رضا بیک ایمانوردی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
رضا بیک ایمانوردی
نام اصلی غلامرضا ایمانوردی
زمینه فعالیت سینما، تئاتر
تولد ۲۵ خرداد ۱۳۱۵
۱۵ ژوئن ۱۹۳۶(۱۹۳۶-06-۱۵)
تهران
والدین اصلان ایمانوردی
مرگ ۲۲ شهریور ۱۳۸۲

۱۳ سپتامبر ۲۰۰۳ میلادی (۶۷ سال)
لاوین، ایالت آریزونا، ایالات متحده

مدفن ایالت کالیفرنیا
ملیت ایرانی
نام(های)
دیگر
مرد هزار چهره سینما
پیشه بازیگر، کارگردان، تهیه کننده، نویسنده، ورزشکار
سال‌های فعالیت سینما ۱۳۴۰ تا ۱۳۵۸
تئاتر ۱۳۳۷ تا ۱۳۴۰
همسر(ها) اشرف اسادات، فرنگیس
فرزندان مازیار، شهریار، بختیار، مهیار، ماندانا
وب‌گاه رسمی فیسبوک رضا بیک ایمانوردی
صفحه در وب‌گاه IMDb
صفحه در وب‌گاه سوره

رضا بیک ایمانوردی(متولد: ۲۵ خرداد ۱۳۱۵ در تهران - مرگ: ۲۲ شهریور ۱۳۸۲ در ایالت آریزونا آمریکا) بازیگر سینما و ورزشکار ایرانی است.[۱][۲]

زندگینامه[ویرایش]

رضا ایمانوردی در ۲۵ خرداد ۱۳۱۵ در تهران متولد شد، پدرش اصلان ایمانوردی از مهاجران باکو و مادرش اهل شاهین تپه قزوین بود، وی بعد از طی دوران نوجوانی به دلیل تسلط به زبان انگلیسی به استخدام سفارت آمریکا در آمد.[۳]

وی فعالیت هنری را سال ۱۳۳۷ با بازی در تروپ تئاتر «اُسکار» آغاز کرد.[۱] در سال۱۳۴۰ بر حسب اتفاق و به دنبال برخوردی که تصادفاً با ساموئل خاچیکیان در خیابان داشت خاچیکیان از اندام ورزیده و چهره سینمایی او که مناسب برای ایفای نقش‌های عامه پسند تشخیص داد و از ایمانوردی دعوت به عمل آورد تا دراستودیو آژیر فیلم حضور پیدا کند.

او در این استودیو در اولین نقش زندگی سینمایی خود رل کوتاهی در فیلم فریاد نیمه شب بازی کرد که همین نقش چند دقیقه‌ای باعث شد تا این کارگردان بزرگ در فیلم‌های بعدی خود مانند: یک قدم تا مرگ، دلهره، ضربت، سرسام و ... جهت بازی از او دعوت به عمل بیاورد.[۳]

بعد از ورود به صحنه سینما با اجرای نقش‌های مختلف در فیلم‌های اکشن و کُمدی با نام هنری بیک ایمانوری در بیش از یکصد و پنجاه فیلم سینمایی، به عنوان یکی از پرکارترین بازیگران سینمای ایران در دهه ۴۰ و ۵۰ شمسی به محبوبیت ویژه‌ای دربین مردم دست یافت، و به واسطه توانایی که او در گردش نقش‌های مختلف سینمایی داشت، لقب مرد هزار چهره سینما را کسب کرد.

در سال ۱۳۴۹ طی پیشنهاد یک فیلمساز ایتالیایی برای بازیگری به آن کشور سفر کرد، و در فیلم صندلی الکتریکی در نقش اول بازی کرد، وی از اولین هنرپیشه‌های ایرانی بود که در ایتالیا فیلم بازی کرد، همچنین بیک در سینمای ترکیه چهره‌ای شناخته شده بود و به عنوان بازیگر در چندین فیلم تـُرک شرکت داشت.[۳]

بیک ایمانوردی در فیلم‌های کُمدی با الهام از (نقش ستوان کلمبو با بازی پیتر فالک) به همراه گویشی شیرین با دوبله منوچهر اسماعیلی ظاهر می‌شد، که این فیلم‌ها در بین عامه مردم با استقبال زیادی همراه بود.[۳]

بیک ایمانوردی در سال ۱۳۵۵ استودیو «"آربی فیلم" RB مخفف (رضا بیک)» را در خیابان نادری بنا نهاد، که در آن اقدام به تهیه فیلم‌های ایرانی و نیز خرید و دوبله فیلم‌های خارجی می‌نمود.[۳]

در جوانی از قهرمانان ورزش رزمی کشتی کچ ایران بود، و حرفه اصلی بیک که در سینما هم بسیار به او کمک کرد تا به شهرت برسد ورزش کشتی کچ بود، او در باشگاه‌های ستاره، نادر و کیان تهران ضمن تمرین گاهی سمت مربی را نیز بر عهده داشت.[۳]

احضار هنرمندان نامدار سینما ایران به دادگاه انقلاب در سال ۱۳۵۸

وی با مهارتش در فنون رزمی زد و خورد رایج در صحنه‌های فیلمهای آن زمان را به صورت فنی در آورد، بیک پدیدآور هنر بدلکاری و ژانر اکشن در سینما ایران بود، و تا حدودی زیادی در طول فعالیتش در سینما آن را گسترش داد، او تمامی صحنه‌های خطرناک فیلم‌های خود را بدون استفاده از بدل شخصاً بازی می‌کرد.

دوران منع فعالیت هنری[ویرایش]

بیک ایمانوردی در اوج محبوبیت شهرت بعد از انقلاب ایران همانند دیگر هنرمندان سرشناس آن زمان، بارها به دادگاه انقلاب فراخوانده شد، و در نهایت بعد از اخذ تعهد که فعالیت هنری در ایران انجام ندهد رسماً از کار منع شد، که او را مجبور به ترک وطن کرد و به همراه خانواده به آلمان و بعد به ایالت متحده آمریکا مهاجرت کرد و در آنجا به شغل رانندگی کامیون مشغول شد.

مرگ[ویرایش]

سرانجام رضا بیک ایمانوردی بعد از یکسال مبارزه با بیماری سرطان ریه، ساعت ۱۲:۴۸ بامداد روز ۲۲ شهریور ۱۳۸۲ در بیمارستان شهر فینیکس ایالت آریزونا آمریکا، در سن ۶۷ سالگی درگذشت.[۲]

فیلم شناسی[ویرایش]

بازیگر[ویرایش]

کارگردان[ویرایش]

رضا بیک ایمانوردی، شورانگیز طباطبایی و آرمان در فیلم خیابانی‌ها

نویسنده[ویرایش]

تهیه کننده[ویرایش]

نگارخانه[ویرایش]


منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ رضا بیک ایمانوردی در وبگاه سوره
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ بی‌بی‌سی فارسی: بیک ایمانوردی درگذشت
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ ۳٫۴ ۳٫۵ ماهنامه هنری هفت نگاه «ویژه نامه رضا بیک ایمانوردی» - شماره سی و چهارم، مهرماه ۹۲

پیوند به بیرون[ویرایش]