ژست

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
مارشال‌های نیروی هوایی، با استفاده از ژست‌های دست و بدن، عملیات پرواز و فرود را راهنمایی می‌کنند.

ژست، قالب ارتباط غیرزبانی یا غیرآوایی است که در آن عملکردهای بدنی آشکار، پیام‌های خاصی را به‌جای و یا در ترکیب با گفتار انتقال می‌دهد. ژست‌ها، شامل حرکت دست‌ها، صورت و یا دیگر اعضای بدن می‌باشند. ژست‌ها، معمولاً با دیگر ارتباطات غیرزبانی فیزیکی که پیام خاصی را منتقل نمی‌کند، مانند نمایش‌های حالات صورت خالصانه (که احساسی را نمایان می‌کند)، در نظرگرفتن حریم‌ها و فواصل اجتماعی یا نمایش‌های توجهات مشترک، تفاوت دارند.[۱] ژست‌ها به افراد اجازه می‌دهند که تفکرات و احساسات گوناگونی را -از احساس حقارت و دشمنی گرفته تا تصدیق‌کردن و عاطفه- را به همراه زبان بدن، به علاوه کلماتی که در هنگام صحبت‌کردن ادا می‌کند، انتقال دهند.

عمل پردازش ژست، در ناحیه‌هایی از مغز، مانند ناحیه بروکا و ناحیه ورنیک، که در هنگام گفتار یا استفاده از زبان اشاره نیز استفاده می‌شود، انجام می‌شود.[۲] در اصل زبان، تفکری است که از ژست‌های دستی تکامل پیدا کرده‌است.[۳] این نظریه که زبان از ژست‌های دستی تکامل پیدا کرده‌است، به عنوان نظریه ژستی شناخته می‌شود و برای اولین بار در قرن هیجدهم میلادی و توسط فیلسوف مشهور اتین بونو دو کندیاک مطرح شد و سپس در سال ۱۹۷۳، در مباحثه منشأ زبان توسط انسان‌شناس مشهور معاصر گوردون دبلیو. هیوز بازآفرینی شد.[۴]

پانویس[ویرایش]

  1. کندون، آدام. Gesture: Visible Action as Utterance. انتشارات دانشگاه کمبریج، ۲۰۰۴. 
  2. پی. جی. گانون، کی. امروی، ای. آر. براون. «Symbolic gestures and spoken language are processed by a common neural system». آکادمی ملی دانش. 
  3. کوربالیس، مایکل. The gestural origins of language. جان وایلی و پسران، ۲۰۱۰. 
  4. کوربالیس، مایکل. The gestural origins of language. جان وایلی و پسران، ۲۰۱۰. 

منابع[ویرایش]