ابررسانایی دمای بالا
در دهه ۱۹۸۰ در آزمایشگاه IBM در زوریخ فیزیکدان سوییسی، الکس مولر به همراه دستیار جوانش جورج بدنورز در حال ساخت نوعی سرامیک بودند که اشتباه این جوان در گرم نکردن یک اجاق باعث کشفی شد که هم پای کشف آتش از بزرگترین دستاوردهای بشر در تهیه انرژی است.
این سرامیک در دمای بسیار بالاتری از صفر مطلق در حدود ۷۰ تا ۸۰ کلوین خاصیت ابررسانایی از خود بروز میدهد. البته امروزه ابررساناهای سرامیکی ساخته شده اند که تا بیش از ۲۰۰ کلوین (منفی ۶۰ درجه سانتیگراد) از خود خاصیت ابررسانایی نشان میدهند. امروزه گروههای مختلفی از سرتاسر جهان به دنبال این هستند که بالاخره مادهای را کشف کنند که بتواند در دمای معمولی (۳۰۰ کلوین) هم از خود خاصیت ابررسانایی نشان دهد.
همان طور که از ظاهر امر برمی آید، خاصیت ابررسانایی در سرامیکها و فلزات، سرشتی متفاوت دارند. سرامیک ها، نارسانا هستند و سپس به ابررسانا تبدیل میشوند. در حالی که فلزات رسانا هستند و ناگهان مقاومت در آنها صفر میشود. دمای گذار به ابررسانایی هم در فلزات بسیار پایین تر از سرامیکها است. به این ترتیب نظریه BCS دیگر قادر به توضیح ماهیت ابررسانایی در سرامیکها یا ابررساناهای دمای بالا (High TC) نیستند. دانشمندان تاکنون نظریهای رضایت بخش برای توضیح این پدیده نیافته اند و این مسیله یکی از مهمترین مسائل حل نشده تاریخ فیزیک است.
[ویرایش] منبع
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون فیزیک است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
