس با صدای زیر ممتد بیان کرده بود ودر ادامه با صحناتی الهام گرفته شده از فیلم A Clockworth Orange، و نمایش شخصیت‌های مختلف شغلی اش ادامه یافت. مینوگ بیان کرد که بالاخره موفق به بیان خودش آن گونه که می‌خواسته بوده‌است و این که او همیشه در قلبش یک دختر نمایشی بوده‌است.

آلبوم بعدی کایلی، با نام Body Language در سال ۲۰۰۳ بعد از کنسرتی با نام Money Can’t Buy که در سالن Hammer Smith Apollo لندن برگزار شد منتشر گردید. این رویداد، استایل جدیدی از کایلی را که طراح آن مینوگ و Baker و الهام گرفته از شخصیت معروف و سمبلیک Brigitte Bardot بود معرفی کرد. مینوگ دربارهٔ Bardot چنین اظهار نظر کرده بود: من فقط قصد داشتم که در مورد او به عنوان یک... خوب... او یک شخص شهوت انگیز است. این گونه نیست؟ او یکی از بزرگترین pin-up (یک شخص معروف و جذاب)‌ها است. اما او در زمان خودش، تاثیرگذار و متفاوت بود و ما هم تصمیم گرفتیم به زمانی که ترکیبی کامل از coquette و Rock and Roll بود اشاره داشته باشیم. این شو نظرات گوناگونی را در پی داشت و بیشتر منتقدان اظهار کردند که کایلی چیز قابل توجهی برای گفتن نداشته و ترانهٔ جدید فاقد هماهنگی با جذابیت‌های آهنگ‌های مشهور پیشین او بود. با این وجود این کنسرت تبدیل به یک برنامهٔ مخصوص تلویزیونی شد که به رتبه‌های بالایی دست یافت.

آلبوم Body Language یا زبان بدن، از سبک disco او کاست و مینوگ گفت که او از خوانندگان دههٔ ۸۰ مانند Scritti Politti، Human League، Adam و Ants and Price الهام گرفته بود و استایل آن‌ها را با عناصر Hip-Hop ترکیب کرد. این بار او بهترین نظرات و نقدها را در طول دوران فعالیتش دریافت کرد. مجلهٔ Billboard از استعداد مینوگ برای انتخاب آهنگ‌ها و سازندگان بزرگ نوشت. All Music ضمن شرح آن به عنوان یک کار پاپ کامل نوشت: Body Language چیزی است که وقتی اتفاق می‌افتد که یک خوانندهٔ مشهور پاپ بهترین راه موفقیت را انتخاب و به مهمترین نکات توجه کند. فروش این آلبوم در UK و استرالیا خوب بود، اما با وجود موفقیت نخستین تک‌آهنگ این آلبوم یعنی Slow، در مقایسه با Fever کمرنگ تر بود و نتوانست در ایالات متحده به فروش خوبی برسد، گرچه تک‌آهنگ‌های این آلبوم به ترانه‌های بسیار مشهور کلوبی تبدیل شدند. در نوامبر ۲۰۰۴، Slow در قسمت بهترین ترانهٔ dance نامزد دریافت جایزهٔ Grammy شد.

مینوگ دومین آلبوم رسمی از بهترین ترانه‌هایش را با نام Ultimate Kylie که همزمان با انتشار موزیک ویدئوهایش روی یک DVD با عنوانی مشابه بود منتشر کرد. این آلبوم تک‌آهنگ‌های I believe in you را که با همکاری Jake Shears وBaby Daddy از گروه Scissor Sisters نوشته شده بود ونیز Giving you up را معرفی کرد. هر دوی این ترانه‌ها به جدول ده ترانهٔ برتر بریتانیا راه یافتند و مینوگ با مجموع ۲۹ تک‌آهنگ در Top ۱۰ به دومین زن موفق بعد از مادونا در British Single Charts تبدیل شد. I Believe in you، به جدول سه آهنگ برتر U.S. Hot Dance Play Top راه یافت و در بسیاری از ایستگاه‌های رادیویی پخش شد. مینوگ با نامزد شدن I Believe in You در رشتهٔ بهترین ترانهٔ سبک dance برای چهارمین سال پیاپی، نامزد دریافت جایزهٔ گرمی شد. در آوریل ۲۰۰۵ مینوگ و کارگردان طراح و هنری او، William Baker رابطهٔ خود را با یکدیگر قطع کردند و مینوگ در این رابطه گفت: قراربود زمان جدایی همزمان با انتشار Ultimate Kylie و اجرای تور Showgirl- The Greatest Hits Tour باشد. این تور قرار بود به بزرگترین تور او تبدیل شود، آن هم با تعداد شرکت کنندگان بیش از ۷۰۰۰۰۰ نفر.

