نوروسایکولوژی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نوروسایکولوژی تئوری‌های نوروسایکولوژیک شخصیت در سه دهه اخیر تقریباًَ به فرضیات نسبتاًَ منسجمی نائل گردیده‌اند. یکی از این تئوری‌ها تئوری حساسیت به تقویت (RST) جفری آلن گری است که بر خلاف ایزنک بر پایهٔ دو بعد قرار داد؛ اضطراب و تکانشگری (گری، ۱۹۷۰؛ ۱۹۸۲). در تئوری حساسیت به تقویت اصلی گری (o-RST) دو سیستم انگیزشی اولیه یا دو سیستم مغزی پایه وجود دارد که رفتار و هیجان را کنترل می‌کنند: سیستم آزارنده یا سیستم بازدارنده رفتار (BIS) و سیستم محرک رفتار یا سیستم نزدیک شدن رفتار (BAS). این سیستم‌ها، هر دو به زیر مجموعه متفاوتی از رویدادهای تقویت کننده و انواع خاصی از رفتارها پاسخ می‌دهند و مجموعه متفاوتی از ساختارهای مغز در آن درگیر هستند (گری، ۱۹۸۷).

Gray، J. A. (۱۹۷۰). The psychophysiological basis of introversion–extraversion. Behaviour Research and Therapy، 8، ۲۴۹−۲۶۶. Gray، J. A. (۱۹۸۲). The neuropsychology of anxiety: An inquiry into the functions of the septal–hippocampal system. Oxford: Oxford University Press. Gray، J. A. (۱۹۸۷). The psychology of fear and stress. London: Cambridge University Press.