شام آخر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
شام آخر اثر لئوناردو داوینچی، رنگ لعابی روی اندود (یا پلاستر) دیوار، اندازه ۴۶۰×۸۸۰ سانتی متر
دیوارنگاره شام آخر در کلیسای وانک اصفهان

منشا آیین «عشای ربانی» (شام خداوندی) در میان مسیحیان است و به طور ویژه به وعده شامی اطلاق می‌گردد که عیسی مسیح در شبی که یهودا او را تسلیم کرد به عنوان آخرین «غذای زمینی» خورد.

چنانکه بر اساس انجیل عیسی مسیح به رسولان (حواریان) گفت: دیگر از این محصول مو (انگور) نخواهم نوشید تا به پدرم در آسمان بپیوندم.»

اهمیت این اتفاق در مسیحیت به خاطر تعالیم خاصی است که مسیح در آن به شاگردان داد. از آن جمله‌است:

- یادآوری بسیاری از تعالیمی که پیشتر به شاگردان داده بود.

- تاکید بر محبت بی قید و شرط.

- خبر دادن از قیام او از مردگان در روز سوم پس از مرگش.

- مژده آمدن و نزول روح القدس بر رسولان.

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]