یاخته

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نخستین طرح‌هایی که از مشاهده یاخته اندامگان‌ها رسم شد.

یاخته یا سلول (به فرانسوی: Cellule) واحد بنیادین ساختاری و کارکردی همه اندامگان‌ها (ارگانیسم‌های موجودات زنده) است. یاخته به زبان ساده‌تر واحد ساختار و عمل در جانداران است. در هر بخشی از بدن که عملی انجام می‌شود در اصل توسط یاخته‌های آن بخش انجام می‌شود.

نظریهٔ یاخته که در سدهٔ پانزدهم میلادی پدید آمد می‌گوید که همه اندامگان‌ها از یک یا چند یاخته تشکیل شده‌اند، همه یاخته‌ها از یاخته‌های پیشین پدید می‌آیند، همه کارکردهای زیستی یک سازواره در درون یاخته‌ها انجام می‌گیرند و اینکه یاخته‌ها شامل اطلاعات وراثتی لازم برای سامان دادن به کارکرد یاخته و انتقال اطلاعات به نسل‌های آینده یاخته‌ها هستند. یاخته‌های بدن موجودات پریاخته‌ای در برخی بافتها مانند پوست با پیوندهای میان‌یاخته‌ای به هم متصل می شوند.
اندامک‌های یاخته جانوری: (۱) هستک (۲) هسته (۳) ریبوزوم (رناتن) (۴) ریزکیسه (۵) شبکه آندوپلاسمی زبر یا خشن (۶) دستگاه گلژی (۷) چارچوب یاخته (۸) شبکه آندوپلاسمیک نرم (۹) میتوکندری (۱۰) کریچه (۱۱) سیتوپلاسم (درون‌یاخته) (۱۲) کافنده‌تن (۱۳) میانک


به اجزای درون یاختهٔ یوکاریوتها (یاخته‌های هسته‌دار)، اندامک گفته می‌شود که معمولا عبارتند از: سیتوپلاسم (درون‌یاخته)، هسته یاخته، هستک، ریبوزوم (رناتن)، ریزکیسه، شبکه آندوپلاسمی خشن، شبکه آندوپلاسمی نرم، دستگاه گلژی، میتوکندری (راکیزه)، کریچه، کافنده‌تن، میانک، سبزدیسه، چارچوب یاخته شامل ریزرشته‌ها و ریزلوله‌ها و … به همراه پوسته یاخته

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • بیو ایران - سایت مرجع بیوشیمی به زبان فارسی www.bioiran.net