مضاجعه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
مضاجعه از عرصه‌های ابراز عواطف میان عشاق است.

مضاجعه[۱] اصطلاحی به معنای «با هم خوابیدن» و «هم‌بستر شدن» است[۲] که از ریشهٔ ضَجَعَ به معنای «به پهلو دراز کشیدن» و «به پهلو خوابیدن» آمده‌است.[۳]

در فقه اسلامی مضاجعه میان زن و مردی که در رابطهٔ زوجیت با یکدیگر نیستند، گرچه به رابطهٔ جنسی کامل منتهی نشود، حرام و جرم تلقی می‌شود.

در قانون مجازات اسلامی ایران نیز مضاجعه یکی از عناوین مجرمانه است: «هرگاه زن و مردی که بین آن‌ها علقهٔ زوجیت نباشد مرتکب روابط نامشروع یا عمل منافی عفت غیر از زنا از قبیل تقبیل یا مضاجعه شوند، به شلاق تا ۹۹ ضربه محکوم خواهند شد.»[۴]

در فقه همچنین یکی از تکالیف مرد در قبال زن خویش که به حق قسم معروف است؛ دست‌کم یک شب مضاجعه با وی در هر چهار شب است.

منابع[ویرایش]

  1. هم با فتحه و هم با کسرهٔ جیم و عین تلفظ می‌شود.
  2. مضاجعه، لغت‌نامهٔ معین
  3. فؤاد افرام‌البستانی، فرهنگ جدید عربی - فارسی؛ ترجمهٔ منجدالطلاب، محمد بندرریگی، پانزدهم، ۱۳۷۷، تهران: انتشارات اسلامی، ISBN 964-6019-07-2، ص ۳۲۰
  4. قانون مجازات اسلامی (مصوب ۱۳۷۵)، مادهٔ ۶۳۷