ماه حرام

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

چهار ماه قمری ذی‌القعده، ذی‌الحجه، محرم و رجب ماه‌های حرام هستند. در این چهار ماه -به‌جز برای دفاع- جنگ کنار گذاشته می‌شود و دیه افزایش می‌یابد. هدف از این کار ایجاد امنیت برای افرادی است که می‌خواهند به حج بروند یا تجارت کنند و به سلامت به شهر خود برگردند. این سنت، از قبل از اسلام بجا مانده است. [۱]

ماه‌های حرام قبل از اسلام[ویرایش]

نوشتار اصلی: گاه‌شماری هجری قمری

در تقویم قمری پیش از اسلام ماهی به نام نسی وجود داشت که هر سه سال در گاه‌شماری قمری حضور می‌یافت، و در نتیجه ماه‌ها در زمان مشخصی از سال قرار می‌گرفتند تا ربیع‌الاول در اول بهار قرار گیرد.[۲]

در قرآن[ویرایش]

در سال ۱۰ هجری پس از آمدن آیهٔ ۳۶ و ۳۷ سورهٔ توبه از نسی نهی می‌شود.[۲]

إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِنْدَ اللَّهِ اثْنَا عَشَرَ شَهْرًا فِی کتَابِ اللَّهِ یوْمَ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ مِنْهَا أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ذَلِک الدِّینُ الْقَیمُ فَلَا تَظْلِمُوا فِیهِنَّ أَنْفُسَکمْ وَقَاتِلُوا الْمُشْرِکینَ کافَّةً کمَا یقَاتِلُونَکمْ کافَّةً وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِینَ(۳۶) إِنَّمَا النَّسِیءُ زِیادَةٌ فِی الْکفْرِ یضَلُّ بِهِ الَّذِینَ کفَرُوا یحِلُّونَهُ عَامًا وَیحَرِّمُونَهُ عَامًا لِّیوَاطِئُوا عِدَّةَ مَا حَرَّمَ اللَّهُ فَیحِلُّوا مَا حَرَّمَ اللَّهُ زُینَ لَهُمْ سُوءُ أَعْمَالِهِمْ وَاللَّهُ لَا یهْدِی الْقَوْمَ الْکافِرِینَ(۳۷)

یعنی[۳]:

همواره، شماره ماه‌ها نزد خدا- از روزی که آسمان‌ها و زمین را آفرید- در کتاب خدا دوازده ماه است؛ از این‌ها، چهار ماه، حرام است. این است دین قیام و پابرجای پربها. پس در این چهار ماه بر خود ستم مکنید و با مشرکان در حال بازدارندگی کامل کشتار کنید، چنان‌که آنان به حال بازدارندگی از گزندتان با شما کشتار می‌کنند. و بدانید خدا همواره با پرهیزگاران است.(۳۶) جز این نیست (که) نسی فزونی در کفر است که کافران بدان سبب گمراه می‌شوند؛ آن را یک سال حلال می‌شمارند و یک سال (دیگر) آن را حرام می‌کنند تا با شمارهٔ ماه‌هایی که خدا حرام کرده است هماهنگ سازند. پس آنچه را خدا حرام کرده (بر خود) حلال گردانند (و) زشتی اعمالشان برایشان آراسته شده است. و خدا گروه کافران را هدایت نمی‌کند.(۳۷)

افزایش دیه در ماه حرام[ویرایش]

بنابر قانون مجازات اسلامی در ایران، نرخ دیه (چه موجب صدمه و چه موجب فوت) در ماه های حرام یک سوم افزایش می یابد.[۴] در سال ۱۳۹۱ در ایران مبلغ دیه در ماه‌های عادی ۹۴ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان و ماه‌های حرام ۱۲۶ میلیون تومان بود.[۵] در سال ۱۳۹۲ در ایران دیه در ماههای عادی ۱۱۴ میلیون تومان و در ماههای حرام ۱۵۲ میلیون تومان است. درسال ۹۳ دیه در ماههای عادی ۱۵۲میلیون تومان و در ماه حرام ۲۰۰ میلیون تومان اعلام شده است.

منابع[ویرایش]

  1. ویکی‌پدیا عربی - شهر حرام
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ اقبال آشتیانی، عباس. تاریخ ایران: پس از اسلام. تهران: انتشارات نگاه، ۱۳۸۸. ۳۲۴. ماه رمضان نیز خوردن حرام است
  3. قرآن کریم» ترجمه فارسی» سوره توبه
  4. قانون مجازات اسلامی ایران - کتاب ۴ - ماده ۲۹۹
  5. با انتقاد از کثرت زندانیان جرائم غیر عمد؛ رییس ستاد دیه:حبس بد است حتی اگر کسی در خانه حبس باشد؛ ایسنا؛ ۸ شهریور ۱۳۹۱