موشک بالستیک قاره‌پیما

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اطلس نخستین موشک بالستیک قاره‌پیمای آمریکا در سال ۱۹۵۸ آزمایش شد.

موشک بالستیک قاره‌پیما به موشک‌های بالستیکی گفته می‌شود که برد مفیدی بیش از ۵۵۰۰ کلیومتر دارند. این نوع موشک‌ها اصولا برای شلیک بمب هسته‌ای ساخته شده و قادر به حمل یک یا چند کلاهک هسته‌ای هستند اما به کلاهک‌های جنگی متعارف، شیمیایی یا میکروبی نیز می‌توانند مسلح شوند. بیشتر موشک‌های بالستیک قاره‌پیمای امروزی از قابلیت هدف‌گیری مستقل چندگانه بهره‌مند هستند یعنی به چندین کلاهک مسلح می‌شوند که هر یک از آن‌ها می‌تواند به هدف جداگانه‌ای برخورد می‌کند.

انواع اولیه موشک‌های بالستیک قاره‌پیما دقت بسیار پائینی داشتند و فقط علیه هدف‌های بزرگی مثل شهرها قابل استفاده بودند و تنها امتیاز آن‌ها قابلیت قرارگیری آن‌ها در محل کاملاً امنی در خاک خودی بود. اما نسل‌های دوم و سوم موشک‌های قاره‌پیما به طرز قابل توجهی دقیق‌تر شده‌اند. به طوری‌که علیه کوچکترین اهداف نظامی هم قابل استفاده هستند. هرچند دقت آن‌ها هیچگاه قابل مقایسه با بمب‌افکن‌های استراتژیک نیست.

انواع و کشورهای دارنده[ویرایش]

موشک‌های قاره‌پیما در دو نوع زمین‌پایه و زیردریایی‌پایه ساخته شده‌اند.

روسیه، آمریکا، چین و هند تنها کشورهایی هستند که به طور قطعی از موشک‌های قاره‌پیمای زمین‌پایه برخوردار هستند. اسرائيل هم چنین موشک‌های را آزمایش کرده اما مشخص نیست که آنها را فعال کرده باشد. امروزه ایالات متحده ۴۵۰ موشک قاره‌پیما در اختیار دارد که آنها را در سه پایگاه نیروی هوایی نگهداری می‌کند و همه آنها از نوع LGM-30G Minuteman-III هستند.

موشک‌های بالستیک قاره‌پیمای زیردریایی‌پایه هم در اختیار ۶ کشور آمریکا، روسیه، بریتانیا، فرانسه، چین و هند هستند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • اسلحه و جنگ افزار در دوران جدید / انتشارات دلهام