اینترفرون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
1RH2 Recombinant Human Interferon-Alpha 2b-01.png
The molecular structure of human interferon-alpha
Interferon alpha/beta domain
Identifiers
Symbol Interferon
Pfam PF00143
InterPro IPR000471
SCOP 1au1
Available PDB structures:

1b5l :۲۴-۱۸۷ 1ovi :۲۴-۱۸۵ 2hie :۲۴-۱۸۶ 1itf :۲۴-۱۸۶ 1au1B:22-187 2hif :۲۴-۱۸۲ 1wu3I:22-182

اینترفرون ها(به انگلیسی: Interferon) نوعی از پروتئین‌ها هستند که سلول‌های میزبان در پاسخ به تهاجم عامل بیماری‌زا (مانند ویروسها، باکتری، انگل و سرطان) آزاد ساخته و موجب تحریک سیستم ایمنی و افزایش مقاومت بدن می‌شوند. اینترفرون‌ها از دسته سایتوکاینها می‌باشد.

تاریخچه[ویرایش]

در سال ۱۹۵۷ پژوهشگران انگلیسی مولکول‌هایی بنام اینترفرون را در بدن کشف کردند که با مقاوم ساختن سلول به حمله ویروسی، می‌توانند علیه آنها وارد عمل شوند. اینترفرون‌ها به خصوص در برابر عفونت‌های ویروسی مقاومت می‌بخشند و در واکنش‌های ایمنی طبیعی بدن، حتی در غیاب ویروس‌ها (مثلاً در سرطان) شرکت دارند.

انواع اینترفرون[ویرایش]

حداقل ده نوع متفاوت از اینترفرون‌ها در پستانداران کشف شده که هفت نوع از آنها در انسان شناسایی شده‌اند. اینترفرون‌های انسانی در سه تیپ طبقه‌بندی می‌شوند. تیپ یک برحسب اثر ضد ویروسی، ضد رشد و فعال سازی سلول کشنده طبیعی به اینترفرون‌های IFN-α و IFN-β، IFN-ω تقسیم بندی می‌شود. از تیپ دو IFN-γ و از تیپ سه IFNLR۱ قابل ذکرند. این پروتئین‌ها توسط لوکوسیت‌ها، لنفوسیت‌ها، فیبروبلاست‌ها و سایر سلولهای سیستم ایمنی تولید می‌شوند.

عملکرد اینترفرون[ویرایش]

اینترفرون‌ها موجب تحریک سیستم ایمنی و افزایش مقاومت بدن در برابر عوامل بیماریزا می‌شوند. برخی موجب فعال شدن سلولهای ایمنی مانند سلولهای کشنده طبیعی (Nk) و ماکروفاژها می‌شوند. یا با ارایه آنتی ژن عوامل بیماریزا به لنفوسیتهای T موجب بهتر شناخته شدن آنها و تشدید پاسخ ایمنی می‌شوند. همچنین مقاومت سلولهای سالم به ویروسها را افزایش می‌دهند. اینترفرونها در ایجاد برخی از علایم بیماریهای عفونی مانند احساس خستگی و تب نیز نقش دارند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]