ایرانیان استرالیا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ایرانیان استرالیا
کل جمعیت
سرشماری رسمی سال ۲۰۰۶:
حدود ۲۵٬۰۰۰ نفر
برآورد سفارت ایران در سال ۲۰۰۶:
حدود ۶۰٬۰۰۰ نفر
مناطق با جمعیت قابل توجه
نیو ساوت ولز، ایالت ویکتوریا، کوئینزلند
زبان‌ها
انگلیسی، فارسی، ارمنی، عبری و آشوری
دین
اسلام، مسیحیت، کلیمی و بهایی

ایرانیان استرالیا یا استرالیایی‌های ایرانی‌تبار به آن دسته از شهروندان استرالیایی گفته می‌شود که یا از ایران به آن کشور مهاجرت کرده‌اند و یا تبعه‌های نسل اول (فرزندان مهاجران ایرانی) می‌باشند.

ایرانیانی که پیش از انقلاب اسلامی ایران به استرالیا مهارجت نموده‌اند و تابعیت آن کشور را در کنار حفظ تابعیت اصلی خود پذیرفته‌اند بالغ بر ۲۸۸ نفر بود. این گروه را اغلب اقلیت‌های ارمنی، آشوری، و کلیمی تشکیل می‌دادند. پس از پیروزی انقلاب، ایرانیان مهاجر بر تعدادشان افزوده شد و متخصصان ایرانی زیادی با توجه به شرایط مناسب فراهم آمده در استرالیا برای مهاجران، به آن کشور مهاجرت کردند.

بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۶، ۵۰٫۶ درصد مهاجران ایرانی ساکن سیدنی، ۱۸٫۳ درصد ساکن ملبورن، ۹٫۴ درصد ساکن پرث، ۷٫۶ درصد ساکن آدلاید و ۵٫۴ درصد ساکن بریزبین بوده‌اند. طبق همین آمار ۵۰ درصد مسلمان، ۲۰ درصد مسیحی، ۱۰ درصد بی‌دین و بقیه تابع ادیان دیگر بوده و یا اظهار ننموده‌اند.

مهاجران غیر قانونی[ویرایش]

سالانه، ایرانیان زیادی اقدام به مهاجرت به استرالیا از شیوه‌های غیر قانونی می‌نمایند که این مهاجران که از طریق دریا به این کشور سفر می‌کنند، توسط دولت استرالیا بازداشت و در کمپ‌های مخصوص پناهندگان، در شرایط نامناسبی نگهداری می‌شوند. بنابر آمار سال ۲۰۱۵ (میلادی)، از جمع حدود ۲۰۰۰ پناهجویی که در اردوگاه‌های مهاجرتی استرالیا به‌سر می‌برند، حدود ۲۰ درصد ایرانی هستند که دولت استرالیا، دستور دیپورت آنها را صادر کرده است. همچنین چندهزار ایرانی در استرالیا، دارای گواهی اقامت موقت هستند و در صف انتظار درخواست روادید دائمی که به گفته کارشناسان، بیشتر آنها در آینده دیپورت خواهند شد.[۱] طبق دستور تونی ابوت، از سال ۲۰۱۳ (میلادی)، ایرانیانی که سعی کرده‌اند از راه دریا و به صورت قاچاق، خود را به استرالیا برسانند به کمپ‌های مأنوس پاپوا گینه نو و نوارو فرستاده می‌شوند و حق ورود به خاک استرالیا را ندارند. در سال ۲۰۱۴ (میلادی)، دو ایرانی به نام‌های حمید خزایی (۲۴ ساله) و رضا براتی (۲۳ ساله)، به دلیل شرایط نامساعد زندگی در این کمپ‌ها و نبود پزشک معالج، جان خود را از دست دادند و موجب اعتراضات و اعتصاباتی در اردوگاه‌ها شد.[۲]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]