تکنی کالر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

تکنی کالر (به انگلیسی: Technicolor) سیستمی در فیلم رنگی است که در سال ۱۹۲۲ ارائه شد. این سیستم از یک دوربین پرتوشکن و دو نگاتیو جداگانه استفاده می‌کرد. یکی از این فیلم‌ها رنگ سرخ و دیگری به رنگ سبز چاپ می‌شدند و پزیتیوها سپس به هم چسبانده می‌شدند و در یک پروژکتور نمایش داده می‌شد. فیلم فدیهٔ دریا (۱۹۲۲) چستر فرنکلین با این روش تولید شد.

تاریخچه[ویرایش]

در سال ۱۹۲۸ تکنی کالر سیستم چاپ رنگ آشام را ارائه داد که در آن دو نگاتیو بر روی یک پزیتیو چاپ می‌شدند و احتیاج به چسباندن دو پزیتیو به هم وجود نداشت. در سال ۱۹۳۲ تکنی کالر سیستم سه رنگ خود را نیز ارائه داد که در آن سه نگاتیو در دوربین فیلمبرداری قرار می‌گرفت. این تکنیک در آغاز در اختیار کمپانی دیسنی قرار گرفت و انیمیشن رنگی سه بچه خوک (۱۹۳۲) که با این روش ساخته شده بود، موفقیتی بزرگ کسب کرد. سفیدبرفی و هفت کوتوله (۱۹۳۸) نیز با این روش تهیه شد. و دو فیلم بسیار جنجالی جادوگر شهر زمرد (۱۹۳۹) و بر باد رفته (۱۹۳۹) هر دو از ویکتور فلیمینگ فیلم‌های رنگی تکنی کالر بودند. اصولاً فیلم بر باد رفته (۱۹۳۹) که با نگاتیوهای رنگی با حساسیت بیشتر و دانه‌های کوچکتر ساخته شده بود، توانست اسکار فیلمبرداری را بخاطر دستاوردی برجسته در استفاده از رنگ به دست آورد. در سال ۱۹۴۱ کداک، سیستم تکنی‌کالر مونوپک را ارائه کرد که در آن از نگاتیوهای چندلایه استفاده شده بود. این نگاتیوها به راحتی در دوربین‌های سیاه و سفید هم قابل استفاده بودند و بسیار کار را راحت‌تر و سبک‌تر کردند. اولین فیلمی که به این روش تهیه شد بمب افکن هوایی (۱۹۴۱) مایکل کورتیز بود. در سال ۱۹۵۰ سیستم کداک، تکنی کالر سه‌نوارهٔ کالموس را از دور خارج کرد. در آخرین سال‌های دههٔ چهل شرکت کداک، سیستم ایستمن کالر را که یک سیستم رنگ‌افزا بود ارائه داد. ایستمن کالر هم نگاتیوهای سه‌لایه داشت که کیفیتی بسیار بالاتر از تکنی‌کالر و فرایند رنگ آشامی داشتند. [۱]

پانویس[ویرایش]

  1. کوک، دیوید. تاریخ جامع سینمای جهان ۱, ترجمه هوشنگ آزادی ور. نشر چشمه. ۱۳۸۰. صص ۳۲۰-۳۲۵