[ویرایش] سرطان سینه

اما زمانی که مینوگ بعد از اجرای تور در اروپا در ملبورن بود، مشخص شد که سرطان سینه داردو این امر موجب تعویق ادامهٔ تور او و عدم حضور او در فستیوال Glastonbury شد.

شناسایی سرطان مینوگ و بستری و مداوا شدن او، موجب پوشش عظیم و کوتاه مدت رسانه‌ای خصوصا در استرالیا شد، تا جایی که جان هاوارد، نخست وزیر استرالیا بیانیه‌ای را در حمایت از او صادر کرد. در حالی که هواداران شروع به تجمع در مقابل محل سکونت او کردند، فرماندار ویکتوریا ی استرالیا، استیو برکس، به رسانه‌های بین المللی هشدار داد که هرگونه زیرپا گذاشتن حقوق خانوادهٔ مینوگ، در محدودهٔ قوانین وضع شدهٔ استرالیا تحمل نخواهد شد. نظرات او به قسمت وسیع تر انتقادها از رسانه‌ها منجر شد، خصوصا انتقادهایی مستقیم از عکسبرداران. مینوگ در ۲۱ می‌۲۰۰۵ در بیمارستان خصوصی Catholic Cabrini Hospital در ملبورن تحت عمل جراحی قرار گرفت. دوستانی چون Olivia Newton-John، که خود از نجات یافتگان سرطان سینه بود، به شدت به رسانه‌ها توصیه کرد که به حریم خصوصی مینوگ احترام بگذارند. مینوگ به عنوان قسمتی از پروسهٔ مداوایش شروع به شیمی درمانی کرد.

[ویرایش] بهبود

در دسامبر ۲۰۰۵ و بعد از مداوای موفق بیماری او، مینوگ یک تک‌آهنگ فقط دیجیتالی را با نام Over the Rainbow منتشر کرد. این تک‌آهنگ قسمتی از اجرای زندهٔ تور Showgirl او بود. در طی ماه‌های نخست ۲۰۰۶ رسانه‌ها خبر از پروژه‌های آیندهٔ مینوگ و بهبود و سلامتی او دادند. در ژوئن ۲۰۰۶ خبر رسید که او مشغول ضبط ترانه‌های است که در آن با Scissor Sisters، Steve Anderson، Richard Standard، Johnny Douglas، Ash Thomasو Teddy Riley همکاری می‌کند. هم چنین در حال تهیهٔ مقدمات برای ادامهٔ کنسرت قبلی و این بار با نام Showgirl- Homecoming Tour است. او نخستین مصاحبهٔ عمومی اش را بعد از مواجهه با سرطان سینه در ۱۶ جولای در شبکهٔ انگلیسی Sky One انجام داد.

کتاب فرزندان او با عنوان The Showgirl Princess که در طی دورهٔ بهبودی او نوشته شد، در اکتبر ۲۰۰۶ منتشر شدو عطر او با نام Darling در نوامبر عرضه شد. مینوگ بعد از بازگشت به استرالیا، جنگ با سرطان سینه و شیمی درمانی را به تجربهٔ یک بمب اتمی تشبیه کردو گفت که مطمئن است به حرفه اش بازخواهد گشت. مینوگ تصدیق کرد که او با Boy George در ترانهٔ Ready همکاری کرده و مشغول کار روی آلبوم جدیدی که برای اواخر ۲۰۰۷ برنامه ریزه شده، بوده‌است.

