جنگنده برتری هوایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

جنگندهٔ برتری هوایی به هواپیمای جنگنده ای می گویند که به منظور به دست آوردن برتری هوایی به وسیلهٔ گرفتن کنترل آسمان از دست دشمن در جنگ به کار می‌رود. جنگنده‌های برتری هوایی بیشتر از هواپیماهای دیگر برای درگیرشدن با جنگنده‌های دشمن طراحی شده‌اند. این جنگنده‌ها معمولاً نسبت به جنگنده‌های چندمنظوره گرانتر هستند و به تعداد کمتری تولید می‌شوند.

تاریخچه اصطلاح[ویرایش]

در خلال جنگ جهانی دوم و جنگ کره جنگنده‌ها طبق نقش هایشان طبقه بندی می‌شدند: جنگندهٔ سنگین، شکاری رهگیر، جنگندهٔ اسکورت، جنگندهٔ شب و غیره. با ساخت موشک‌های هدایت شونده در دههٔ ۱۹۵۰ طراحی جنگنده‌ها بر دو ملاک استوار شد: جنگنده‌هایی که برای درگیری ورای میدان دید طراحی می‌شدند (شکاری رهگیرها) و جنگنده‌هایی که برای درگیری در میدان دید طراحی می‌شدند (جنگنده‌های برتری هوایی). در طراحی جنگنده‌های ورای میدان دید (رهگیر) قدرت مانور قربانی کارکردهای دیگر جنگنده می‌شود، زیرا فرض بر این است که این جنگنده هرگز درگیر یک نبرد تن به تن هوایی نخواهد شد، ولی در جنگنده‌های برتری هوایی مهمترین ویژگی قابل مانور بودن آن است، زیرا برای درگیری تن به تن هوایی طراحی شده‌اند.

نمونه‌هایی از جنگنده‌های برتری هوایی[ویرایش]

کشور سازنده[ویرایش]

Flag of the United States.svg ایالات متحده آمریکا

Flag of France.svg فرانسه

Flag of Russia.svg روسیه

منابع[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Air superiority fighter»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد.