باخترگت‌ها

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

نقشه کوچ باخترگت‌ها

باختَرگُت‌ها یا ویزیگوت‌ها (به لاتین:Visigothi) (به فرانسوی: Wisigoths) یکی از دو شاخه اصلی گتها -از ژرمن‌های خاوری- بودند. شاخه دیگر خاورگت‌ها (اوستروگوت‌ها) بودند. اینان امپراتوری روم را در دوره کوچ آشفته ساختند.

نامدارترین نیروهای باخترگت زیر فرمان آلاریک یکم در سال ۴۱۰ میلادی به رم تاختند. پس از فروپاشی روم غربی ویزیگوت‌ها تا دو سده و نیم دیگر در اروپا نقش بزرگی را بازی کردند. آنها کم‌کم در آغاز سده پنجم پس از زایش به شبه‌جزیره ایبری کوچیدند و پادشاهی‌هایی را در تولوز و تولدو برپا نمودند و نوادگانشان تا سده هشتم هم بر آن سامان فرمان می‌راندند.

[ویرایش] تاریخچه

این قوم ژرمن در قرن چهار و پنج میلادی از ماورای رودخانه راین به سمت جنوب فرانسه امروزی آمده و یک پادشاهی را در نواحی شهر «تولوز» تأسیس کردند که بعدها توسط «کلوویس» پادشاه فرانک ها از این منطقه بیرون رانده شده و به سمت اسپانیا عقب نشینی کردند. با گذشت زمان ، ويزيگوت ها در اين شبه جزيره يك پادشاهي اشرافی و فئودالی ايجاد مي كنند. در حقيقت ويزيگوت ها الگوى حكومت رومى را براى فرمانروايى برگزيده بودند. آنها از فرهنگ يا تمدن مشخصى برخوردار نبودند و قدرت آنها در سايه شمشير و تاخت و تاز سرداران و سربازان معنا مى يافت.در عصر ويزيگوت ها، كشاورزان وابسته به زمين بودند و حق آزادى براى رفتن به جاى ديگرى را نداشتند. در یک شب تابستانی در سال 410 میلادی، ویزیگوت ها به شهر روم حمله کردند و به مدت سه روز بربرهای گرسنه، خانه‌های ثرومندان را چپاول نمودند. در طول 800 سال، این اولین باری بود که رم مورد مورد حمله قرار گرفته بود. در سال 587 میلادی «ريكارد» پادشاه ويزيگوت به مسيحيت گرويد و پس از آن در توسعه اين دين در ميان مردم اسپانيا و در شهرها و روستاها كوشيد. پادشاهان بعدى اسپانيا در ترويج مسيحيت تعصب زيادى از خود به خرج دادند. آنها با هر گونه آزادى دينى مخالف بودند و براى پيروان ساير اديان مجازات هاى سختى در نظر مى گرفتند.