سوخت‌گیری هوایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نخستین سوخت‌گیری هوایی تاریخ، سال ۱۹۲۳ میلادی.

سوخت‌گیری هوایی به فرایند انتقال سوخت از یک هواپیما (سوخت‌رسان) به هواپیمای دیگر (سوخت‌گیر) در آسمان و در حین پرواز گفته می‌شود. سوخت‌گیری هوایی به هواپیما این امکان را می‌دهد که مدت زمان بیشتری را در هوا مانده و برد عملیاتی آن افزایش پیدا کند.[۱]


روش‌های سوخت‌گیری هوایی[ویرایش]

روش‌های سوخت‌رسانی هوایی عبارتند از «روش میله پروازی» و روش «میله و مهار چتری». معمولا هواپیما‌ها با توجه به ماموریتهای تعیین شده از یکی از این دو روش استفاده می‌کنند با این وجود غلاف‌های سوخت‌گیری می‌‌توانند با هواپیما‌های تولید شده هم یکسان سازی شوند البته در صورتی که از روش میله و مهار چتری استفاده شود.

روش‌های سوخت‌گیری هوایی
میله پروازی
Flying boom
(میله و میله‌گیر
boom and receptacle)
Galaxy 03.jpg روش میله پروازی که روش میله و میله‌گیر هم نامیده می‌شود ظرفیت انتقال سوخت بالا و خوبی را فراهم می‌آورد اما نیازمند یک جایگاه متصدی و یک ظرف طراحی شده ویژه است. در این روش از یک لولهٔ تلسکوپی سخت و انعطاف‌ناپذیر استفاده می‌شود که در زیر آن دو بال کوچک وجود دارند و آن را در زاویه‌های محدودی هدایت می‌کنند و متصدی داخل هواپیمای سوخت‌رسان آن را به داخل میله‌گیر هواپیمای سوخت‌گیر متصل می‌کند. این نوع روش سوخت‌رسانی عموما برای سوخت‌رسانی به یک هواپیما صورت می‌گیرد و عموما هواپیماهای گیرنده از نوع دوربرد هستند و یا بزرگ‌تر از هواپیماهای جنگندهٔ معمولی هستند.
میله و مهار چتری
Probe and Drogue
GR4 VC10.jpg
Defense.gov News Photo 960425-N-0998M-002.jpg
روش میله و مهار چتری یک روش سوخت‌رسانی با قابلیت سوخت‌رسانی همزمان به چند هواپیما است. در این روش یک شلنگ به مخزن آئرودینامیکی وصل شده و آن هم به تانکر سوخت متصل است و قسمت دیگر شلنگ به شکل چتر است و با میلهٔ خارج شده از جنگنده یا دیگر هواپیماها اتصال برقرار می‌کند و عمل سوختگیری هوایی AAR یا IFR صورت می‌گیرد. قسمت مهار چتری به شکل توپ بدمینتون است. هواپیمای گیرندهٔ سوخت دارای یک میلهٔ سخت است که در دماغهٔ هواپیما و یا در بدنه نصب می‌شود که در هنگام استفاده نشدن از آن به داخل واپس کشیده می‌شود. هواپیمای سوخت‌رسان به صورت مستقیم و تراز پرواز می‌کند و شلنگ یا مهار چتری را خارج می‌کند که تعدادشان می‌تواند به بیش از دو شلنگ باشد. این عمل اجازه می‌دهد تا جنگنده به رابط سوختگیر متصل شود. جنگنده عقب سوخت‌رسان پرواز می‌کند و مهار چتری را تعقیب می‌کند. فاصلهٔ سوختگیر تا سوخت‌رسان فاصلهٔ معینی است و این فاصله به اندازهٔ طول شلنگ است.[۲]

نگارخانه[ویرایش]

سوخت‌رسانی هوایی

اتصال میله و مهار چتری

دوربین رصد میله

میله سوخت

دید متصدی سوخت‌رسانی

تمرین سوخت‌رسانی در شبیه‌ساز

منابع[ویرایش]

  1. Wikipedia, the free encyclopediaAerial refueling (بازدید: ۱ فروردین ۱۳۹۱)
  2. ارتش ایران