[ویرایش] بازگشت به اجرا

مینوگ در ۱۱ نوامبر ۲۰۰۶، تور Showgirl- Homecoming Tour را با اجرایی در سیدنی مجددا آغاز کرد و به طنز به جمعیت گفت که بعد از ۱۸ ماه تاخیر مطابق معمول دیر کرده‌است. او قبل از کنسرت به خبرنگاران گفت که به شدت احساساتی خواهد شد و کایلی قبل از تقدیم ترانهٔ Especially for You به پدرش که پدرش که نجات یافتهٔ سرطان سینه بود، به گریه افتاد. گرچه نوع رقص‌های او تغییر یافته بود تا با وضعیت پزشکی او متناسب باشد، و استراحت‌های بیش تری بین قسمت‌های مختلف شو در نظر گرفته شده بود تا قدرت او خفظ شود، رسانه‌ها از اجرای پر انرژی مینوگ گزارش دادند. Sydney Morning Herald نیز این شو را با عنوان‌هایی چون نمایش بی نظیر و نمایشی که چیزی کم تر از یک پیروزی بزرگ نداشت، توصیف کرد.

درشب بعدی، مینوگ به اجرای مشترک ترانهٔ Kids که برای اجرای Vertigo Tour گروه U۲ در استرالیا بود پرداخت، اما مینوگ مجبور شد که حضور در شوی U۲ را که برنامه ریزی شده بود، به دلیل خستگی، لغو کند. در طی آخرین شوی او، کایلی همراه خواهرش، دنی، برای یک اجرای مشترک، آن هم بعد از نخستین اجرای مشترکشان در اواخر دههٔ ۸۰، به روی صحنه رفت. شوی مینوگ در استرالیا با نظرات مثبتی مواجه شد. کایلی بعد از گذراندن کریسمس همراه خانواده اش و قبل از اجرای ۶ تور برنامه ریزی شده در منچستر، به قسمت اروپایی تورش در Wibmley Arena با شش کنسرت که بلیت‌های آن به طور کامل فروخته شد، بازگشت.

در ۹ ژانویهٔ ۲۰۰۷، خواهر کایلی، دنی، بار دیگر در آخرین شوی Wimbley برای اجرای هماهنگ ترانهٔ Kids روی صحنه رفت. در ۱۳ ژانویهٔ ۲۰۰۷ مینوگ مجبور به انصراف از حضور برای اجرا در MEN Arena در منچستر شد. دلیل این امر مشکل نسبتا جدی در سیستم تنفسی او ود نتیجهٔ آن تعویق بعضی از اجراهای او بود. در ۱۳ ژانویه، کنسرت برای ده روز بعد یعنی ۲۳ ژانویهٔ ۲۰۰۷ برنامه ریزه شد. مدیر فعالیت‌های او بیان کرد که بیماری به سرطان او مربوط نبوده‌است.

[ویرایش] به عنوان بازیگر

در سال ۱۹۸۹، مینوگ در The Delinquents که ماجرای دختر جوانی است که در دههٔ ۵۰ در استرالیا در حال بزرگ شدن است بازی کرد. شروع این فیلم با محبوبیت او در همسایه‌ها همراه بود و گرچه هر دوی فیلم‌ها و اجراهای مینوگ، نقدهای چندان جالبی دریافت نکردند، اما فیلم‌ها به موفقیت تجاری خوبی رسیدند. او در فیلم اکشن Street Fighter محصول سال ۱۹۹۴ که برگرفته از یک مجموعه بازی اکشن بود، در نقش Cammy ظاهر شد. این فیلم نقدهای ضعیفی را از منتقدان دریافت کرد و Richard Harrington از Washington Post او را به عنوان بدترین بازیگر انگلیسی زبان جهان معرفی کرد. فیلم‌های بعدی او همچون Bio-Dorne(۱۹۹۶)، Sample Peopleو Cut(۲۰۰۰) موفق به جلب مخاطب نشدند. Baz Luhrmann، کارگردان استرالیایی او را در فیلم Moulin Rouge(۲۰۰۱) به خدمت گرفت. او قسمتی از این فیلم بخشی از یکی از ترانه‌های The Sound of Music را اجرا کرد. در سال ۲۰۰۲ مینوگ به جای دختر جوانی به نام Florence در کارتون The Magic Roundabout(۲۰۰۶) صحبت کرد. مینوگ همچنین ترانهٔ اصلی فیلم را خواند و یکی ازتنها دو بازیگری بود که وقتی فیلم در ایالات متحده پخش شد صدایشان مجددا دوبله نشد.

[ویرایش] پانویس

‎

[ویرایش] منبع

• http://en.wikipedia.org/wiki/Kylie_minogue

[ویرایش] پیوند به بیرون