نینگ‌شیا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
منطقه خودمختار هوئی نینگ‌شیا
宁夏回族自治区
—  منطقه خودمختار  —
Name transcription(s)
 • چینی 宁夏回族自治区 (Níngxià Huízú Zìzhìqū)
 • ساده شده چینی ساده: ; traditional Chinese: ; پین‌یین: Níng
 • شیاو جینگ نٍ شیَا خُوِ ذُوْ ذِ جِ ثُوْ
Map showing the location of Ningxia Hui Autonomous Region
Map showing the location of Ningxia Hui Autonomous Region
Named for / níng—tranquil
xià—شیای غربی
"Tranquil Xia"
مرکز یینچوان
مساحت
 • جمعاً ۶۶۰۰۰ km۲ (۲۵٬۰۰۰ sq mi)
رده مساحت بیست و هفتم
جمعیت (۲۰۱۰)[۱]
 • کل ۶٬۳۰۱٬۳۵۰
 - رتبه بیست و نهم
 -رتبه تراکم بیست و پنجم
زبان و نژاد
 • تفکیک نژادی هان: ۶۲٪
هوئی: ۳۴٪
منچو: ۰٫۴٪
 • زبان ماندارین, تبتی, مغولی
کد ایزو ۳۱۶۶ CN-64
وب‌گاه http://www.nx.gov.cn/
نینگ‌شیا
چینی ساده
چینی سنتی
شیاو جینگ نٍ شیَا
Postal Map Ningsia
منطقه خودمختار هوئی نینگ‌شیا
چینی ساده 宁夏回族自治区
چینی سنتی 寧夏回族自治區

نینگ‌شیا با نام رسمی منطقه خودمختار هوئی نینگ‌شیا نام استانی خودمختار در حوضه بالایی رود زرد و در شمال‌غرب چین است و شهر یینچوان مرکز این استان است. استان نینگ‌شیا در گذشته گذرگاه مهم بازرگانی شرق به غرب بوده و به عنوان یک منطقه مهم در مسیر رودخانه زرد در تاریخ دارای فرهنگ و تمدن کهن می‌باشد. این استان تنها شست و شش هزار کیلومتر مربع مساحت دارد که یکی از کوچکترین استانهای چین است. این استان در ابتدا در سال ۱۹۵۴ میلادی در استان گانسو ادغام شد ولی پس از آن در سال ۱۹۵۸ میلادی به عنوان منطقه‌ای خودمختار تحت رهبری مردمان هوئی شناخته شد. این استان اکنون با استان‌های شاآنشی در شرق، گانسو در جنوب و غرب و مغولستان داخلی در شمال هم‌مرز است.[۲][۳][۴]

تاریخ[ویرایش]

این استان به همراه مناطق اطراف آن در قرن سوم پیش از میلاد قسمتی از دودمان چین بوده است. همچنین در طی سالیان، دودمان هان و دودمان تانگ شهرهایی را در این منطقه بنا کردند. در قرن یازدهم میلادی مردمان تانگوت امپراتوری شیای غربی را در این منطقه بنا کردند که وسعت این امپراتوری تقریباً هم‌اندازه وسعت این استان بود؛ اما چنگیزخان در اوایل قرن سیزدهم با تسخیر این منطقه، آن را تحت فررمانروایی مغولان درآورد. بعدها گروهی از ترکان نیز از غرب به این منطقه کوچیدند. این ناحیه همچنین یکی از قطب‎های شورش دانگان در چین بود.[۴]

آب و هوا و جغرافیای طبیعی[ویرایش]

اکوسیستم موجود در نینگ‌شیا یکی از یگانه اکوسیستم‌هایی در دنیاست که مورد بررسی و مطالعه دقیق قرار گرفته است.

آب‌وهوای این منطقه نسبتاً خشک و نیمه بیابانی است و میانگین بارش سالانه ۲۰۰ تا ۶۰۰ میلی‌متر گواهی بر این مدعاست.[۴]

زمین‌لرزه های‌یوان (۱۹۲۰ میلادی) موجب رخ دادن یک سری زمین‌لغزش در نینگ‌شیا شد که به سبب آن‌ها بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ تن جان باختند. به سبب این زمین‌لغزش‌ها همچنین بیش از ۴۰ دریاچه جدید پدیدار شد. دمای هوا در این منطقه به طور میانگین ۱۷ تا ۲۷ درجه سلسیوس در تابستان و -۷ تا -۱۵ درجه سلسیوس در زمستان است. همچنین بیشینه دما و کمینه دمای ثبت شده در زمستان و تابستان به ترتیب ۳۹ و -۳۰ درجه سلسیوس گزارش شده است.[۴]

راه‌های ارتباطی[ویرایش]

هوایی

جاده‌ای

  • بزرگ‌راه ملی چین ۱۰۹
  • بزرگ‌راه ملی چین ۱۱۰
  • بزرگ‌راه ملی چین ۲۱۱
  • بزرگ‌راه ملی چین ۳۰۷
  • بزرگ‌راه ملی چین ۳۰۹
  • بزرگ‌راه ملی چین ۳۱۲

راه‌آهن

  • راه‌آهن باتو-لانژو
  • راه‌آهن بائوژانگ
تصویر هوایی یین چوان.

دین[ویرایش]

بسیاری از مردم نینگ‌شیا مسلمان و عدهٔ کمی نیز مسیحی اند. پیروان بودیسم و تائوئیسم در این استان بسیار اندک اند.[۴] در این منطقه درگیری‌های دینی بسیاری چون شورش دانگان رخ داده است.[۵]

زبان و نژاد[ویرایش]

با این که این استان منطقه‌ای خودمختار تحت رهبری مردمان هوئی است، بیش‌تر مردمان آن همچون سایر مناطق کشور چین از نژاد هان هستن و نژاد هوئی تنها یک سوم جمعیت را در این استان داراست. همچنین نژادهای منچو، تبتی و مغولی از اقلیت‌های نژادی این استان اند.[۴]

زبان اصلی مردمان نینگ‌شیا ماندارین است و زبان‌های تبتی و مغولی نیز در اقلیت اند.[۴]

منابع[ویرایش]

  1. "Communiqué of the National Bureau of Statistics of People's Republic of China on Major Figures of the 2010 Population Census [1 (No. 2)"]. National Bureau of Statistics of China. 29 April 2011. Retrieved 4 August 2013. 
  2. UNESCAP Data
  3. اطلس جامع گیتاشناسی-راهنمای کامل جهان امروز-موسسه کارتوگرافی و گیتاشناسی-۱۳۹۰- ص ۶۲
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ ۴٫۳ ۴٫۴ ۴٫۵ ۴٫۶ دانشنامه بریتانیکا
  5. «pdf». فصل‌نامه ناریخ اسلام، سال دوازدهم، شماره چهارم، زمستان ۱۳۹۰، مسلسل ۴۸. 
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Ningxia»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۶ می ۲۰۱۳).

پیوند به بیرون[ویرایش]

مقبره‌ای بر جای مانده از شیای غربی