زنای محصنه
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
بنا بر نظر محمد بن مکی (شهید اول) در لمعه، در اسلام زنای محصنه به معنای آن است که شخص زناکننده دارای همسر دائمی باشد به گونهای که هرگاه بخواهد با همسر خود نزدیکی کند مانعی در کار نباشد و با این حال تن به زنا داده باشد. حد شرعی زنای محصنه آن است که ابتدا زناکار بنا بر احتیاط یکصد ضربه شلاق میخورد. سپس زناکار سنگسار میشود. شرایط اثبات آن مطابق با شرایط عمومی اثبات زنا در اسلام است.[۱]
زنای محصنه در فرهنگ بریتانایی و آمریکایی[ویرایش]
با وجود این که در فرهنگ و جامعه بریتانیا و آمریکا، زنای محصنه جرم محسوب نمیشود اما از دید بسیاری از مردم این دو کشور، این عمل از لحاظ اخلاقی عملی زشت محسوب میشود. گاهی اوقات مرد یا زن در جامعه آمریکایی و بریتانیایی به خاطر خیانت همسرشان درخواست طلاق میکنند.[۲]
پانویس[ویرایش]
- ↑ شهید اول، لمعه دمشقیه، ترجمه و تبیین علی شیروانی، ۱۳۷۷، جلد دوم ص ۲۲۴
- ↑ .Michael Mayor/Stephen Bullon/Michael Murphy. «A». در Dictionary of English Language and Culture. Della Summers. ویرایش Third Impression. La Italy/Tipografica: Pearson Education Limited، ۲۰۰۸. ۱۶. شابک ۳-۸۵۳۱۳-۵۸۲-۰-۹۷۸.
