ذی‌الحجه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
 ذیقعده  ذیحجه محرم
۱ ۲ ۳ ۴ ۵ ۶ ۷
۸ ۹ ۱۰ ۱۱ ۱۲ ۱۳ ۱۴
۱۵ ۱۶ ۱۷ ۱۸ ۱۹ ۲۰ ۲۱
۲۲ ۲۳ ۲۴ ۲۵ ۲۶ ۲۷ ۲۸
۲۹ ۳۰  
گاه‌شماری هجری قمری

ذی‌الحِجّه یا ذی‌الحِجّة الحرام (به عربی: ذو الحِجّة) دوازدهمین و آخرین ماه از ماه‌های قمری است. این ماه ماه بسیار پربرکتی است، و بزرگان دین اسلام هنگام ورود به این ماه، اهمیت ویژه‌ای به عبادت در آن می‌دادند، مخصوصا دهه اول این ماه. در برخی روایات اسلامی [۱]آمده‌است که شب‌های دهگانه‌ای که خداوند در آیات «و الفجر و لیال عشر» به آن قسم یاد کرده‌است، و «اشهر معلومات» که در آیه ۲۸ سوره حج آمده و مؤمنین باید در آن به یاد خدا باشند، ده روز اول ماه ذی الحجه‌است. همچنین ۱۰ روزی که خدا در میقات با موسی به ۳۰ روز میقات او اضافه کرد، این دهه می‌باشد. در حدیثی از رسول خدا وارد شده‌است که عبادت و کار نیک در هیچ ایامی به‌اندازه این دهه فضیلت ندارد.

معنی نام این ماه «صاحب حج» است و آیین حج در روزهای هشتم، نهم و دهم این ماه انجام می‌گیرد.[۲] در زمان جاهلی نام این ماه بُرَک و همچنین مسبل بوده‌است.[۳]

مناسبتها[ویرایش]

منسبتهای مهم مسلمانان خصوصا شیعیان در این ماه قرا دارد از جمله: شب عرفه، روز عرفه، عید قربان، عید غدیر و اول ذیحجه را سالروز عروسی علی بن ابیطالب و فاطمه زهرا گرامی می‌دارند.

منابع[ویرایش]

  1. مکارم شیرازی، ناصر. مفاتیح نوین. 
  2. ویکی‌پدیای انگلیسی.
  3. لغتنامه دهخدا، سرواژه ذوالحجه