جهله به گند
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
جَهله به گُند، در افسانهها و اساطیر ایرانی، نام مردی سیاهپوست و بالابلند(بلند قد) است که پاهایی بلند و بیضههایی به بزرگی جهله [نوعی کوزه بزرگ و کروی شکل با ماهیت غیرایستا] دارد. جهله به گند، اغلب در دربندها و کوچهها و گذرگاهها میایستد، در حالیکه پاهای خویش را در دو جانب کوچه یا گذر نهاده و بیضههایش را در میان آویزان و معلق میسازد، طوریکه بیضههای بزرگ او، راه را بر عابر میبندد.
منبع [ویرایش]
- جان.راسل.هینیلز. شناخت اساطیر ایران. ترجمهٔ باجلان فرّخی. چاپ دوم. تهران: انتشارات اساطیر، ۱۳۸۵. ISBN 964-331-264-X.
|
||||||||||
