خندق

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نمایی از شهر باستانی انگکور در کامبوج با خندق پیرامون آن.

خَندَق (به پارسی سره: کَندَگ) نهر پرآب یا خشک و دست‌ساخت است که در قدیم گرداگرد شهر یا لشکرگاه می‌کندند تا از ورود دشمنان یا سیل جلوگیری شود.

در راستای قسمت درون‌شهری خندق نیز معمولاً حصاری با برج و بارو ساخته می‌شد.

واژهٔ خندق عربی‌شدهٔ واژهٔ پارسی میانه کَندَگ و به معنی «کَنده» است. در زبان‌های کهن ایرانی چون اوستایی و فارسی باستان، ریشهٔ «کن» به معنی «کندن» امروزی به‌کار می‌رفته‌است و «فرکنتن» یعنی آغازبه‌ساختن ساختمان یا شهر.

نگارخانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

لغتنامهٔ دهخدا، سرواژهٔ خندق، به نقل از ناظم‌الاطباء و دیگر منابع قدیمی.