فریبا وفی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
| تولد | بهمن ۱۳۴۱ تبریز |
| زمینه فعالیت | نویسنده، منتقد ادبی |
| ملیت | ایرانی |
فریبا وَفی[۱] (۱۳۴۱ - ) نویسنده ایرانی. دو رمان او یکی «پرنده من» و دیگری «رویای تبت» برندهٔ چند جایزهٔ ادبی معتبر در ایران شده است.
فهرست مندرجات |
[ویرایش] زندگی
فریبا وفی در بهمن سال ۱۳۴۱ در تبریز [۲] به دنیا آمد. از نوجوانی به داستاننویسی علاقهمند بود و چند داستان کوتاهاش در گاهنامههای ادبی، آدینه، دنیای سخن، چیستا، مجله زنان منتشر شد.[۳]
اولین داستان جدی خود را با نام «راحت شدی پدر» در سال ۱۳۶۷ در مجله آدینه چاپ کرد. به گفته خود وی، هنوز جرئت نکرده بود نام کامل خود را در پای داستانش بنویسد. وفی این داستان را «خودجوشترین» داستانش میداند.[۴]
فریبا وفی استادان تأثیرگذار بر کارش را در گفتگویی با نشریه فصل نو شامل احمد پوری ، رحیم رئیسنیا، زندهیاد واعظ، غلامحسین فرنود، کاظم فیروزمند و آقای میرصادقی برمیشمارد.[۵]
نخستین مجموعهٔ داستانهای کوتاه او به نام «در عمق صحنه» در سال ۱۳۷۵ منتشر شد و دومین مجموعه، با نام «حتی وقتی میخندیم» در سال ۱۳۷۸ چاپ شد.[۶]
نخستین رمان او «پرنده من» در سال ۱۳۸۱ منتشر شد که مورد استقبال منتقدین قرار گرفت. این کتاب برنده جایزه بهترین رمان سال ۱۳۸۱، جایزه سومین دوره جایزه هوشنگ گلشیری و جایزه دومین دوره جایزه ادبی یلدا شده است و از سوی بنیاد جایزه ادبی مهرگان و جایزه ادبی اصفهان مورد تقدیر واقع گشته است.[۷]
رمان سوم او «رویای تبت» که در سال ۱۳۸۴ منتشر شد و چندین جایزه از جمله جایزه بهترین رمان هوشنگ گلشیری و مهرگان ادب را دریافت کرد و تا سال ۱۳۸۶ به چاپ چهارم رسید. وفی هماکنون با همسر و دختر و پسرش در تهران زندگی میکند.
[ویرایش] آثار
[ویرایش] مجموعه داستان
[ویرایش] نمونهٔ داستانهای کوتاه
- حتی وقتی میخندیم. باید برقصم و نمیرقصم
«میتوانستم جلوی آیینه بایستم و دور چشمهایم مداد قهوهای بکشم، به رنگ چشمهایم، ولی نکشیدم. انگشتهایم را مثل شانه لای موهایم فرو ببرم و نبُردم. میتوانستم به انگشتهای پایم و پاشنهٔ ترک خوردهاش نگاه کنم، با همان دقتی که به دستهایم میکنم و نکردم.»[۸]
[ویرایش] رمان
- ۱۳۸۱ - پرنده من. نشر مرکز.
- ۱۳۸۲ - ترلان. نشر مرکز.
- ۱۳۸۴ - رویای تبت. نشر مرکز.
- ۱۳۸۶ - رازی در کوچهها. نشر مرکز.
[ویرایش] جوایز
- ۱۳۸۱ - رمان پرنده من - جایزه بهترین رمان سال ۱۳۸۱
- ۱۳۸۲ - رمان پرنده من - جایزه سومین دوره جایزه هوشنگ گلشیری [۹]
- ۱۳۸۲ - رمان پرنده من - جایزه دومین دوره جایزه ادبی یلدا شده است
- ۱۳۸۲ - رمان پرنده من - از سوی بنیاد جایزه ادبی مهرگان و جایزه ادبی اصفهان مورد تقدیر واقع گشته است.[۱۰]
- ۱۳۸۵ - رمان رویای تبت. جایزهٔ بهترین رمان دورهٔ ششم جایزهٔ هوشنگ گلشیری به همراه چهار درد، نوشتهٔ منیرالدین بیروتی
[ویرایش] پانویس
- ↑ تلفظ نام خانوادگی Vafi است.
- ↑ «بیرون از گور» ـ فریبا وفی. رادیو زمانه (در تاریخ ۲۵ بهمن ۱۳۸۵). بازدید در تاریخ ۳ اکتبر ۲۰۰۸.
- ↑ فرخزاد ۸۸۲
- ↑ فرشباف، «فصل نو»
- ↑ فرشباف، «فصل نو»
- ↑ وفی، فریبا. رؤیای تبت. چاپ اول، تهران: نشر مرکز، ۱۳۸۴، ISBN 964-305-824-7.
- ↑ فرشباف، «فصل نو»
- ↑ وفی ۳۹
- ↑ بنیاد گلشیری
- ↑ فرشباف، «فصل نو»
[ویرایش] منابع
- پوران فرخزاد. کارنمای زنان کارای ایران (از دیروز تا امروز). تهران: نشر قطره، ۱۳۸۱، ISBN 964-341-116-8.
- فرشباف، صابر و نوروزی، روشن. گفتوگو با فریب وفی، داستاننویس: نویسنده امنیت خاطر لازم دارد.. نشریه فصل نو. بازدید در تاریخ ۲ ژانویه ۲۰۰۸.
- «بیرون از گور» ـ فریبا وفی. رادیو زمانه (در تاریخ ۲۵ بهمن ۱۳۸۵). بازدید در تاریخ ۳ اکتبر ۲۰۰۸.
- وفی، فریبا. حتی وقتی میخندیم. چاپ سوم، تهران: نشر مرکز، ۱۳۸۵، ISBN 978-964-305-457-1.
- وفی، فریبا. رؤیای تبت. چاپ چهارم، تهران: نشر مرکز، ۱۳۸۴، ISBN 978-964-305-824-1.
